sloddervossen

Op het plein voor ons huis hangt een affiche van VTM met een foto van twee zonnestraaltjes:

Hoe zou Sergio Herman kijken als hij niet blij is om iemand te zien?

Günther Love heeft opnieuw het wereldkampioenschap luchtgitaar gewonnen:

I’m impressed. Het moet toch heerlijk zijn als ge van luchtgitaarspelen uw beroep kunt maken en heel de wereld kunt rondreizen in een spanbroek. En dat ge uzelf dan op youtube bezig ziet en fier kunt zijn op uw prestatie. En als de leerkracht van uw kind heeft geïnformeerd naar het beroep van papa, dat ge dan een rode opmerking in de klasagenda te lezen krijgt: “uw dochter heeft te veel fantasie”. Het moet toch heerlijk zijn.

Nog een filmpje van vorig jaar, omdat Günter Love het verdiend heeft:

Er zat een jongen tegenover mij in de tram met een pakje van de slager.
En een bloemkool naast zijn neus.

Dat wordt smullen vanavond.

Het moeten niet altijd vrouwen zijn die traantjes wegpinken bij muziek. Neenee, ook uw favoriete jongensvos laat zich wel eens beroeren. Serieus.

Een groep die bij mij niet veel verkeerd kan doen, is Wilco. Vroeger vond ik de band overroepen. Herrie. Totdat ik Kicking Television kocht en daar kippenvel bij kreeg. Meteen daarna heb ik de hele Wilco-collectie aangeschaft en begrepen dat de herrie er juist voor zorgt dat die parels parels zijn. Ofzoiets. Vorig jaar in de AB gezien en zwaar genoten. Wilco heerst. Check alles op youtube als ge mij niet gelooft. Dit is alvast eentje met Tweedy solo:

Mark Lanegan. Veel woorden moet ik er niet aan vuil maken: geweldige stem. Soulsavers was met de hakken over de sloot, maar bij zijn andere projecten scheert hij hoge toppen. Vooral de samenwerking met Isobel Campbell raakt mij. Nieuwe cd “Hawk” is trouwens opnieuw supergoed. Dit is eentje uit de oude doos:

I’m a sucker for Stax. Misschien wat melig, maar ik krijg het nog altijd warm bij een vleugje Otis Redding.

Jazz. Ik ben geen freak, en soms word ik er zenuwachtig van. Maar af en toe kan een scheet Stan Getz, John Coltrane of Thelonius Monk mij wel verwarmen. Eén van mijn favorieten is deze schitterende uitvoering van Autumn Leaves door Chet Baker en Paul Desmond:

Ik hoor u denken: doen de vrouwtjes niks tintelen bij u, spekmans? Toch wel! Nina Simone, Etta James, Ella Fitzgerald, Cesaria Evora. Al die oude dozen doen mijn hartje sneller slaan. En jonkvrouw Trixie Whitley, die ook. Mennekes toch, zo’n stem. Wereldklasse.

En niet te vergeten: Natalie Imbruglia met Torn. Muzikaal zegt het me niks, maar haar ogen op de hoesfoto. Jongens toch, haar ogen op de hoesfoto.