Nov 9th, 2009
Misschien word ik dan écht wel huisvrouw??
De kinderopvangramp is hier nog altijd gaande…
Al een tijd terug vonden wij een gloednieuwe, kei nette, toffe en ultramoderne privé-crèche. Super duur (30 euri per dag, wel alles incluis) maar dat zou mits zuinig leven wel een paar maanden te doen zijn. Zo zouden we de wachttijd op de stedelijke opvang wel kunnen overbruggen.
Er werd ons verzekerd dat we konden rekenen op een plaatsje, we zouden nog nieuws krijgen over de opendeurdag waar we dan het contract zouden kunnen tekenen. Toen we echter vertelden dat we opvang nodig hebben voor 4 dagen ipv 5, meende ik op te merken dat het enthousiasme van hun kant plots minderde en bekroop mij al een gevoel van ongerustheid…
2 weken geleden mail ik hen, wegens nog altijd niets gehoord.
Geen antwoord.
Ik bel haar en spreek voicemail in.
Geen reactie.
Schoon is dat. Heel proper! Maar omdat ik dus al een vaag voorgevoel had, heb ik ondertussen ook nog eens rond gebeld en gemaild in de hoop dat er, wonder boven wonder, toch nog ergens anders een plaatsje zou opduiken. Bij ‘t Stad ook nog eens geïnformeerd: al zeker geen plaats tot eind april!
En dan ineens krijgen we een mailtje terug van een crèche: ze doen net nog een nieuwe open en daar zijn nog enkele plaatsjes vrij. 29 euri per dag (pampers niet incluis), maar wel dichtbij en dus gemakkelijk. Wij dachten dat we gered waren en zijn daarnet gaan kijken in de veronderstelling dat alles nu eindelijk in kannen en kruiken ging zijn.
Het eerste dat mij opviel: sigarettengeur. “Jamaar, dat komt omdat de werkman hier bezig is in de keuken en de deur heeft even open gestaan…” Sorry, maar ik vind dat de werkman buiten moet roken als hij in een crèche iets moet fixen! Dan: de kinderverzorgster die uiteindelijk geen kinderverzorgster blijkt te zijn, maar de schoonmoeder van de eigenaar die overal inspringt als het nodig is, bij wijze van hobby. Vervolgens: een niet-verluchte, veel te warme slaapplaats. Ondertussen was de werkman aan het boren in de kamer ernaast. “Jamaar, dat kindje dat er nu ligt slaapt overal doorheen.” En dan hebben wij eigenlijk al genoeg gezien/gehoord.
Tel hierbij dat ze 29 euro per dag vragen, dat is 445 euro per maand voor 4 dagen…én we moeten een waarborg van 200 euro betalen bij het tekenen van het contract, waarvan 100 euro sowieso wordt ingehouden voor het speelgoed dat mijn dochter daar verslijt! Dat speelgoed kwam trouwens allemaal van Ikea, dus was in totaal misschien maar 100 euro waard, terwijl ze van alle kindjes samen zo maar liefst 700 euro binnenrijven.
De eigenaar heeft volgens ons gewoon het gat in de markt gevonden, profiteert geweldig van de nood die er is om effe zijn zakken te vullen. Awel, slim van hem, maar dus niet op onze rug, no way dat ik onze dochter dààr achterlaat!
Zucht. En zo staan we dus terug bij af: voorlopig hebben wij geen zicht op een plaats in een crèche. Ik heb ondertussen al mijn ouderschapsverlof opgenomen, blijf thuis tot eind januari…en dan hebben wij een groot probleem. Iemand suggesties? Wij weten het alleszins niet meer.
Ik moet eindigen met een vrolijke noot, wordt mij verteld. Dus: Onze dochter is een kei lief, grappig en tof meisje. Ze gibbert en brabbelt. Ik geniet mateloos van de tijd die ik met haar doorbreng, echt waar, ze is mijn allerbeste aanwinst EVER. 
mijne vent overweegt serieus om een creche te beginnen in ons huis in de van geertstraat … en anders ga ik (of hij) ook maar huisvrouw worden.
Als je een kinderopvang begint, voorzie in de te warme kamer ook een soort van “huisdier”. Bij voorkeur in een kooitje of hok dat eigenlijk voor een kleiner die op de markt is gebracht.
Maak er geen geheim van dat je mensen uit het onderwijs liever ziet gaan dan komen, omdat die “te veel verlof hebben”.
Op wikipedia vind je bovendien ook wel een paar foto’s van Hitler om af te printen.
Dit zijn maar vrijblijvende tips. Je mag het ook anders aanpakken.
Probeer NouNours in Wilrijk eens. Maar is ook druk. Of Babyboom in Berchem. Je weet maar nooit.
Stedelijke crèches, daar geraken wij ook niet binnen. Geen plaats en anders moesten we toch de volle pot betalen, wat weinig verschilt met de privé.
Ik ga hier misschien uit de biecht klappen, ik moest ooit een crèche zoeken voor het kind van een (top)BV. Onbegonnen werk dacht ik, het moest de week daarop al opgevangen worden, voor drie maanden.
Paar crèches gebeld, ik bleef discreet over de identiteit van het kind omdat ik dacht dat dit wel door alle partijen op prijs zou gesteld worden. Niets vrij, onbegonnen werk. Ik probeerde het anders. Ik zou al bij aanvang van het gesprek vermelden over wie het ging, goed plan. Bij de eerste telefoon had ik al prijs. Met open armen werd het kind ontvangen, jazeker was er plaats. Jammer en hoe erg ik het ook vind maar helaas, ‘t is niet anders.
Kan u niet zeggen dat het hier wél om het kind van Bobby Mark gaat?!