Tooth Tunes is een tandborstel die muziekjes speelt tijdens het tandenpoetsen. Dat moet vooral kinderen motiveren om hun stinkbekjes proper te houden. Tandplak en etensresten verwijderen is nog nooit zo leuk geweest.
Het apparaat heeft een ingebouwde chip waarop een geluidsfragment van twee minuten staat. Volgens tandartsen is dat de tijd die een goede poetsbeurt nodig heeft. De chip stuurt geluidsgolven via de borstel, naar de tanden en vervolgens via het kaakbeen naar het binnenoor. Op die manier hoort alleen de jonge poetser de liedjes.
Tooth Tunes klinkt als muziek in de mond van kinderen die hun tanden niet graag poetsen. De tandborstel is een product van Hasbro en kost ongeveer 10 dollar.
Daarnet goed zwetend thuis gekomen van mijn werk. Wij wonen op de bovenste verdieping van een herenhuis met plat dak, dus het was hier lekker heet. Heb ik de ramen in de woonkamer en de bureau open gezet, zodat het wat kon tochten in huis.
We moesten nog even naar de Delhaize voor het avondeten. De hemel is al uren donkerbewolkt, dus ik dacht dat de regen nog wel wat zou uitblijven tot we terug waren.
Helaas. Zijn de Delhaize buitengekomen en stonden oog in oog met de zwaarste regebui die ik ooit in mijn hele leven heb gezien. De wind stond ook lekker strak, dus de regenval ging eerder horizontaal dan verticaal.
Horizontaal in de richting van onze open ramen in de woonkamer en bureau. Onder het raam in de bureau staat onze lieve iMac.
Paniek.
Spekvriend neemt de mannelijke taak op zich en spurt door de stortbui.
Alles onder water: een plas op de stoel en bureau, vloer en zetel zeiknat, zelfs de muren tegenover het raam waren zwaar bespat.
De Mac is gelukkig vrij droog gebleven en doet het nog helemaal.
Moraal van het verhaal: Wanneer men in het nieuws spreekt over zware onweders en windhozen en de lucht boven je hoofd dreigend donker is, zet je ramen dan niet open. Nee, zelfs niet op een kier.
Zaterdagnamiddag heb ik gebotst met de vosmobiel toen ik wilde vertrekken vanuit een hele ruime parkeerplaats. Langs voren had ik een meter vrije ruimte, langs achter had ik anderhalve meter. Dat leek mij plaats genoeg om lenig en gezwind achteruit te rijden, maar daarbij botste ik pardoes tegen de wagen achter mij. Anderhalve meter is korter dan ik dacht.
Een man met een snor en een vrouw had alles gezien en noteerde voor de veiligheid mijn nummerplaat. Veiligheid boven alles, daar hou ik wel van. Het stel wist mij ook te vertellen in welke straat de eigenaar van de wagen woonde. De straat was helaas vrij groot en de huizen talrijk. Ik besloot dan maar een briefje met mijn gegevens achter de ruitenwisser te steken.
Blijkbaar had de auto achter mij al eens een klap gekregen, de bumper van de wagen was immers aan de motorkap bevestigd met een snelbinder. Het was dus moeilijk in te schatten of ik extra schade had toegebracht. Het zou mij verbazen, maar soit. De vosmobiel bleef in elk geval ongedeerd.
Geef mij vijftien centimeter langs voor en langs achter, en dan parkeer ik zonder te botsen. Een heuse parkeerheld die handelt met precisie. Geef mij anderhalve meter langs elke kant en ik verander in een vrouw brokkenpiloot. Bijzonder vreemd.
De eigenaar van de wagen heeft mij trouwens nog steeds niet gebeld en dat mag zo blijven.
Scenes behind the scenes is een fictieve documentaire uit de jaren ‘90 over het leven van een al even fictieve all-round artiest en zakenman: Ron Selling.
Ik herinner mij nog goed dat ik als puber deze uitzending op de vpro zag, want zoiets bestond in Vlaanderen nog niet. Tegenwoordig is het leven van artiesten dagelijkse kost op zowat alle zenders. Denk aan de Pfaffs, de Planckaerts en de Bauers. Ron Selling is Arjan Ederveen (theo en thea!) op zijn best.