sloddervossen

Misschien is het niet cool om te zeggen, maar ik kijk elke vrijdag naar Idool. Bewust, ongedwongen en hondstrouw. Ik zal u vertellen waarom.

Lang lang geleden speelde ik in een rockgroepje waarmee mijn muziekmakkers en ik de lokale podia afschuimden. Tijdens deze trektocht doorheen de Kempen, kwamen we wel eens andere rockers tegen die hetzelfde doel hadden als ons: wereldberoemd worden. De zanger van één van die andere groepjes was Kristof, een toffe kerel die verdomd goed kon zingen. En nu, een jaar of zes later, zie ik die mens ineens op mijn tv verschijnen. Wereldberoemd perdoeme.

Het is de eerste keer dat ik Idool volg, en ik kan u vertellen: als je af en toe een oortje toeknijpt, valt het allemaal wel mee. Hier en daar zie ik talent. Zoals bij Kristof en Kevin en Kato en Manuel en Maureen. Maar laat ons eerlijk zijn, een écht groot idool zit er niet tussen. Niemand die fantastisch kan zingen, geweldig kan dansen én er ook nog eens goed uitziet. In België wonen geen Justin Timberlakes.

Het meest ben ik onder de indruk van de jury. Drie muziekkenners en één idoolkenner die allemaal hun ongezouten mening geven, zonder daarbij iemand te kwetsen. Als het vals is, wordt het gezegd én het wordt geapprecieerd door de kandidaten. Respek!

Enfin, Kristof dus. Van mij mag hij winnen. Ook al vind ik de muziekkeuze niet altijd even geslaagd, het blijft een goeie zanger. En wie een spekvriend zover krijgt dat hij Idool volgt, is sowieso al een winner. You twisted flake you.