sloddervossen

Ge wordt oud, spekvriend. Oud en dik. Zo gaat dat in het leven.

De tijd dat ge elke avond in rokerige cafés doorbracht was fijn. Akkoord. Maar aangezien ge toch niet meer tegen de drank kunt en al uw geld gaan vliegen is, mist ge niets. En als ge af en toe toch in een kroeg belandt, dan is het geen schande dat ge camillethee bestelt in plaats van bier. De pinten in de Kroon zijn trouwens toch niet meer zo lekker als vroeger. En in’t Zeezicht pikken uw ogen altijd van de sigaretten. De financiële crisis in cafés is dus niet alleen uw schuld.

Neenee jongen, het is allemaal niet zo erg. Ge moogt om tien uur in de zetel in slaap vallen terwijl Witse op TV een boef klist. En ge moet geen koeien meer te grazen nemen door ze in hun slaap omver te duwen. Een boekske lezen, is ook tof. Minstens even tof dan alle straffe verhalen die ge allemaal op’t internet leest. Ge moet zelfs niet aan uw streetcredibility denken, want ge komt bijna nooit meer in de streets. De leeftijd waarop ge kunt toegeven dat witloof en spruiten eigenlijk wél lekker zijn, is bereikt.

Werkt maar gewoon wat in uw huizeken en speelt maar wat muziek. Het mag.
Ge wordt oud en dik.

Vroeger toen ik jong was en nog in Turnhout op school zat, bestonden er nog geen emo’s. Alti’s, johnny’s, marina’s, gabbers en ronny’s des te meer. In elk geval was een pet met ‘cunt’ op, redelijk uit den boze. Ik was een alti, zonder pet.

De laatste tijd bestaat er in T-Town naar’t schijnt een nieuw type youngsters. Een type zonder naam. Jongeren die ‘niet hard hun best doen om er zo uit te zien’. Jongeren die dus vermoedelijk geboren worden met gaten in hun oren. Types die ‘zichzelf’ zijn, zogezegd.

Kijkt u even mee:

Waren alti’s eigenlijk ook ‘zichzelf’, zogezegd?

Is dat nu echt zo raar dat ik die kleur niet wil gebruiken op muren waar een deur of een raam in staat?