sloddervossen

Groen: wit
Blauw: melk
Paars: puur
Rood: melk met praliné
Fuchsia: melk met likeur
Goud: puur met likeur

Bestaan er eigenlijk Europese afspraken over de wikkelkleuren van paaseikes? Ik dacht van niet. Misschien toch eens werk van maken dan.

Heb ik al eens verteld wat voor een schitterende man ik heb?
Gezien ik nu, bezwangerd als ik ben, minder en minder kan / mag doen is Spekvriend zijn vaste verbouwingspartner kwijt. Dat terwijl het huis nu juist héél snel klaar moet zijn.

En hij gaat er kei hard voor: zo goed als al zijn vrije tijd kruipt in ons huis. Hij werkt van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat om de planning te halen. De planning die ik op stel, want plannen kan ik nog héél goed. Ik hou van een strakke planning. Ik bekijk het wat en het wanneer en hij doet dat allemaal, zo goed als hij maar kan. Ik voel mij daar wel wat “ambetant” over, want gezegd is meestal gemakkelijker dan gedaan… maar veel keuze is er niet.

Uiteraard en gelukkig zijn er een aantal lieve mensen die ons geregeld en graag komen helpen, maar de stress blijft toch vooral op zijn schouder rusten.

Dus moest ik het nog niet gezegd hebben: ik heb een Schitterende man!!
Denbestedatteris! Enkzienemgere.

Het was verschrikkelijk, de personeelsuitstap naar het Griekse restaurant. Ondefinieerbaar ranzig voedsel en entertainment dat tien keer goedkoper was dan de eindafrekening. En toen ik vroeg welke vis er in de soep zat, gaf de ober mij geen bevredigend antwoord.

En ik eet nog zo graag garnalen.
Djutoch.

*kijkt boos, woest, verschillende gelaatsuitdrukkingen van boos en niet blij*

Er was eens een Jef en die at graag soep. Zijn voorkeur ging uit naar preisoep, aspergesoep of witloofsoep. Jef was geen viesneus.

Op een dag ging Jef naar de winkel om prei te kopen. Dat deed hij steeds om de hoek bij “Verswinkel André en Lisette”. Een betrouwbare zaak met dagverse waren en aangenaam personeel . Het was er erg druk die dag en dat maakte hem nerveus. Zijn bloeddruk bereikte ongeziene hoogtes en zijn hartritme versnelde exponentieel. Dat had hij wel vaker. “Je hebt een ziekte”, had de dokter hem verteld. “Wie niet”, had Jef geantwoord.

Samen met zijn bloeddruk, hartslag en prei begaf Jef zich naar de kassa. Plotsklaps voelde Jef een slag op zijn hoofd. Een vlegel had –bij wijze van grap- met een banaan de klap toegediend. Helaas had Jef weinig gevoel voor humor en hij haalde kordaat uit met zijn prei. De vlegel kreeg een fikse pandoering en de preistengels vlogen in het rond. André en Lisette kwamen tussenbeide met een komkommer en een tomaat en ze wisten de vechtjassen te bedaren. Lisette slaakte een kreet van opluchting.

Jef werd gearresteerd en moest levenslang brommen.
Hij leefde erg lang, maar niet zo gelukkig.