Zit ik wat door mijn muziekbibliotheek te snollen, kom ik ineens een radiofragment uit 2004 tegen. Twintig september 2004 om precies te zijn. Een verhaal over voetbalclub De Bosboys, over kleedkamerbrand, over Fons De Materiaalman, over Den Arbiter (allez Scheidsrechter zal ik zeggen) en over een mosselfestijn.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
“Alleman stond min of meer een beetje perflex.” O nostalgie.
Ze deden hun job goed, die verpleegsters: ons leed verzachten. En’t was nodig, want onze kleine Senne lag de voorbije dagen in’t ziekenhuis met foutgeknoopte darmen. En da’s kak.
Maar goed, de verpleegsters dus. Ze waren fantastisch: zorgzaam en goedlachs. Een gerief om in huis te hebben – vooral in een ziekenhuis. Senne werd goed gesoigneerd en wij ook. Het tofste van al: één verpleegster heeft dR!En en mezelf doen lachen. Hard doen lachen. Niet dat we het hebben laten merken. Zo beleefd zijn we wel.
Donderdagavond. Een jong meisje verwelkomt ons op de pediatrie. Twee vermoeide en humeurige ouders die net onverwacht het nieuws kregen dat hun zoon in het ziekenhuis moet blijven. Ze heeft een kaartje met ’student’ opgeprikt en mag met ons een vragenlijst overlopen.
Bij elke vraag kijkt ze ons angstig aan, alsof we twee hongerige krokodillen zijn. En bij elk antwoord lijkt ze opgelucht dat ze het alweer overleefd heeft. Moedig en onverstoorbaar ploetert ze zich door de lijst. Nauwkeurig ook, zonder een vraag over te slaan. Want een goed beantwoorde vragenlijst, schetst een mooi beeld van de patiënt. “Hoe laat gaat hij slapen?”, “Slaapt hij met een nachtlampje?”, “Wat eet hij graag?”, “Spreken jullie Nederlands met hem?”.
Onze zoon is drie weken oud. Ik herhaal: drie.
Eventjes hebben getwijfeld over de respectievelijke antwoorden: “na FC De Kampioenen”, “een nachtlampje is voor mietjes”, “frut met stoofvlees” en “meestal wel”.
Ze was schattig, de studente. En lief. En jong. En ze moest nog veel leren. Maar ze heeft ons doen lachen, terwijl we eigenlijk op bleiten stonden. Geslaagd met grootste onderscheiding, als ge’t mij vraagt.
U leest het goed: de sloddervossen hebben nu ook een zoon!
Een flinke baby van 52 cm en 3,925 kg. We stellen het allemaal reuzegoed!
Geloof mij: als ge dit plakkaat ziet staan aan een tankstation…
…dan checkt ge of ge wel aan de dieselpomp staat. Dagvers of niet.
De zomerbaard van deze knapperd is jammer genoeg niet te koop op de website van Esprit.
Sneu.
Daarstraks kwam ik een vrouwke tegen op straat die mij aansprak omdat ze mijn dochter zo schattig vond. Na wat gekeuvel vroeg ze mij hoe oud ik dacht dat ze was…
Snel denkwerk in mijn hoofd: “grijs, beetje haar op de kin, wat rimpels, nogal marginaal dus waarschijnlijk al veel miserie meegemaakt en toont wellicht ouder dan ze is dan, …”:
50 schatte ik haar dan maar. We willen niet onbeleefd zijn natuurlijk.
En toen kreeg ik een schouderklopke en een zeer brede glimlach. 87 was het mens.
UNK.
Een nieuwe kijkbuis koop je bij Frans De Smet, zaakvoerder van Sound en Vision te Denderhoutem (een deelgemeente van Groot-Haaltert, gelegen tussen Ninove en Aalst).
Neem gerust een kijkje op de website.
(kusjes voor @pietrw)
Misschien is het niet cool om te zeggen, maar ik kijk elke vrijdag naar Idool. Bewust, ongedwongen en hondstrouw. Ik zal u vertellen waarom.
Lang lang geleden speelde ik in een rockgroepje waarmee mijn muziekmakkers en ik de lokale podia afschuimden. Tijdens deze trektocht doorheen de Kempen, kwamen we wel eens andere rockers tegen die hetzelfde doel hadden als ons: wereldberoemd worden. De zanger van één van die andere groepjes was Kristof, een toffe kerel die verdomd goed kon zingen. En nu, een jaar of zes later, zie ik die mens ineens op mijn tv verschijnen. Wereldberoemd perdoeme.
