sloddervossen

Kings of Leon. Kings of Leon. Kings of Leon.
Only by the night.

Fokkinnel.
Straffe plaat.

Wij hebben nieuwe sleutelhangers:

Het maakt ons fier.

De Kempen. Ge krijgt dat niet meer uit uw lijf. Ook al woont ge een jaar of acht in de grote stad waar melk uit karton komt en een peeke uit de winkel; ge vergeet niet dat ge van de Kempen zijt. Uw accent, spierkracht, intelligentie, kennis van koeien en interesse in pikdorsers helpen u daaraan herinneren. Geloof mij.

Vrijdag zat ik op de trein naar Tielen (think Kasterlee – Lichtaart – Gierle) te luisteren naar het accent van mijn medereizigers en toen dacht ik: howjom da hee toch wel iet. Drie studentinnen waren aan het roddelen over een vriend: “Diejen is ok nie nomaal ze. En kei lellek. Ge mut merris zegge dattem zeneige wa beter mut vuuge. Den dalk.” Ik hoor ze dat graag zeggen.

Ook toen ik gisterenavond op bierexcursie naar Herselt (think Westerlo – Zoerle Parwijs – Blauberg) afzakte, sijpelde het sappige dialect in mijn oren. “Liekes zinge, liekes zinge, iejene hie en iejene doa.”

Soms vraag ik mij af, hoelang het duurt voor ik ‘t Stad beu zal zijn en terug naar de Kempen wil. Ik woon graag in Antwerpen voor de nachtwinkels, de trams en de smeltkroes. Voor de beweging.

Maar soms mis ik wel een koe in mijn leven. En sappige woorden. En parkeerplaats. En pikdorsers. En een bos. En stilte.

Toen heb ik dR!En veroverd. Of zij mij, dat kan ook. We waren allebei 16 jaar toen we elkaar voor het eerst kusten. Spekvriend smashmint en dR!En dameblanche. Het bleek een gouden combinatie.

Vandaag zijn we tien jaar samen.
Our love is all of God’s money.

Misschien heeft Uw Moeder wel gelijk…

Wij vertrekken naar ‘t zuiden van Frankrijk!

Hééééééééééééérlijk!

Jeetjemina.

We hebben een ‘f’. We hebben een ‘i’. We hebben een ‘l’. We hebben een ‘m’.
Film. Film. Film. Dus, een film:

Ze hebben alle letters, behalve de ‘e’ en de ‘r’ blijkbaar. Die zijn te moeilijk.
Sintklaas. Sintklaas. Sintklaas.