sloddervossen

Mijn stemming van de dag.

In onze zoekwoorden:

Nooit geweten dat een piemel zo wendbaar was.

Euhm…problemen in ons hol!

Vorige week merkte in tijdens het haardrogen en vreemde geur op, die mijn aandacht vestigde op een rokend stopcontact… dus direct de elektriciteit uitgezet in de badkamer. We gingen ervan uit dat dit een plaatselijk probleempje was, dus verder niet veel erg in gehad.

Tot ik net de gang in kom en direct weer die geur herken, maar dit keer véél erger. Spekvriend en ik dus direct naarstig op zoek naar het brandende stopcontact. Net als we bezoek krijgen dan nog: ‘Welkom, maar kan je even wachten? We zoeken even een brandje.” Het is eens iets anders.

Soit. Het wasmachine bleek ineens niet meer te draaien, dus daar had je de boosdoener… tweede stopcontact down.

Morgen den ellentrikker laten komen, want ik ben echt niet meer gerust! We weten ook totaal niet hoe dit ineens kan komen.

*stressssssed*

Is het eigen aan schooldirecteurs en -directrices dat zij denken zich alles te kunnen permitteren, onmogelijke eisen stellen en iedereen aanspreken als ware het een stoute leerling?

Ik krijg er de kriebels van!

Wij verkopen onze vosmobiel! Na rijp beraad hebben we beslist om onze favoriete kar in te wisselen tegen een Japanse wagen. Omdat die laatsten altijd grappig zijn. Grappig en lelijk en degelijk.

Foto’s van de vosmobiel alhier:

De Citroën Saxo Bic-editie van bouwjaar 1999 rijdt op benzine, heeft 5 deuren (voor elk wat wils!), 58.000 km op de teller (zelf geteld!), retro apple-sticker (zelf geplakt!), gordels in verschillende kleurtjes (lollig!) en een knalgele versnellingspook (om te schakelen!). Het is een zuinige drinker die eind januari groot nazicht heeft gehad.

De prijs is overeen te komen, maar uiteraard hebben sloddervossenlezers recht op een fikse korting!
Geïnteresseerden kunnen mailen naar info at sloddervossen.

‘t Doet toch een beetje pijn.

Een gevoel uit de jaren ‘90.

Grant Lee Buffalo, voor zij die het vergeten waren.

Ik heb een sneeuwpop gemaakt met een neus van peen en ogen van kastanje. Net zoals vroeger, toen sneeuw nog in de winter viel en je in winkels nog een slee kon kopen.

Mijn schepsel lijkt helaas op Donaat Deriemaeker. Ik zal hem dus vroegtijdig en manueel moeten vernietigen. Erg jammer.

Eén keer sneeuw per jaar en dan mislukt je pop.
Het leven is triest. Herkansingen zijn schaars.

Die van de smoskesbar hebben echt een gewiekst gevoel voor humor. Zo’n broodje met kalkoen, sla, mais, wortel, soja en zoetzure saus leek mij wel wat. Een ‘Kukeleku’.

“Voor mij een grote Kukeleku”, stamelde ik dus. En dan moest je die dienster zien grijzen. De heks. En iedereen rondom mij deed van proest en grinnik. Een Kukeleku gatverdamme. Met hun onnozele broodjesbenamingen altijd.

Maar’t was wel lekker.

Henco, pluggen van zes, Makita, condenspomp, collector, houtvijs, flexibele darmen, onluchten, press fitting, speedboor van 19, stopkes, Junkers, Henrad, kebab en cola.

Ons hol heeft een nieuwe condensatieketel, verwarming in elke kamer en warm water zonder lucifers. En een vermoeide vos.

De Britse groep “Coldplei”…

Only on Donna.