sloddervossen

Mijn lijf is defect. Net zoals gisteren, besloot mijn bouwvallige lichaam om kwart na den vieren dat het wel genoeg geweest was. Trillende benen, koppijn, mistige ogen met voorbijvliegende zwarte vlekjes, mottig.

Biezen gepakt en naar huis dus. Richting Klippan.
En nu -drie slaapuren verder- is mijn rug dus ook defect.
Kloteklippan.

Het enige dat mij nog redden kan, is biefstuk.
En pudding.

Het gaat goed met het Falconplein. Acht jaar geleden mocht ik daar niet komen van mijn vrouw, want daar zaten stoute meneren met schietgeweren en Russische klederdracht. Er zaten ook mevrouwen zonder klederdracht. Zoals in de films.

Zes jaar geleden ben ik met mijn vrouw een pint gaan drinken in een café op Klapdorp (what’s in a name). Dat was best spannend. Er zaten heel wat meneren in Russische klederdracht aan de toog en zoals verwacht werd er plotsklaps gevochten in de kroeg. Niet met schietgeweren, maar met biljartkeus, stoelen en een kerstboom. Er was duidelijk beterschap op komst.

Drie jaar geleden was het plein zo goed als bevrijd van Russische klederdracht en schietgeweren, dus begon men het te vernieuwen. Helaas betekende dat ook het verdwijnen van de legendarische frituur Falcon, alwaar ik ondertussen vaste klant geworden was. Een gemis.

Voor de rest mag ik niet klagen. Er zijn wat restaurantjes, een salsacafé, een jonge fotografe, een gazettenwinkel, meisjes zonder klederdracht en voldoende smoskesbars in de buurt. Het falconplein pakt dit weekend zelfs uit met een eigen festival: Favela Sandwich.

Gisteren al eens een kijkje gaan nemen en goed bevonden. Vandaag gaat het feest gewoon door en Campina Reggae (mét Courtasock!) geeft de aftrap om half vier. U moet daar eigenlijk ook naar toe.

Als u mag van de vrouw.

Het is dom, het is blond en …

Phoewwww… Da’s lang geleden: Annie de Rooy.

Uit ‘Filmpje’ (1995).

Plavuis.

Ik sluit mij volledig aan bij Bart Steenhaut.

dR!En en ik zijn zondagsrijders, letterlijk dan. Op weekdagen staat onze auto stil, behalve op zondag. Dan is’t familiedag en rijd ik naar’t repetitiekot. Voor de rest doen wij alles met de fiets of met de tram. Voor ‘t milieu, voor ‘t gemak en voor de goedkoop.

Drie zondagen geleden parkeerde ik de vosmobiel in een straatje achter ons huis. Er was nog net 1 plekje vrij en dankzij mijn voortreffelijke stuurkunsten mikte ik de wagen erin. Klaar om hem een hele week te laten staan. De dinsdag erna fietste ik toevallig voorbij onze auto en merkte een briefje achter de ruitenwisser. Van de politie, uw vriend weet je wel.

De straat waarin ik geparkeerd stond, heeft blijkbaar een gedeelte waarin je langs twee kanten mag parkeren en een gedeelte waar wisselend parkeren geldt. Ik stond in het foute gedeelte. Niet op de borden gelet, omdat de straat vol foutparkeerders stond. Stom van mij. In overtreding en terecht beboet.

Twee dagen later krijg ik een pv aan en betaal de boete onmiddellijk. Drie dagen later krijg ik weer een boete aan. Een week later krijg ik weer een boete aan. Drie boetes voor dezelfde overtreding. Ik stond namelijk drie dagen verkeerd geparkeerd.

Het uitgangspunt bij de politie is blijkbaar dat als je ergens fout parkeert, dat je dat altijd met opzet doet. En als ze een briefje achter je ruitenwisser steken, dan moet je dat meteen opmerken want anders komen ze èlke dag terug. Zielig vind ik dat.

Klachtenbrief is onderweg. Maar ik weet al waar het op zal uitdraaien: het gaat me nog meer kosten.

Grmbl.

Wat kan je zoal terug vinden in een MacBook Pro?

• Etensresten (kruimeltjes)
• Haar
• Koffie
• Wijn
• andere vloeistoffen
• Stof

en nu voor het eerst ook:

Een lieve spin, gehuisvest op het moederbord. Ongezien naar binnen geslopen op spectaculaire wijze, wellicht langs een Fierewiere poort. Applaus!

By the way: ze was dood. Helaas. Geen rekening gehouden met de hoog oplopende temperaturen in haar huis.

Ik had een pitta besteld: “met samouraisaus… of nee… doe maar met pikante saus”. Hij heeft ze er allebei opgedaan. De stiekemerd.

Zweet. Druppels. Op. Voor. Hoofd.

Lama vraagt, wij draaien!

Eerder las u al dat ik een kinderboek aan het schrijven ben. Lamazone stelde voor om er ook een luisterversie van te maken. Zo gevraagd, zo gedaan.

Hieronder kunt u mijn allerzwoelste vertelstem beluisteren:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ik heb talent. Ik voel het.

Ik was mijn rosse muntjes aan het tellen voor de snoepautomaat.

“Seg spekvriengt! Lot nog wat geld over veur de kwafeur he!”

Ik was aan’t vertellen dat ik kortingsbonnen had van Mexx en van Esprit.

“Amai spekvriengt! En bonnekes veur de kwafeur? Hedde die ok?”

Ik was aan’t vertellen dat ik een boete had.

“Allez spekvriengt. Omda ge een illegaal biejest oep aave kop hét zitten ofwa?”

De haartooi van jut. Weeral.
Werken in Antwerpen is tof.