sloddervossen

Een tijdje geleden vormde ik samen met twee andere fotografen de jury voor de categorie fotografie, op de voorrondes van de Kunstbende in Turnhout.

Blijkbaar hebben wij de finalist toen zeer goed uitgekozen! Louize Perdieus kwam met haar Lof Der Zotheid namelijk als grote winnares naar voren, op de grote finale in de Vooruit in Gent! Hip Hoi! Ik wens haar nog zéér veel succes met toekomstig werk…

Als het donker is en de nachtdieren vrolijk dartelen in ons huis, moet ik vaak uit bed om mijn blaas te ledigen. De weg is dan zeer lang en het doel is onzeker. Slaapdronken zoeken naar de lichtknop is nooit mijn sterkste kant geweest.

Vanaf vandaag is dat niet meer erg, want ik ben de trotse eigenaar van deze sloefen met ingebouwde volgspots. Het nachtkleed op de foto is een erfstuk dat ik traditiegetrouw draag.

Zonet heb ik iets zeer interessants bijgeleerd. Blijkbaar heeft Apple in een ver verleden nog een logo gehad, waar ik het bestaan niet van kende.

Het logo is een afbeelding van Isaac Newton, leunend tegen een appelboom. Rondom, in de boord, staat een stuk uit een gedicht van William Wordsworth: “Newton…A mind forever voyaging through strange seas of thought…alone”. Steve Jobs nam na een jaar, in 1977, het wijze besluit dat dit logo te ingewikkeld was en dat het slecht verkleind weergegeven kon worden.

Het verdere verloop kent iedereen, denk ik…maar toch:

Vervolgens verscheen deze topper van een logo! De beroemde appel in regenboogkleuren. Super retro nu trouwens! Ik heb nog een sticker kunnen versieren die na de volgende carwashbeurt op onze vosmobiel zal pronken.

Heden ten dagen zijn we gezegend met dit chrome model.. Het verschijnt in verscheidene varianten, zoals in blauw, grijs, wit en naar het schijnt (heb ik nooit gezien) ook in rood. Sinds kort kan de Mac gebruiker ook fier zijn op de “Green Apple“, die symbool staat voor de meer mileugerichte keuze van bepaalde onderdelen.

Hét appeltje is in elk geval één van de meest sterke en herkenbare logo’s ooit en zal daarom in de toekomst wellicht ook geen drastische gedaantewisselingen meer ondergaan. I just love it!

via: Apple Gazette

Het is niet onze bedoeling om hier een eetblog van te maken. Anderen zijn daar beter in. Toch wil ik even stilstaan bij dit onweerstaanbaar gerecht: Pasta alla Norma.

Deze pasta is een Siciliaans gerecht met aubergines, verse basilicum (mmm), tomaat, look, rode peper en Parmezaanse kaas. De bereiding is vrij simpel, zelfs voor een vos met twee linkse poten als ik.

Men neme Jamie’s Italy bij de hand, opene het op pagina 88 en dele alle ingrediënten door twee. (Vooral als er twee eters zijn, anders beter niet.) Daarna doe je alles wat er in het boek staat en klaar is pasta.

Zonet gegeten met vrouwvos onder begeleiding van Zita Swoon’s Big City en een fles Cabernet Sauvignon gemaakt door vrolijke piepels uit Zuid Afrika.

Multicultureel en al. Heerlijk.

De makers van deze Argentijnse CocaCola-commercial drinken geen frisdrank volgens mij. Dit verzin je niet nuchter.

Al jaren heb ik hetzelfde idee over Björk: bijzonder interessant, maar meestal ook vrij irritant. Toch heb ik nooit kunnen zeggen dat ik haar muziek echt slecht vind. Earth Intruders, de nieuwe hit van Björk intrigeert mij enorm. Hoe meer ik het hoor, hoe leuker ik het vind. Ik geraak precies ook altijd in een soort trance van dat liedje.

Daarom heb ik vandaag het nieuwe album, Volta, gekocht. Het werd wel eens tijd dat ook Björk in onze collectie zat. Ik heb de cd ondertussen grondig beluisterd, maar ik weet absoluut nog niet wat ik ervan moet denken. Hoogst interessant, dat wel. Irritant wanneer te luid, maar dat kan nog beteren als ik de liedjes beter ken.

Ik moet wel zeggen dat ik Björk heel uniek vind in haar soort, ken geen enkele andere muzikant(e) met een gelijkende sound. Dat zint mij wel.

Het blijft dus vrij dubbelzinnig, die mening van mij. Laat ons stellen dat ik zeker wel blij ben met mijn nieuwe cd en dat Björk altijd het voordeel van de twijfel verdient. Ondertussen blijf ik verward achter.

Chuck Berry op TV in 1965. Let vooral op die wulpse meisjes in hun kooi.

Ach was ik maar in de jaren 50 geboren…

Mooie schootcomputers die Tulip E-Go’s! Retro enzo.

Ze lijken opvallend veel op deze rakker uit 1999:

Some things will never change.
De onsterfelijke schoonheid van een iBook G3.

Ijsgekoelde cola drinken na een beker warme chocomelk is een slecht idee.

Oorlog in mijn maag.
Onweer in mijn darmen.

Wat een sombere ochtend.

Water in de mond:

Mark Ryden beschilderde dit lekker ding van Dean Guitars als eerbetoon aan Dimebag Darrel. Deze plank maakt deel uit van een reeks van 60 gitaren die allemaal handbeschilderd werden door rock’n'roll gespuis en moderne kunstenaars.

(Integraal gepikt van Nicodemus en Uw Moeder. Ik zal het nooit meer doen.)