sloddervossen

Raad eens wie hier vanaf februari komt?

Juist! Een poetsvrouw.

Op deze moment kom ik al niet toe aan opruimen, kuisen en de was doen. Vorig weekend kregen we bezoek, dus toen moest het wel. Dat bracht met zich mee dat wij van zaterdagochtend tot zondagmiddag zijn bezig geweest met het toonbaar maken van ons huis. Ah ja, want àls wij poetsen, dan moet het ineens héél grondig.

Tof weekend dus.
Lees verder »

Na een spannende nek-aan-nekrace met kandidaat nr.2 (miljaar, zo hardnekkig! ) ben ik als winnaar uit de bus gekomen bij de kerstwedstrijd van Koopjesfanaat. Hippippippoera!

Dus als je voor mij gestemd hebt: hartelijk bedankt. Dit is de allereerste keer in heel mijn leven dat ik een wedstrijd win. *wateroogjes*

Eén van jullie heeft nog iets tegoed van mij. Daarover later meer. dR!En kan nu beginnen zoeken naar een webwinkel waar ze een Dyson verkopen. Een deftige stofzuiger kunnen wij wel gebruiken in ons slodderhol.

Perdoeme zeg, gewonnen. Ik ben er niet goed van.

(Update: Omdat de winnaar van de ukelele geen ukelele wilde hebben, heb ik een bedrag van 50 euro op het rekeningnummer van Volens gestort. )

Beste lezers,

gisteren vertelde ik op deze website een prachtige kerstverhaal. Dat was niet zomaar. Deze anekdote is mijn inzending voor een wedstrijd van Koopjesfanaat waarbij ik een PayPal cheque van 500 euro kan winnen. Vandaag heb ik bericht gekregen dat ik in de finale zit.

Nu heb ik jullie hulp nodig, want de finalist die op de facebookpagina de meeste ‘vind ik leuk’-jes achter zijn naam heeft staan, wint de cheque. Daarom wil ik jullie vragen om mijn kerstverhaal de overwinning in te stemmen. Wie op mij stemt, maakt kans op een gesigneerde ukelele (of een andere gesigneerde prijs naar keuze, als ukelele’s u niet interesseren) op voorwaarde dat mijn verhaal de meeste stemmen haalt.

Die 500 euro zou ik uiteraard nuttig besteden: ik heb dR!En beloofd dat ik een Dyson voor haar zal kopen, als ik de wedstrijd win. Onze Miele is versleten.

Stemmen kan hier. Wij smeken u! Om te kunnen stemmen moet je eerst fan worden van De Koopjesfanaat en vervolgens “Vind ik leuk” klikken bij mijn prachtige verhaal.
(Ik heb het verhaal gepost onder een pseudoniem: Pieter)

Kerstavond 1989 zal ik niet snel vergeten. Met heel de familie zaten we gezellig rond de haard en zongen we uit volle borst kerstliedjes, toen plots de deurbel ging.

Ding dong.
Het was 1989, weet je wel.

Iedereen keek stomverbaasd. “Verwacht jij nog iemand?”, vroeg ik aan papa. Dat bleek niet zo te zijn. Snel keken we of heel de familie wel in de huiskamer zat. Waar zit Stijn? Hier! Waar zit Marieke? Hier! Waar zit Pieter? Hier! Waar zit Thomas? Hier! Waar zit Spekvriend? Hier! Waar zit ons Shaunikaë? Hier!
We waren er allemaal.

Papa zette zijn mok warme chocomelk opzij en ging naar de voordeur. “Wie is het, pap?”, riep Shaunikaë. Lijkbleek kwam papa de huiskamer weer binnen, gevolgd door niemand minder dan de Kerstman zelf. Hemeltjelief, de Kerstman zelf. Eerst wilde ik het niet geloven, want in het dorp waar ik woonde, dwaalden wel vaker gekke mensen rond als het donker was. Na een eenvoudige test met de baard, het haardvuur en een blaasbalg bleek er geen twijfel mogelijk: het was de echte.

