Sinds jaar en dag fiets ik fluks en sportief naar het werk. Fietsen is voor mij een intensieve cardiotraining. Hiervoor heb ik een prachtige route uitgekiend om stoplichten, kasseien en flessenhalzen te vermijden. Door wegenwerken is onlangs een piepklein straatje dat een cruciaal deel van mijn route vormt, van rijrichting veranderd. Als een echte rebel blijf ik daar echter even vrolijk inrijden. Spank me!
Ook vanmorgen wilde ik met een grote bocht dit straatje indraaien en bots bijna op een politiecombi. De besnorde vriend in de wagen kon er niet mee lachen.
- “Eilà mà nneke! Ge weet toch dat u dat 150 euro kan kosten he. Gisteren was er een actie tegen fietsers en als ik u dat toen had zien doen, had ge het aan uw broek.”
- “Ja meneer, sorry meneer, ik zal het niet meer doen meneer.”
Een actie tegen fietsers! Schitterend initiatief. Het probleem van de stad zijn niet de fietsers, eerder andersom. Elke dag word ik tien keer van de baan gereden en ben ik blij dat ik levend op mijn bestemming geraak. Dat komt omdat er in Antwerpen bijna geen enkele weg aangepast is aan fietsers. Met een tweewieler in ‘t Stad is pure survival. Als ik 10 meter in de verkeerde richting rijd, dan is dat omdat er geen deftig alternatief is. Snor.
Mij lijkt dit toch niet zo’n goed idee. Stel je maar eens voor dat je na een lange werkdag thuiskomt en je kleine bengel heeft heel je collectie Lego Technics opgegeten omdat hij dacht dat het snoepgoed was. Spijtig van de Lego en ook niet zo best voor de bengel.
Ken je het nummer “Cameltoe” van Fanny Pack?
You should!
Ooit al eens afgevraagd wat die cameltoe dan wel mag zijn?
Alle antwoorden op je prangende vragen (en meer) op “The Camel Toe Report“.
Ineens ook geen excuus meer om er zelf meer rond te lopen…
Ewel, dit vind ik echt fantastisch: Australië schaft de gloeilamp af! Geen gemekker over de voor- en nadelen van spaarlampen, want gloeilampen bestaan er vanaf 2010 gewoon niet meer. Wie toch stiekem zijn lampen laat gloeien, krijgt kletsen op de poep.
Al heel mijn leven ben ik verslaafd aan knutselprutskes: duplo, lego, ikea en ook kindersurprise. Vroeger kreeg ik elke week een nieuw eitje in het winkeltje van Julia in Kasterlee en dan prutste ik dat in mekaar. Ook nu nog doet een chocoladen eitje mijn hart sneller slaan.
Enrique is een Mexicaan en hij woont sinds enkele weken in een ei in mijn jaszak. Als je op zijn kop duwt, beweegt de harmonica die hij vastheeft en dan lacht hij zijn tanden bloot. Dat maakt mij oprecht gelukkig.
Als kind werd ik altijd vrolijk als er reclame van kinder surprise op televisie kwam. Meestal ging dat van “Papapapa, wij hebben zin in iets lekkers! Iets met chocola en iets om mee te spelen!”. Allemaal gelukkige en blije kindjes.
Het is mij dan ook een raadsel waar de reclamejongens naar toe wilden met dit filmpje:
Damn. Ik vrees dat ik de foute blender heb gekocht.
Een mini versie van Philips, kostte mij 35 euro in de Mediamarkt. Ik kan bananen blenden, mango’s, kiwi’s, appelsienen, ananas, passievruchten, appels, peren, kersen, bessen, … ja zelfs honing en sesamzaadjes! (Allemaal kei heerlijk trouwens)
Maar damn. Nu heb ik de Blendtec gespot.
De allerkrachtigste Blender ter wereld, ongetwijfeld! En van knappe marketing gesproken!! De big boss himself laat in korte infomercials enthousiast zien wat zijn machien allemaal kan… I’m impressed! Een Blendtec kan knikkers, rugbyballen, golfballetjes, teddyberen, bankkaarten, gsm’s, colablikjes enzoverder enzovoort, tot moes blenden. (de iPod vind ik erover trouwens)
“I wanna love you tender” van Armi & Danny is voorwaar een heerlijke dansplaat. Een lekkere eighties beat, swingende synths en een refrein dat je nooit meer vergeet, maken van dit nummer een absolute classic.
Voor de videoclip van deze song studeerden Armi, Danny en enkele swingende vrienden een prachtige choreografie in.