Sep 22nd, 2009
Liever wallen dan.
Onze dochter is een superbraaf meiske. Ze is goedlachs, stevig en gezond. Het enige dat ze niet goed kan is alleen inslapen, hoe moe ze ook is. Ze dommelt eigenlijk alleen in als ik haar de borst geef, of als we haar wiegen. Dat is voor ons soms heel vermoeiend en het zou leuk zijn als we daar een oplossing voor kunnen vinden.
Wanneer we dit “probleem” uitleggen, krijgen we meestal dezelfde raad: “Laten huilen, om de 5 minuten gaan kijken en dan weer laten huilen. Huilen kan geen kwaad, ze moeten dan leren.” En meteen ook de waarschuwing dat wanneer je dat niet doet, dat slaaptrainen, dat je kindje later ook nooit alleen zal kunnen slapen en voor eens en altijd afhankelijk van je zal blijven. Dit staat ook zo in de meeste boeken en als je op tinternet zoekt naar tips om een baby gemakkelijker te laten inslapen, dan is dit ook telkens weer wat je leest.
Hoewel ik het met het idee alleen al heel moeilijk heb, heb ik deze methode eens een poging gegeven… om in de helft van de tweede blok van 5 minuten op te geven, omdat mijn dochtertje ondertussen hysterisch lag te krijsen en bijna moest overgeven van de inspanning. Toen ik haar terug bij mij nam was ze onmiddellijk gekalmeerd, ik heb haar even terug de borst gegeven als extra troost en 5 minuten later lag ze heerlijk te knorren.
Ik geloof daar dus niet in he, in dat slaaptrainen, dat heb ik nu voor mezelf wel uitgemaakt. En ik geloof ook echt niet dat dat gezond is voor zo’n kleine baby. Ik neem best aan dat dat kind uiteindelijk in slaap gevallen zou zijn, misschien na een half uur, misschien na een uur, misschien pas na enkel uren volhouden. Volgens mij is dat dan echter puur van uitputting en is dat kindje volledig overstressed van al dat onbeantwoord krijsen. Je hoort ook overal dat het als ouder “een moeilijke opgave is, om je kind te laten huilen, maar je moet daar nu eenmaal door”. Nog zoiets. Is het niet een puur instinct dat je je kindje gaat troosten als het begint te huilen? Net zoals je kindje enkel huilt omdat het honger/pijn/angst/ … heeft?Ik snap dus niet waarom we tegen dat instinct zouden moeten ingaan. Is het niet vreemd dat zowel ouders als kind iets zouden moeten doorstaan waar ze zich totaal niet goed bij voelen?
De laatste dagen merk ik aan onze dochter dat ze ’s nachts soms een beetje wakker wordt en na een beetje gekreun en gesteun en een klein beetje gezeur vanzelf terug inslaapt. Gisteren is ze in de wandelwagen in slaap gevallen door zelf een beetje op haar handje te zabberen. Volgens mij leert ze dus stilaan wel degelijk om alleen in te slapen, zonder dat ik haar daarvoor elke keer dat ze tekenen van vermoeidheid toont ga neerleggen om haar vervolgens voor onbepaalde tijd te laten krijsen. En ik geloof echt dat er een dag komt dat ze er helemaal klaar voor is, dat ik haar dan gewoon halfwakker in bed kan leggen en dat ze zonder hysterisch te huilen in slaap zal vallen.
Ondertussen blijf ik zelf liever wat vermoeid, met een kindje dat zelden huilt, content is en zich veilig voelt. Neh.