In zijn dolle rit rond de wereld was de brave man uitgerekend voor ons huis in de gracht gereden met zijn slee. Hoogstwaarschijnlijk had de Kerstman een glaasje te veel op en reed hij te snel, maar we zwegen. Toekomstgericht denken, had papa ooit gezegd. De Kerstman zelf was ongeschonden uit de gracht gekomen, maar Rudolf, het arme dier, had bij het ongeval zijn poot gebroken en kon de tocht niet meer verder zetten. Een ramp, dat spreekt voor zich. De Kerstman was overstuur en huilde tranen met tuiten. “Wat moet ik nu doen?”, snikte hij.

In het Land van Verdriet, was de Kerstman koning.

Behulpzaam als ik ben, haalde ik Rudolf uit de gracht en spalkte zijn poot. Mama maakte een lekkere kop chocomelk voor de Kerstman en de rest van de familie hield zich ondertussen vooral bezig met de slee. Eén voor allen en allen voor één. De materiële schade viel nogal mee: de cardanas had het begeven en er zat sneeuw in de roetfilter, maar gelukkig had Shaunikaë een workshop vervoersmechaniek gevolgd op school. In een wip was de slee hersteld.

Omdat Rudolf defect was en heel de wereld op pakjes zat te wachten, stelde papa voor om onze hond Pukkie te wisselen tegen het rendier. Het was een windhond, dus dat kwam goed uit. Pukkie vond het ook prima en blafte luid. Zelden in mijn leven heb ik zo’n blije Kerstman gezien.

Als blijk van dank kreeg iedereen een pakje. Ik koos voor de cd Hitbox 1989. Daarop stond bijvoorbeeld Pump Up the Jam van Technotronic en Bring Me Edelweiss van Edelweiss. Omdat de Kerstman in een vrijgevige bui was, gaf hij me ook een single van Brenda Lee: Rockin’ Around the Christmas Tree.

Nu zijn we bijna 20 jaar later en durf ik toegeven dat Hitbox 1989 niet de beste keuze aller tijden was. Bovendien mis ik mijn hond, want hoewel we Rudolf hebben opgestuurd naar Lapland, hebben we Pukkie nooit meer terug gezien. Nochtans was het mijn lievelingsdier. Eigenlijk is de enige goeie herinnering die ik overhoud aan deze historie de single van Brenda Lee.

Het is nooit te laat voor een nieuwe hond, Kerstman.

Muziekminnend Vlaanderen, staakt uw wild geraas, want Bobby Mark heeft weer een nieuw beklijvend lied gemaakt: Kaaskroket.

De tekst is dit keer een schrijfsel van Uw Moeder. Deze woordenfee was zo lief om mijn onvoorwaardelijke liefde voor kaaskroketten en de problemen die daarmee gepaard gaan, te vertalen naar een pakkende en meeslepende liedjestekst. Waarvoor mijn oprechte dank en forever I love you too.

Het was worstelen om de tekst op muziek te zetten, want Uw Moeder’s gevoel voor ritme situeert zich –voor een simpele schlagerzanger als ik althans- in een ander universum. Daarom heb ik het onderste uit de kan gehaald: mijn beste ukelele, een walsmaat, mijn beste showbizzskills en als klap op de vuurpijl: het prachtige achtergrondkoor *De Glorieklokken*, u wellicht gekend van oa. Johannes de Heer en De Glorieklokken. Het resultaat is een gevoelig, doch sfeervol levenslied.

Genoeg gecrediteerd en achtergrondgeïnformeerd, want jullie zijn uiteraard razend benieuwd. Dit is ‘em, mijn nieuwe single: Kaaskroket.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Downloaden kan

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

.
De tekst vind je op Appelogen.
Pikkediefregels staan hier.

Veel luisterpret.

Oef. We hebben kinderopvang.

