Nov 7th, 2009
Wilco – Ogen toe en meezingen.
Vrijdag speelden Jeff Tweedy en De Zijnen in de AB, en wij waren erbij. Ik ben nogal een grote fan van Wilco. Zo’n fan die alle cd’s in huis heeft. Zo’n fan die in goede en kwade dagen hun platen draait. Zo’n fan die oprecht geniet van hun muziek.
In het begin van het concert dacht ik bij mezelf dat Wilco toch een goede liveband was. Dat ze het wel goed kunnen, dat truukje van ‘een schoon melodietje laten verdrinken in totale chaos’. Dat die spastische gitarist waarschijnlijk een onuitstaanbare kwal moet zijn, maar dat zijn talent alles goed maakt. Dat Jeff Tweedy er slecht uit zag, maar die stem, jongens toch, die stem. Dat die rechtse gitarist/toetsenist precies nog een jong gastje was. Dat het geluid goed was. En die drummer, en die bassist en die toetsenist; ik heb ze allemaal goed bestudeerd.
En dan ineens zong Tweedy een paar zinnetjes die mij recht in het hart raakten. Vanaf toen dacht ik niks meer. Gewoon ogen toe en meezingen.
Heerlijk.
(Op djoebdjoeb zijn al een paar filmpjes opgedoken van het concert. Bijvoorbeeld: Impossible Germany. Miljaar, weeral kippenvel. )
