Dec 16th, 2009
Een kokosmat.
Daar staat ge dan in Carpetright schaamteloos te loeren naar minstens 1000 soorten tapijt. En geen enkele kokosmat te bespeuren.
Dus trekt ge een verkoper aan de mouw die trots vanonder het stof twee lappen kokos tevoorschijn haalt als ware het twee Vlaamse Reuzen uit een tovenaarshoed. Tadah! Achttien millimeter dik en verkrijgbaar in bruin of zwart. (De matten, niet de konijnen.) Kostprijs respectievelijk 36 en 46 euro, aldus de verkoper. Een scherpe prijs voor de natuurlijke klassieker. Dan zijt ge onder de indruk van die zwarte mat, want duur is altijd mooier, en besluit ge dat het goed is; dat ge de zwarte neemt. En als ge uw bankkaart in de terminal steekt en discreet uw code intoetst, meldt de verkoper dat ge de mat moogt afhalen aan het magazijn achteraan in de winkel.
Terwijl ge via een rode loper naar het magazijn paradeert, weerklinkt een boodschap doorheen de winkel.
“Bericht aan het magazijn. Opgelet. Klant onderweg voor kokosmat. Kleur zwart. Ik herhaal: klant onderweg voor kokosmat kleur zwart. Z – W – A – R – T. Alle hens aan dek.”
Dan voelt ge uw wel vrij belangrijk, moet ik toegeven. Eventjes toch. Want als ge in het magazijn aankomt en de magazijnier aan u vraagt welke mat ge wilt hebben en in welke kleur alstublieft, is het meerderwaardigheidsgevoel snel verdwenen. Weinig hens aan dek.
Enfin, we hebben nu één vierkante meter zwarte kokosmat. Te koop.
Onze tochtborstel loopt vast op achttien millimeter natuurlijke klassieker.
Ik zou me precies niet zo populair voelen als ze zoiets zouden roepen in de winkel. Eerder bekeken dan populair.
Hoe maken ze trouwens een kokosmat zwart? Is kokos niet bruin?
Voor mij nooit meer kokosmatten, ze geven me een minderwaardigheidsgevoel.
(Je kan ze niet schoonmaken, vlekken krijg je er niet uit, ze zijn hard en heel ongezellig).
Het mijne ligt sinds vandaag op het containerpark.