In een vlaag van paniek heeft dR!En woensdagavond mails gestuurd naar zowat alle kinderdagverblijven in en rond Antwerpen. Van de vijftig crèches die we gecontacteerd hebben, waren er uiteindelijk vier die een plaats vrij hadden. Eigenlijk is dat best nog wel veel, procentueel gezien. Vooral in Deurne blijken de plaatsen iets minder schaars dan in Antwerpen.

We zijn in twee van die crèches een kijkje gaan nemen. Eentje was muf, de andere was dik in orde. Geen sigarettenlucht, geen foto’s van Hitler, betaalbaar (23,5 euro/dag), goed verlucht, geen TV, veel zonlicht en bekwaam personeel. Bovendien op 2,5km van ons huis, dus bereikbaar met de fiets en tram. Contract getekend, waarborg betaald.

Het personeel was blij met de komst van onze dochter. Zeg nu zelf, zoudt gij niet blij zijn als ge de hele dag met dit vrolijk meisken moogt spelen?

dR!En wordt geen huisvrouw. Wedden dat ze binnenkort een poetsvrouw wilt?

(O ja, merci voor alle mailtjes en tips! )

Chloë Chloë Chloë toch. Wat had je nu gedacht? Dat je ons ging overtuigen met een puike 3D-tekening van onze toekomstige badkamer en een offerte van 20.000 euro?

Het was nochtans allemaal goed begonnen bij onze eerste ontmoeting. Je was blond, goedlachs, sympathiek en binnenhuisarchitecte. En toen je mij voor de eerste keer zag, kreeg je rode plekken in je nek. dR!En kon er niet mee lachen, maar ik bleef in jou geloven. Je had immers nog een goede eigenschap waar veel andere aannemers van kunnen leren: je hield je woord. “Dinsdagochtend, zeven uur kom ik langs”, zei je. En inderdaad, dinsdagochtend stond je er. Een halfuur te laat, maar toch. Je stond er.

Daarom had ik veel vertrouwen in jouw offerte, beste Chloë. Maar helaas weet ik wat Alpex, pvc, elektriciteit en cementbezetting kosten. Of nee, de muren ging je in Gyproc doen en elektriciteit was nog niet in de offerte inbegrepen. Maar toch, ik weet wat het kost: geen 20.000 euro. Bovendien weet ik ook hoe je 3D-tekeningen maakt. Met uw gesketchup trekt ge ons niet over de streep. Waarom eigenlijk geen 3D-filmpjes? Da’s toch veel toffer dan dat stilstaand gedoe. En uw werkuren worden toch goed betaald.

Chloë Chloë Chloë toch. Dat je mij zo moet teleurstellen met uw offerte raakt me diep. Twintigduizend euro, daar kan ik 800 keer van naar de kapper gaan. Acht-hon-derd keer! Dat is in mijn geval 200 jaar lang. Zo oud word ik niet eens! En stel nu dat ik toch zo oud word, dan heb ik wellicht geen haar meer. Wie wordt er dan uitgelachen? Wie? Wie? Wie?

Denk daar maar eens over na, als je nog eens zo’n offerte maakt.

De kinderopvangramp is hier nog altijd gaande…

Al een tijd terug vonden wij een gloednieuwe, kei nette, toffe en ultramoderne privé-crèche. Super duur (30 euri per dag, wel alles incluis) maar dat zou mits zuinig leven wel een paar maanden te doen zijn. Zo zouden we de wachttijd op de stedelijke opvang wel kunnen overbruggen.

Er werd ons verzekerd dat we konden rekenen op een plaatsje, we zouden nog nieuws krijgen over de opendeurdag waar we dan het contract zouden kunnen tekenen. Toen we echter vertelden dat we opvang nodig hebben voor 4 dagen ipv 5, meende ik op te merken dat het enthousiasme van hun kant plots minderde en bekroop mij al een gevoel van ongerustheid…

2 weken geleden mail ik hen, wegens nog altijd niets gehoord.
Geen antwoord.
Ik bel haar en spreek voicemail in.
Geen reactie.

