sloddervossen

Op 8 januari dit jaar, toen een kleine 3 maanden zwanger, zijn wij ons gaan inschrijven op de wachtlijst voor de stedelijke kinderopvang (Antwerpen). Ondertussen, bijna 9 maanden later is er nog altijd geen plaatsje vrij voor ons. Net nog eens gecheckt: alle plaatsen zijn bezet tot eind februari.

We zijn ook ingeschreven op de wachtlijsten voor onthaalmoeders en ook daar: net hetzelfde.

Toen ik begin januari een privé-crèche belde, wilden ze mij zelfs niet op de wachtlijst zetten, want alle plaatsen waren al voor héle lange tijd bezet. Andere privé-crèches die “mogelijk wel plaats zouden hebben”, zijn zo duur dat ik beter zelf thuis blijf.

Momenteel heb ik dus geen andere keuze dan al mijn ouderschapsverlof ineens op te nemen, aansluitend op mijn bevallingsverlof. Zo kunnen we voort tot eind januari. Als er dan nog geen plaats is, zal Spekvriend ook zijn ouderschapsverlof moeten aanspreken, in de hoop dat we daarmee dan zeker zullen toekomen. Zo niet zal ik mijn job opgeven om zelf op mijn dochtertje te passen. Dan doe ik wel 10 dagen interim en ga ik doppen. Profiteren uit noodzaak, neh.

Ik vind dat niet normaal, echt niet.

ben ik verbaasd over hoe intens je liefde voor een ander mens op zo’n korte tijd kan zijn.

ben ik verslaafd aan haar geur.

laat ik haar dus zo veel mogelijk bij mij slapen zodat ik heel de tijd aan haar hoofdje en adem kan snuffelen.

kan ik bijgevolg niet veel actiefs doen tussendoor, maar daarvoor ben ik toch te moe.

ben ik stomverbaasd over de chaos die zo’n minimens in je leven kan brengen.

ben ik ervan overtuigd dat ze al naar mij gelachen heeft, écht gelachen, ook al zeggen de boekskes dat dat nog niet kan.

heb ik al geleerd hoe ik kan voorkomen dat ze alles onder schijt en plast als ik haar ververs. Snelheid is troef.

heb ik nog niet geleerd hoe ik haar kan voeden zonder te smossen. Ze laat graag los wanneer de druk het hoogst is. Wederom: snelheid is troef.

ben ik bijgevolg heel blij dat wij een leren salon hebben gekocht.

zou ik clichégewijs nog wel eens een nachtje willen doorslapen.

zweer ik voortaan bij vroedvrouwen, de gynaecoloog is te vermijden in de toekomst.

kan ik mij geen leven meer voorstellen zonder haar.

kan ik mij ook nog geen dagelijks leven voorstellen mét haar in combinatie met werken en het huishouden. Gelukkig is dat nog veraf… oefening baart kunst.

vrees ik dat ik kanshebber ben op een zwangerschapsverslaving. Ik mis het enorm. Of is dat normaal? Tot overmaat van ramp vond ik de bevalling leuk, best een aangename gebeurtenis.

ben ik oneindig dankbaar dat ik dit wezentje in mijn leven heb gekregen.

moet ik hiermee stoppen, want ik krijg er prompt een toeschietreflex van. Waar heb ik nog een proper t-shirt?

Kijk maar eens wat ze van mij vinden, hier op internet:

Aha! Dàt noem ik pas waardering.