sloddervossen

Héél herkenbaar, wat Nico Dijkshoorn schrijft in Oor:

Al in de tram weten, door het boekje, dat je een weergaloze kutplaat hebt gekocht. Dat is geluk.

Zijn column is misschien wel de voornaamste reden waarom ik een abonnement op Oor heb. Spijkers met koppen. Heerlijk.

In heel mijn leven heb ik al veel gitaren gezien, in alle vormen en kleuren. Alles van Fender, Gibson, Gretsch en konsoorten en creaties van gitaarbouwers over heel de wereld zijn mijn ogen gepasseerd. Nee, deze jongen is niet snel meer onder de indruk.

Maar kijk, wat Guttlin Guitars oa. maakt:

Wow. Daar gaat mijn hartje sneller van slaan. En niet alleen deze Thin King is een lekker ding, ook de andere gitaren hebben schitterende looks. Check de website.

Een paar maand geleden kreeg ik die pareltjes al in de mot op Youtube en blijkbaar ben ik niet de enige die onder de indruk is. Schitterend design, goede materialen en -als ik de commentaren en de filmpjes mag geloven- ook een fantastisch geluid.

Het beste van al: de bouwer Guttlin Guitars komt uit België. Dat ligt vlak bij Antwerpen. Mijn vingers, perdoeme ze jeuken.

Respek.

Daar staat ge dan in Carpetright schaamteloos te loeren naar minstens 1000 soorten tapijt. En geen enkele kokosmat te bespeuren.

Dus trekt ge een verkoper aan de mouw die trots vanonder het stof twee lappen kokos tevoorschijn haalt als ware het twee Vlaamse Reuzen uit een tovenaarshoed. Tadah! Achttien millimeter dik en verkrijgbaar in bruin of zwart. (De matten, niet de konijnen.) Kostprijs respectievelijk 36 en 46 euro, aldus de verkoper. Een scherpe prijs voor de natuurlijke klassieker. Dan zijt ge onder de indruk van die zwarte mat, want duur is altijd mooier, en besluit ge dat het goed is; dat ge de zwarte neemt. En als ge uw bankkaart in de terminal steekt en discreet uw code intoetst, meldt de verkoper dat ge de mat moogt afhalen aan het magazijn achteraan in de winkel.

Terwijl ge via een rode loper naar het magazijn paradeert, weerklinkt een boodschap doorheen de winkel.

“Bericht aan het magazijn. Opgelet. Klant onderweg voor kokosmat. Kleur zwart. Ik herhaal: klant onderweg voor kokosmat kleur zwart. Z – W – A – R – T. Alle hens aan dek.”

Dan voelt ge uw wel vrij belangrijk, moet ik toegeven. Eventjes toch. Want als ge in het magazijn aankomt en de magazijnier aan u vraagt welke mat ge wilt hebben en in welke kleur alstublieft, is het meerderwaardigheidsgevoel snel verdwenen. Weinig hens aan dek.

Enfin, we hebben nu één vierkante meter zwarte kokosmat. Te koop.
Onze tochtborstel loopt vast op achttien millimeter natuurlijke klassieker.

Sharon Jones, the super-soul-sister with the magnetic “Je ne sais quoi” en haar Dap-Kings hebben een kerstsingle op het net gezwierd: Ain’t no chimneys in the projects. Te beluisteren alhier. Alwaar? Alhier.

Wie zich inschrijft op de nieuwsbrief krijgt niet alleen een mp3′ke van het nummer, maar ook kerstwensen van Binky Griptite himself. Gratis en al.

En als ge Sharon Jones en haar vrienden niet kent, verdient ge kletsen op uw grootste uitgang.

Vanmorgen heeft Jenny uit Thuis mij bijna omver gereden. Een speciale ervaring.