Schoon is dat. Heel proper! Maar omdat ik dus al een vaag voorgevoel had, heb ik ondertussen ook nog eens rond gebeld en gemaild in de hoop dat er, wonder boven wonder, toch nog ergens anders een plaatsje zou opduiken. Bij ‘t Stad ook nog eens geïnformeerd: al zeker geen plaats tot eind april!

En dan ineens krijgen we een mailtje terug van een crèche: ze doen net nog een nieuwe open en daar zijn nog enkele plaatsjes vrij. 29 euri per dag (pampers niet incluis), maar wel dichtbij en dus gemakkelijk. Wij dachten dat we gered waren en zijn daarnet gaan kijken in de veronderstelling dat alles nu eindelijk in kannen en kruiken ging zijn.

Het eerste dat mij opviel: sigarettengeur. “Jamaar, dat komt omdat de werkman hier bezig is in de keuken en de deur heeft even open gestaan…” Sorry, maar ik vind dat de werkman buiten moet roken als hij in een crèche iets moet fixen! Dan: de kinderverzorgster die uiteindelijk geen kinderverzorgster blijkt te zijn, maar de schoonmoeder van de eigenaar die overal inspringt als het nodig is, bij wijze van hobby. Vervolgens: een niet-verluchte, veel te warme slaapplaats. Ondertussen was de werkman aan het boren in de kamer ernaast. “Jamaar, dat kindje dat er nu ligt slaapt overal doorheen.” En dan hebben wij eigenlijk al genoeg gezien/gehoord.

Tel hierbij dat ze 29 euro per dag vragen, dat is 445 euro per maand voor 4 dagen…én we moeten een waarborg van 200 euro betalen bij het tekenen van het contract, waarvan 100 euro sowieso wordt ingehouden voor het speelgoed dat mijn dochter daar verslijt! Dat speelgoed kwam trouwens allemaal van Ikea, dus was in totaal misschien maar 100 euro waard, terwijl ze van alle kindjes samen zo maar liefst 700 euro binnenrijven.

De eigenaar heeft volgens ons gewoon het gat in de markt gevonden, profiteert geweldig van de nood die er is om effe zijn zakken te vullen. Awel, slim van hem, maar dus niet op onze rug, no way dat ik onze dochter dààr achterlaat!

Zucht. En zo staan we dus terug bij af: voorlopig hebben wij geen zicht op een plaats in een crèche. Ik heb ondertussen al mijn ouderschapsverlof opgenomen, blijf thuis tot eind januari…en dan hebben wij een groot probleem. Iemand suggesties? Wij weten het alleszins niet meer.

Ik moet eindigen met een vrolijke noot, wordt mij verteld. Dus: Onze dochter is een kei lief, grappig en tof meisje. Ze gibbert en brabbelt. Ik geniet mateloos van de tijd die ik met haar doorbreng, echt waar, ze is mijn allerbeste aanwinst EVER.

Vrijdag speelden Jeff Tweedy en De Zijnen in de AB, en wij waren erbij. Ik ben nogal een grote fan van Wilco. Zo’n fan die alle cd’s in huis heeft. Zo’n fan die in goede en kwade dagen hun platen draait. Zo’n fan die oprecht geniet van hun muziek.

In het begin van het concert dacht ik bij mezelf dat Wilco toch een goede liveband was. Dat ze het wel goed kunnen, dat truukje van ‘een schoon melodietje laten verdrinken in totale chaos’. Dat die spastische gitarist waarschijnlijk een onuitstaanbare kwal moet zijn, maar dat zijn talent alles goed maakt. Dat Jeff Tweedy er slecht uit zag, maar die stem, jongens toch, die stem. Dat die rechtse gitarist/toetsenist precies nog een jong gastje was. Dat het geluid goed was. En die drummer, en die bassist en die toetsenist; ik heb ze allemaal goed bestudeerd.

En dan ineens zong Tweedy een paar zinnetjes die mij recht in het hart raakten. Vanaf toen dacht ik niks meer. Gewoon ogen toe en meezingen.

Heerlijk.

