(Pendelen als in naar’t werk rijden en in de file staan, niet als in hocus pocus gedoe.)
Normaal gezien rijden wij gezwind met onze fietskes naar’t werk, maar omdat ons huis onbewoonbaar is, logeren we tijdelijk in Turnhout. Dat betekent: pendelen. En how jom, in’t begin valt dat dik tegen. Vroeg opstaan, stilstaan vanaf Ranst of Oelegem of Zoersel, veel gedoe om op het werk en in de crèche te geraken en ’s avonds hetzelfde traject maar omgekeerd. Kortom: lange dagen.
Maarrrrr! Vroeg opstaan en in de file staan, heeft ook voordelen: ge kunt in de auto al eens een muziekske luisteren bijvoorbeeld. Dat gaat niet op de fiets. Als ge toevallig iemand keihard ziet zingen op de E34, dat ben ik.
THUNDER! NAHNAHNAHNAH NAHNAHNAHNAH! THUNDER!
Quality time.
En er is ook veel te zien in de file. Bestuurders die in hun neus peuteren, een vrachtwagen van transportbedrijf D. Speksnijder, Tom Waes in zijn Range Rover, coole nummerplaten, een dood hert op de weg en veel schone auto’s. Tof allemaal.
Awel, na twee weken pendelen durf ik zeggen: het went. Ik zou dat gerust elke dag kunnen doen, denk ik. Misschien moeten we verhuizen. Naar Wallonië ofzo.
Stel dat ge uw badkamer wilt vernieuwen en na lang zoeken vindt ge een betaalbare aannemer die in juni of juli kan starten met de werken, dan zijt ge heel blij als hij ineens een mailtje stuurt om te zeggen dat hij maandag 19/4 kan beginnen en dus breekt ge in al uw blijdschap het weekend voordien heel uw oude badkamer uit tot op de baksteen zodat ge denkt van how jom da is wel ferm uitgebroke eilek en ge zijt fier totdat de volgende dag blijkt dat ge een stopke op een leiding vergeten te zetten bent en er een plas water ter grootte van het Zilvermeer op uw keukenvloer ligt en er slijk in uw tupperwarepottekes drijft, dan kan ik mij voorstellen dat ge efkens vloekt, hoewel ge volgens mij qua schuttingstaal pas écht alle registers open trekt als blijkt dat de aannemer niet komt opdagen op maandag 19/4 op het afgesproken uur want dan ontstaat er paniek omdat ge begint te denken dat het misschien een tikfout was, dat het misschien maandag 19/7 was in plaats van maandag 19/4 want hij had eerst toch juli gezegd en de 7 staat boven de 4 op een toetsenbord en terwijl rampscenario’s van drie maand zonder badkamer door uw hoofd flitsen, probeert ge de aannemer wanhopig te bellen maar hij neemt niet op en ge belt nog eens en nog eens en nog eens tot hij een uur later opneemt en dan roept ge hoe zit da hie nij waar zitte gellie ik zen gelijk in paniek en kem last van hartkloppinge en zenuwpipi, waarop die kerel zachtaardig antwoordt dat ge niet moet panikeren en dat alles goed komt en rustig maar jongen we zijn subiet binnen 5 minuten bij u, awel, op zo’n moment slaakt een mens wel efkens een gil van verlossing. Denk ik.