Al jarenlang volg ik de avonturen van Jenny op tv. Toen ze nog met Dr. Dre (for real) getrouwd was, vond ik haar al tof. En zelfs toen ze nog Angèle heette en op reis ging naar Benidorm was ik fan. Toch vond ik haar minder sympathiek toen ze mij vanmorgen bijna op de motorkap had liggen. Heel eventjes was ik zelfs boos op Jenny. Heel eventjes maar, want het regende en het was vroeg en ze had stickers van Afrika op de achterruit van haar C3 plakken en ik droeg geen fluovest. En dan nog dat gedoe met Roza en Peggy, ocharme. Allemaal verzachtende omstandigheden.

Jenny, jij blijft voor altijd mijn vriendin. Zelfs in het verkeer.
Er is al genoeg ruzie in de wereld.

weet je wat ik ook héél vaak droom?

Dat ik ergens (de locatie is altijd anders) koortsachtig op zoek ben naar een proper toilet.

Ik moet dan dringend plassen, maar met elke wc die ik tegenkom is iets helemaal mis. Pipi op de bril, niet-doorgspoelde drollen, verstopt, stank, geen deur om dicht te doen,… Allemaal ongeschikt voor mijn behoefte dus.

Raar hè?

Deze nacht droomde ik dat ik ging bevallen van mijn 2de kind (ja, snel hé!). Toen de geboorte stond te gebeuren stuurde de gynaecologe mij huiswaarts en spekvriend zou mij wel verwittigen als het kind er was (mijn dromen zijn altijd de logica zelve).

Enige tijd later kreeg ik een sms:
“Het is er! Maar het klikt precies niet zoals bij Jitse, het kind is heel luidruchtig. Ik denk dat het zo’n huilbaby gaat zijn”

De droom bleek een nachtmerrie, ik ben maar rap wakker geworden.

Lijstje van de genomineerden voor de MIA’s gezien bij De Morgen en meteen mijn winnaars gekozen:

Album: Das Pop
Groep: Absynthe Minded
Pop: Hadise
Rock/Alternative: The Hickey Underworld
Nederlandstalig: Bart Peeters
Populair: Christoff (tenminste een échte vakman)
Soloartiest man: Daan
Soloartiest vrouw: Axelle Red
Liveact: The Black Box Revelation
Doorbraak: The Hickey Underworld
Videoclip: Das Pop – Never Get Enough
Dance/Electronica: Milk Inc
Muzikant: Jef Neve
Auteur-componist: Bert Ostyn

Het was niet zo’n heel spannend jaar voor de Belgische muziek, precies. Geeuw.

voor je zomaar het ritme van je kind verstoort!

Maandag zijn we gaan eten bij vrienden, Jitse ging met ons mee. Het was lekker, gezellig, leutig en Jitse was super braaf en al. Maar slapen op een ander waar veel nieuws te zien is: no way joseej, dat doet onze dochter niet.

En zo is het gekomen dat Jitse, die normaal tussen 19u30 en 21u aan haar nacht begint, pas om 12u in haar beddeke lag.En zo is het gekomen dat ze dinsdag tot 12u ’s middags sliep. Daardoor was ze om 20u nog laaaaang niet moe en sliep ze weer pas om middernacht.Vandaag was ze om 12u30 klaar om op te staan. En zo is het gekomen dat ik om 1u ’s nachts berichtjes schrijf op onze blog, wachtend tot dochterlief moe genoeg is om de nacht in te gaan.

Dat ik nu ook wat heb kunnen uitslapen, dat is zéér fijn. Maar waarom zijn wij niet blij met dit nieuwe uur:
1. Het is héél vroeg donker. Jitse doet ook dutjes ‘overdag’. Vandaag heeft ze in totaal 2 uren daglicht meegemaakt, wat ik eerder beperkt vind.
2. Voor de man-vrouw relatie is het aangenaam als het kind rond 20u slaapt. Dan kan je nog even samen in de zetel hangen, beetje babbelen, rusten én samen in bed kruipen. De man moet immers wél werken dus die blijft niet op tot 2u des nachts.

Morgen mag ze tot 10u slapen, maximum. Terugschroeven, dat ritme!

Maar laat ons wel wezen: dat etentje was zeker de moeite waard.