sloddervossen

Misschien was de vorige eigenaar van ons huis een duivenmelker. Of een duiventemmer. Of een goochelaar. Maar wij niet.

Misschien vond die kerel het wél leuk dat die beesten binnenvliegen langs elk raam dat openstaat. Misschien nodigde hij die beesten uit en riep hij: “Hier moet je zijn! Vlieg maar snel binnen vrienden! Voor de gezelligheid!”. Of het nu een zolderraam is, of een slaapkamerraam, of een raam in de gang dat maakt op zo’n moment niet uit voor een binnenvliegende duif. Een raam is een raam, en gezelligheid is troef.

Misschien strooide onze voorganger broodkruimels in zijn huis om duiven te lokken, te vangen, de nek om te wringen en er soep van te maken. Lekker en goedkoop. Misschien lokte hij op dezelfde manier die beesten naar de dakgoten zodat zijn huis beschermd werd door een vliegende brigade. De luftwaffe. Die dakgootduiven kunnen in elk geval goed mikken. Echte scherpschutters. Misschien vond de vorige eigenaar het erg prettig dat heel zijn koer vol kak lag. En vol nesten. En vol eieren. Misschien maakte die er wel omeletten van. Met tuinkers. En prei.

Maar wij niet. Ik lust niet eens prei. En als ze nog één keer in mijn huis vliegen, koop ik een bloeddorstige poes. Of een pijl en boog.

Vlieg op, vieze fladdervogels.

Trackback URI | Comments RSS