sloddervossen

Dag vreemde vogel. Hou u goed daarboven.

Groeten uit de Boerhaavestraat.

Soms heb ik zin om te supporteren voor de mensen. Zomaar.

Van “Hop hop hop, mensen aan de top!”.
Van “Kunnen wij het maken? Nou en of!”.
Van “Heelaheelaheela hoolala. Heuj!”
Enzo.

Maar de mensen stellen mijn onverwachtse steun niet op prijs.
Jammer.

Hoog tijd dat ik mijn hond introduceer!

Mijn hondje Tex is een beetje gek. Als er hondjes bestaan met een mentale handicap, dan is ons Tex er zo één. Spekvriend vindt haar dan weer hoogbegaafd, het is maar hoe je het bekijkt.

Hier zie je haar gefascineerd surfen op het wereldwijde web. Haar favoriete website is Youtube, om naar de poesjes te kijken:

In elk geval: de schattigste, liefste, grappigste hond van héééél de wereld!

Hoera!

maar WAAR!

Ik ben sinds gisteren lid van een sportclub.

Laat dit gerust even doordingen.. Dat is nodig,want dit is namelijk spectaculair nieuws! Het is de allereerste keer in mijn leven dat ik mij aansluit bij een sportvereniging en eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat die dag er ooit zou komen.

Toch wel dus!

Vanaf nu ga ik elke week badmintonnen! Badminton is leuk en best wel intensief (als je er voor gaat uiteraard). Een hele outfit heb ik gekocht, volledig ready to go met mijn Booster Magic racket!

Gisteren was dus de eerste keer dat ik ging en achteraf was ik heerlijk ontspannen. Een gevoel dat ik nodig had en al weken tracht te bereiken. Ik heb zelfs goed geslapen achteraf, bijna een wonder de laatste tijd.

Wen dus maar aan het idee, voortaan ben ik sportief!

Als u iemand met deze blitse loopschoenen door de wind ziet klieven in het Rivierenhof: dat ben ik.

Mijn Nike Air Vomero’s (what’s in a name) en Mieke Boeckx zijn mijn allernieuwste vrienden op sportief gebied.

*loopt lichtvoetig en zwaarhijgend het bos in*

Smoskesvrouw: Extra mayonaise er op?
Spekvriend: Zie ik er zo uit?
Smoskesvrouw: Jep.

Eerlijk duurt het langst.

…is meestal jazz of soul. Maar af toe lust ik ook wel iets anders…
Opzwepende meezingers zoals in dit filmpje:

Het danske op 3:00 hebben wij volgens mij op ons trouwfeest ook gedanst. Neutjes?

(fanks Mélanie)

Films van de jaren ‘50 zijn traag en fak. Sinds gisteren weet ik dat.

Dankzij Angela en Sarah van Durga Filmfestival hebben we een verfilming van Devdas gezien uit 1955, de versie van Bimal Roy. Hindi gesproken en Engels ondertiteld. Graaf. En spannend.

Ge hoort die projector draaien en het geluid klinkt krakend door de speakers. Gelukkig heeft de antieke band de volle 160 minuten overleefd. En wij ook. Met zitvlakpijnen, maar toch.

Geniet even mee van een fragment waar de jonge Devdas en zijn vriendinnetje Paro, een nachtegaal bezingen: O Albele Panchhi.

Panchhi! Ik zit er al heel de nacht mee in mijn hoofd.
Zo schoon.

Durga Filmfestival (‘Bollywood aan de Schelde’) loopt nog tot 26 augustus in’t CC in Berchem. Allen daarheen!

Vroeger werd Tien om te Zien uitgezonden op donderdagen. Dat was geen toeval. Mijn moeder poetste die dag immers de living en de keuken in het ouderlijk huis. Met spekvriendje wist ze geen blijf.

En toen hebben Mike en Guido een nieuw programma bedacht met schone teksten en schone muziek, ter mijner entertainment. Ik heb daar veel uit geleerd! Helaas kan ik zo meteen niet op iets komen, maar het was veel. Dat staat vast.

Als ik nu op djoepdjoep snuister en ik zie die clips, dan smelt ik.
Dit was één van mijn favorieten:

Negen andere om te zien zijn:
- Toast – ik schreeuw het van daken (ksal het probere goewd te make!)
- Clouseau – Daar gaat ze
- Sandra Kim & Luc Steeno – Bel me schrijf me
- Salim Seghers – koningin van de nacht
- Ingeborg – ga niet weg (een echte rocker!)
- Willy Sommers – het water is veel te diep
- Sanne en Erik – Veel te mooi
- Danny Fabry & Silvy Melody – De telefoon huilt mee
- Phil Kevin – Baby Blue,

Kippenvel op mijn rug en mijn ogen vol water. Zo schoon jong.
Maar écht he!

Tijd om de living en de keuken te poetsen.

Aan de mevrouw die zonet met een brommerhelm op het hoofd aan het winkelen was in de Delhaize: respek.

Veiligheid is troef.