sloddervossen

Ze hebben mij weer gevonden, de getuigen van Jehova. Zes jaar geleden ben ik naar Antwerpen verhuisd in de hoop dat de anonimiteit van een grootstad mij zou verlossen van deze hardnekkig weerkerende verkondigers van de Bijbelse boodschap. In de stille Kempen waar ik vroeger woonde, stonden zij immers bijna maandelijks aan de deur. Ze hadden het op mij gemunt. Ik moest en zou bekeerd worden.

Zes jaar hadden ze nodig om mij op te sporen. Zes jaar. Vandaag zat er een brief in de bus, gericht aan spekvriend en dR!En. Twee vliegen in één klap zullen ze gedacht hebben. De brief begon als volgt:

Geachte Mevrouw, Mijnheer,
We zijn de laatste weken verschillende keren bij u aan de deur geweest, maar spijtig genoeg is het niet mogelijk geweest u thuis te treffen en met u te spreken; terwijl we heel graag uit liefde voor rechtschapen mensen wat belangrijke informatie met je zou willen delen. We denken dat u het met ons eens bent dat de huidige wereld zich in een zeer benarde toestand bevindt. In elk domein van het menselijke leven heerst een crisis sfeer.

Daarna volgt een uiteenzetting over al het leed en verdriet op de wereld. Gelukkig zal Jehova soelaas brengen. “Is dat geen grandieuze vertroosting en hoop.”

Een positieve kijk op de zaak. Ahum.

Lieve getuigen, ik moet u melden dat niet in elk domein van mijn leven een crisissfeer heerst. Wellicht ben ik hierdoor geen mens, laat staan rechtschapen. Het is dus niet zo heel spijtig dat u mij niet thuis kon treffen. Mijn ziel woont al jaren bij die van Robert Johnson en dat is goed zo.

Voor alle duidelijkheid: ik ben niet geïnteresseerd in een bijbelstudie, ook niet in een gekostumeerd Bijbels toneelstuk of hoorspel, zelfs niet in een simpel gesprek. Groot is mijn dank voor uw begrip.

Trackback URI | Comments RSS