Verbouwingen en kleine kindjes zijn vermoeiend. En ook een lastige combinatie zo blijkt.
We hebben al een schoon verleden als doe-het-zelvers. De voorbije twee jaar is de living, de keuken en een slaapkamer vernieuwd. Uitzicht op kale baksteen, het went. Na de geboorte van onze dochter hebben we niet veel meer gedaan, wegens slaapgebrek. Er ligt een nieuw dak op ons huis, maar behalve betalen moesten we daar niet veel voor doen.
Nu zijn we onze badkamer aan’t vernieuwen en we dachten: Kom jong, we doen zo veel mogelijk zelf om kosten te besparen. Gelijk vroeger: in’t weekend wat werken, en ’s avonds na de uren. Met een strakke planning is dat zo voorbij. Maar zo werkt dat niet meer met kleine kindjes. Blijkbaar. Als kleine kindjes slapen, kunt ge bijvoorbeeld moeilijk met de slijpschijf beginnen werken. Of gaten boren. Of timmeren. Of met een trapladder sukkelen. En a ja, kleine kindjes slapen vanaf acht uur ’s avonds en twee keer overdag. Lap. Dag strakke planning. En dan zwijgen we over verblijven in’t ziekenhuis, repetities, optredens en weekendjes weg. Wij gaan al twee maanden op een werf in bad.
Het werktempo is daarom sinds twee weken flink opgeschroefd want we zijn het onderhand beu. Ons schema ziet er als volgt uit: na’t eten steekt dR!En de dochter in bad en begin ik op de werf aan een hoog tempo lawaai te maken en als ons klein meiske in bed ligt, dan werk ik stilletjes verder tot een uur of tien. Daarna is er nog juist tijd voor één pintje van de nachtwinkel, drie grabbels chips en een snelle blik op de rss-feeds voor ik aan de -nog steeds onderbroken, jawel – nacht kan beginnen. Hoempf.
De mens is muug, maar onze nieuwe badkamer wordt kei fak. Echt de waarheid. Ge moogt allemaal eens komen douchen.
En hoe verliepen de voorbije dagen bij u?
Bij ons zo:
Woensdagavond: huisdokterbezoek met Jitse wegens koorts, oorontsteking en antibiotica die niet werkt.
Woensdagavond laat: nieuwe antibiotica komt fonteingewijs uit Jitse, eten van de voorbije drie uur inclusief.
Woensdagnacht: slecht geslapen.
Donderdag: Jitse heeft opnieuw hoge koorts.
Donderdagavond: kinderartsbezoek, en joepie: nieuwe antibiotica gekregen.
Vrijdag: thuis met zieke Jitse. Slaapt niet, eet slecht.
Vrijdagavond: optreden in’t voorprogramma van Raymond van’t Groenewoud. Was tof!
Vrijdagnacht: niet geslapen.
Zaterdag: badkamer verder getegeld. Jitse eet ondertussen bijna niet meer, heeft spetterpoep en wil uiteraard niet slapen.
Zaterdagavond: optreden op een feestje en na zes jaar een oud-kotgenote teruggezien. Was tof! En frietjes gegeten met een kaaskroket, chicken nuggets en een dubbele cheeseburger. Was lekker!
Zaterdagnacht: niet geslapen en Jitse krijgt jeukende uitslag achter haar oren.
Zondagochtend half zes: telefoontje naar’t ziekenhuis om te weten of de kans bestaat dat ze allergisch is aan de antibiotica. De kans is klein, naar’t schijnt. Spekvriend heeft dikke wallen.
Zondagvoormiddag: badkamer verder getegeld.
Zondagmiddag: naar spoed gereden met Jitse, uitslag staat over heel haar lijf. Oorzaak onbekend dus ze moet in’t ziekenhuis blijven. En a ja, ze heeft ook tekenen van uitdroging. Vaderhartbreuk opgelopen toen ze het arme kind een maagsonde staken.
Zondagavond: Döner Kebab met veel samouraisaus gegeten. Was lekker!
Zondagnacht: terug naar huis om een paar uurtjes te slapen want de ziekenhuisstoel is niet comfortabel. dR!En blijft in het ziekenhuis en slaapt niet.
Maandagmiddag: het verdict van de dokter! Oorontsteking is iets beter, de huiduitslag iets erger, oorzaak blijft onbekend. Toch maar stoppen met antibiotica.
Maandagnamiddag: dR!En rijdt naar huis om te slapen. Jitse doet ook een dutje.
Maandagavond: spekvriend rijdt naar huis om te slapen rusten.
Dinsdagochtend:: in de spiegel gekeken en gedacht: how jom, ge hebt precies een ferm pak slaag gehad.
Dinsdagmiddag: Wij mogen naar huis. Jitse in bed, lijf in de zetel, benen op de salontafel. Heerlijk.
Ziekenhuizen zijn niet tof. Oost west enzo. Op dagen zoals hierboven, wou ik dat alles opnieuw was zoals het al tien maanden is. Dat onze fantastische dochter gewoon elke nacht twee tot vier keer wakker wordt in haar eigen bed, naast dat van ons. In het slechtste geval moet ge dan af en toe eens goed vloeken en zijt ge een beetje moe, maar ’s morgens zit er een gezonde en vrolijke dochter aan de ontbijttafel die handjesdraaitkoekebakkevlaait, uw bestek afpakt en boterhammen in uw neus steekt.
Slaapwel.