(Op djoebdjoeb zijn al een paar filmpjes opgedoken van het concert. Bijvoorbeeld: Impossible Germany. Miljaar, weeral kippenvel. )

Wow. Het zwembad in de Veldstraat is fantastisch.

Erg tuk ben ik nooit geweest op zwembaden. Ik zwem bovendien het soort schoolslag waarbij ge uw hoofd boven water houdt. Zoals een zeehond. Op die manier heb ik altijd de oever in het vizier en dat helpt mij om mijn verdrinkingsangsten te overwinnen.

Dankzij dit geweldige zwemparadijs heb ik besloten om één keer in de week te gaan plonsen. Ontspannend, goed voor de conditie en aangenamer dan joggen. Binnen enkele weken zwem ik iedereen onder tafel.

Lang leve Sportoase de Veldstraat! Lang leve 2060!

Hoewel de gelijkenis treffend is, ben ik NIET de man in bovenstaand filmpje.

De Orde vraagt tien weetjes:

1. Ik heet niet écht spekvriend. Dat is een fopnaam.

2. De eerste achttien jaar van mijn leven woonde ik niet in Antwerpen, maar in Kasterlee. Dat is een dorp met veel koeien en diepe grachten. Mijn ouderlijk huis staat in een gehucht dat Kleinrees heet, maar ik noem het Niemandsland omdat het eigenlijk net tussen Turnhout en Kasterlee ligt. Ergens nergens. Je zou denken dat daar niet veel Grote Namen gewoond hebben, maar ik kan er minstens drie opsommen: mezelf, Eskimodemus en Tante Nie.

3. Ik heb ooit met een bijl in mijn grote teen gehakt. De enige reden waarom ik dat een leuke herinnering vind, is omdat mijn bompa achteraf enkel wilde weten of zijn bijl stuk was. Humor verzacht de pijn. Mijn teen is overigens volledig hersteld. Het bijl was intact.

4. Waar ik van hou: amateurisme. Met minimale kennis en techniek iets bereiken en daar fier op zijn. Ik hou ook erg veel van vakmanschap: met grote kennis van zake meesterwerken maken, telkens opnieuw.

5. Waar ik niet van hou: gespeeld vakmanschap. Amateurs met grootheidswaanzin. Het is beter om jezelf te lang amateur te noemen, dan te vroeg professional.

6. Er zijn tien dingen die ik graag eet: kaaskroketten, kebab, friet, boterhammen met bruine suiker, spek, chips, snickers, een smoske met krabsla en extra mayonaise, een smoske met kip en barbecuesaus, een smoske met garnaalsla. Dat is een erg calorierijke smaak, maar volgens mijn BMI heb ik al 15 jaar anorexia.

7. Ik lust geen koffie en vind dat spijtig. Ten eerste omdat het heerlijk ruikt. Ten tweede omdat je er wakker van wordt. Ten derde omdat koffie vaak gratis wordt weggegeven in automaten. Er zijn doorgaans maar twee alternatieven: Engelse thee (jakkes!) en warme chocomelk. Allebei erg goed voor de darmfloris. Daarom drink ik liters cola op een dag en heb ik soms erg veel buikpijn.

8. Vroeger zong ik in een boysband en ik heb zelfs twee keer in het Sportpaleis mogen optreden. De nummers die we speelden heetten: “Listen”, “Don’t lie to me (Scorched Love)” en “Searching”. In die tijd werd er wel eens smalend gelachen om ‘die boysband met hun liedjes over de liefde’. Maar fan of geen fan, we waren wereldberoemd in Turnhout en omstreken. dR!En was mijn eerste groupie.

9. Als kind wilde ik Ronny Abbeloos worden. Dan zou ik mijn zoon Tarzan noemen (of was het Rocky?). Nu 20 jaar later blus ik weinig tot geen brandjes en heb ik een dochter. Toch ben ik erg gelukkig met deze onverwachte wending van mijn toekomstplannen.

10. Mijn geschrift is hondslelijk.