Het is de eerste keer dat ik Idool volg, en ik kan u vertellen: als je af en toe een oortje toeknijpt, valt het allemaal wel mee. Hier en daar zie ik talent. Zoals bij Kristof en Kevin en Kato en Manuel en Maureen. Maar laat ons eerlijk zijn, een écht groot idool zit er niet tussen. Niemand die fantastisch kan zingen, geweldig kan dansen én er ook nog eens goed uitziet. In België wonen geen Justin Timberlakes.
Het meest ben ik onder de indruk van de jury. Drie muziekkenners en één idoolkenner die allemaal hun ongezouten mening geven, zonder daarbij iemand te kwetsen. Als het vals is, wordt het gezegd én het wordt geapprecieerd door de kandidaten. Respek!
Enfin, Kristof dus. Van mij mag hij winnen. Ook al vind ik de muziekkeuze niet altijd even geslaagd, het blijft een goeie zanger. En wie een spekvriend zover krijgt dat hij Idool volgt, is sowieso al een winner. You twisted flake you.
‘t Is weer prijs. De vrouw gooit het bestek in de vuilnisbak, samen met de etensrestjes. Ze is verstrooid de laatste tijd. Verward. De man is aan’t verbouwen. Weeral. Een slaapkamer deze keer. Er heerst euforie en een lichte zenuwachtigheid. En vermoeidheid. Er worden foto’s gemaakt. Interne foto’s. Er wordt geluisterd met apparatuur naar snelle klopjes. De vrouw lust ineens geen curryworst meer. En zonder eten is ze mottig. September, da’s nog een half jaar. Ge weet hoe laat het is. Prijs.
Er komt een tweede kind aan. Spannend.
Bamboe in de badkamer, wij hebben het. En de mensen vinden dat wel tof, door de band genomen. ‘t Is eens iets anders dan tegels. Nieuwsgierigen komen van heinde en verre met vloervragen. Zelfs vanuit het verre Borgerhoed kwamen er toeschouwers. En iedereen wilde hetzelfde weten. Daarom dit bericht, ter verduidelijking van de bamboevloer.
Bij de verbouwing van onze badkamer hebben we getwijfeld over de vloerbedekking: kurk, tegels of hout. Kurk is meestal lelijk en tegels zijn koud. Dus die twee vielen snel af. Hout dan. Ook niet simpel, want een grenen vloer dat wringt in vochtige ruimtes. Binnen de kortste keren zit ge met spleten. En als er één ding is dat ge niet wilt in de badkamer, dan zijn het spleten. Dus kozen wij uiteindelijk voor bamboe, want bamboe is keihard. Bamboe wringt niet. Bamboe is warm. En die van ons is pandavriendelijk, dat kunt ge van kurk niet zeggen. En zeker niet van tegels. Daar worden die beesten mottig van.
Hoe legt ge dat dan, zo’n bamboevloer? Awel, wij hebben gekozen voor een bamboeparket van Moso. Massiefstrook. Dat zijn plankjes met tand en groef, die vlot in elkaar passen. Wij hebben die planken verlijmd op onze OSB-ondervloer met een tweecomponenten epoxypolyurethaanlijm. Dat klinkt indrukwekkend, maar eigenlijk is dat gewoon een grote pot lijm, waar ge dan wat chemisch product bijkapt en dat plakt dan heel hard. Kortom: goei spul. Gewoon met een lijmkam aan te brengen.
Als alles op zijn plaats ligt, dan schuurt ge de vloer, met de plankjes mee en met korrel 100. Staat zo in de handleiding van de bamboevloer. Wij deden dat met de hand, trouwens, dat schuren. Old school. Na het schuren en ontstoffen, kunt ge de vloer oliën. De olie met een borstel of een rol aanbrengen, laten intrekken en schoonwrijven met een oude t-shirt. Wij gebruikten een (rood-)bruine olie en zijn content van het resultaat.
Het onderhoud is ook simpel: stofzuigen met een parketborstel en af en toe met natuurzeep poetsen. En na een paar jaar eventueel opnieuw opschuren en in de olie zetten. Aangezien de badkamer niet de meest belopen ruimte van een huis is, moet dat heus niet elk jaar. Hebben ze mij verteld.
Soit, bamboe in de badkamer, wij zijn er content van. Een aanrader.
