Apr 29th, 2010
Pendelen went. How jom.
(Pendelen als in naar’t werk rijden en in de file staan, niet als in hocus pocus gedoe.)
Normaal gezien rijden wij gezwind met onze fietskes naar’t werk, maar omdat ons huis onbewoonbaar is, logeren we tijdelijk in Turnhout. Dat betekent: pendelen. En how jom, in’t begin valt dat dik tegen. Vroeg opstaan, stilstaan vanaf Ranst of Oelegem of Zoersel, veel gedoe om op het werk en in de crèche te geraken en ’s avonds hetzelfde traject maar omgekeerd. Kortom: lange dagen.
Maarrrrr! Vroeg opstaan en in de file staan, heeft ook voordelen: ge kunt in de auto al eens een muziekske luisteren bijvoorbeeld. Dat gaat niet op de fiets. Als ge toevallig iemand keihard ziet zingen op de E34, dat ben ik.
THUNDER! NAHNAHNAHNAH NAHNAHNAHNAH! THUNDER!
Quality time.
En er is ook veel te zien in de file. Bestuurders die in hun neus peuteren, een vrachtwagen van transportbedrijf D. Speksnijder, Tom Waes in zijn Range Rover, coole nummerplaten, een dood hert op de weg en veel schone auto’s. Tof allemaal.
Awel, na twee weken pendelen durf ik zeggen: het went. Ik zou dat gerust elke dag kunnen doen, denk ik. Misschien moeten we verhuizen. Naar Wallonië ofzo.
Niets leuker dan meezingen met liedjes, zelfs op de fiets. Al kan dat laatste wel eens voor genante zaken zorgen…
Ik heb trouwens de neiging als passagier te luchtdrummen.
Tiens, ik wist niet dat dode herten graag in de file staan/liggen. Een mens leert toch altijd bij é.
Pendelen went NIET.
De weinige keren dat ik met de auto aan “de andere kant van de ring” moet zijn, luister ik graag naar de cd’s die ik thuis van mijn kinderen niet mag opzetten. Maar ik heb altijd compassie met de brave sukkelaars die daar elke dag in zitten. Want: uiteindelijk kan ik die cd’s ook beluisteren als ze naar de dansles/tekenacademie/circusschool/ninjatrainingskamp zijn.