sloddervossen

Ik heb het kot voor mij alleen. Vrouwvos zit immers heel ‘t weekend in de Ardennen en ik mocht niet mee. Jawel hoor, ik mocht wel mee. Maar liever niet, want in gezelschap ben ik een dikke klier. Grapje. Meestal ben ik erg aardig. “Da’s pas een aardige jongeman”, zegt men dan. Om een lang verhaal kort te maken: ik ben niet mee, ondanks de smeekbeden van dR!En.

Het moet ongeveer 3 jaar geleden zijn dat ik alleen thuis was. Het gevoel: koud, stil en eenzaam. Brrr. Maar ik ben nu wel de baas thuis. Da’s ook wel eens fijn. Aha! Ik heb zonet een flinke scheet gelaten, de ontbijttafel is niet opgeruimd, de pintjes van gisterenavond staan nog op mijn bureau en heel de gang ligt vol met slijk. En niemand die dat erg vindt. Alle remmen los.

Maar toch, met twee is leuker. Een vos heeft liefde nodig, veel liefde. En aandacht. Bij gebrek aan vrouw, moet ik mij troosten met muziek. Ons Sharon bijvoorbeeld, die kan mij goed troosten. Ik krijg het daar iets warmer van.

Aandacht en liefde. *zucht*
Nog één nachtje koud slapen. *zucht*

Komdenognienaaruis?

Trackback URI | Comments RSS