Gisteren een plezant en ook heel interessant café-avondje gehad met goeie vrienden.
Eén van hen is Frans en heeft me geïntroduceerd in de wereld van een fantastische taal: Verlan (een Franse slang)
Het ontstond als een soort codetaal, maar wordt nu vooral gebruikt in de jongerencultuur.
Basisprincipe is dat je een woord moet opsplitsen in lettergrepen en deze dan omdraaien.
De naam van de taal zelf komt van “l’envers” (surprise!): wordt dus gesplitst in “l’en – vers” en dan omgedraaid naar “verslen” en wordt nu geschreven als Verlan.
Het is echt supermoeilijk te begrijpen en te spreken, vraagt enorm veel oefening en concentratie. Maar lachen, gieren, brullen gegarandeerd!
Nog enkele voorbeeldjes:
une femme -> une meuf
une moustache -> une stachemou
la cité -> la téci
français -> céfran
une baraque -> une raquebar
laisse tomber -> laisse béton
la musique -> la siquemu
…
Zéker eens proberen, dan ben je helemaal hip en mee! 
looc!
“Ik steek nog eens een floppy in die pc van’t werk”, dacht ik zo…
Dat is dikke zever, PC, want een minuutje eerder werkte die schijf nog wel. Aha! Nu weet ge niet wat zeggen he!? En “Macintosh”, is dat niet die computer die sinds 1999 geen diskettedrive meer heeft?
Gij hebt mijn diskette kapot gedaan, PC. Gij hebt dat gedaan.
Vrouwvos en ik hebben zaterdag een bezoekje gebracht aan Batibouw. Weinig gezien dat écht boeiend was.
Wat mij vooral zal bijblijven is de kostprijs van het voedsel dat wij te verwerken kregen:
- Een blikje cola: 2 euro
- Een blikje cola light: 2 euro
- Een ijsje met een bol vanille en chocolade: 3 euro
- Een warme wafel: 3 euro
- Een walgelijke braadworst: 4 euro
- Een walgelijke hotdog: 3 euro
Tel daar nog eens 4 euro parkeergeld bij en je komt al snel boven de 20 euro voor een namiddag plezier. Minder bezoekers door de daling van de koopkracht, heet dat dan. Gelukkig was de inkom voor ons gratis.
Volgende keer gaan we wel gewoon terug bij Ikea schranzen.
Eindelijk heb ik ook tijd om het stokje te vangen van Ania en Miss Puntkomma…
Fotomodel én fotograaf. Eigenlijk ben ik geen haar veranderd.
We hadden nog een achterstallig stokje van Ania op te rapen: kinderfoto’s!
Een mooie prent van dR!Entje volgt later nog, maar dit is alvast een plaatje van een hele kleine spekvriend:
Stijlvol gekleed, bolle wangen, beetje water in de ogen,… that’s me!
(een naaktfoto van mezelf vind je hier)
kzen wel ni vn de jongste mr kzen nog wel goe mee me de jeugd en hoe ze schrijve daarmee ok. ni dak nen ouwe zak zen ze
kem is moderne tale moete lere op’t school en askik nu op den msn iet zeg dan kannekik da wel goe eilek. of dak nu sjat me die van de voebal of me die van den ijshokkie, we klappe altij moderne tale allee da vinkk toch. Dus kem wel veel onthouwe e!
Ge zie da ge toch mor goe nr t school moet gaan want eilek is da wel lache zalle hahahahaha. En dan kunde ok wel goe schrijve later.
Glekkik.
Stel dat mijn neus in alle richtingen loopt en ik geen zakdoek bij heb.
Wat dan?
Enkele bedenkingen voor het slapengaan:
- Lien Van De Kelder krijgt de prijs voor slechtste presentatrice
- Tim Van Hamel heeft een dijk van een song geschreven die hij helaas niet live kan brengen. Zijn teelballen laten de hoge noten niet toe. Erg jammer.
- Axelle Red mag geen gitaar meer spelen, behalve op scoutskamp
- Saaie bedoening op’t middenplein. Vermoedelijk zat het enthousiaste publiek in frituur Barry om de hoek
- The Sheila Divine was de max. De zanger ziet eruit als Ronny van de fruitafdeling in den Tecno in Poppel, maar hij kan wél serieus zingen. Automatic Buffalo. Hum. Like a criminal.
- De Schuur was … bedroevend
- Hooverphonic was Hooverphonic. Geike zag er moe uit, maar wat wil je met zo’n bassist.
- Monza was Monza
- Kamagurka was goed, maar pijnlijk
- Herman Brusselmans was goed
- Guy Verhofstadt was goed
- Wim Helsen was goed
- Clement Peerens was luid. Eén tip voor Sylvain: Strap Locks. Dan blijft uwe Musicvox waar hij hoort.
Kort samengevat:
The Sheila Divine. The Sheila Divine. The Sheila Divine.
En meer moet dat niet zijn.
…roept ze uit volle borst.
Al minstens zes jaar lang – waarschijnlijk al heel haar leven – verkondigt zij enthousiast de leer van de man met de baard ter hoogte van United Brands op de Meir. Een erg goede locatie, dat moet gezegd.
Niet alleen passeren er dagelijks heel wat oren langs dat kruispunt, bovendien vind je op wandelafstand het kleine kraampje van Belgaufra alwaar overheerlijke wafels veelvuldig over de toonbank gaan. Iets waar mevrouw Jezus beslist rekening mee hield bij de keuze van haar predikplaats.
Ik ken weinig mensen die met zoveel overgave hun hobby beoefenen en dat verdient een applaus of drie. Zij overtreft elke straatmuzikant, bedelaar, enquêteur of boekenclubverkoper in hardnekkigheid. En telkens vraag ik mij af wie die dame is, of ze freelance werkt en waarmee Jezus mij kan helpen. Misschien moet ik toch maar eens een wafel met haar gaan eten.
