sloddervossen

Ze deden hun job goed, die verpleegsters: ons leed verzachten. En’t was nodig, want onze kleine Senne lag de voorbije dagen in’t ziekenhuis met foutgeknoopte darmen. En da’s kak.

Maar goed, de verpleegsters dus. Ze waren fantastisch: zorgzaam en goedlachs. Een gerief om in huis te hebben – vooral in een ziekenhuis. Senne werd goed gesoigneerd en wij ook. Het tofste van al: één verpleegster heeft dR!En en mezelf doen lachen. Hard doen lachen. Niet dat we het hebben laten merken. Zo beleefd zijn we wel.

Donderdagavond. Een jong meisje verwelkomt ons op de pediatrie. Twee vermoeide en humeurige ouders die net onverwacht het nieuws kregen dat hun zoon in het ziekenhuis moet blijven. Ze heeft een kaartje met ’student’ opgeprikt en mag met ons een vragenlijst overlopen.

Bij elke vraag kijkt ze ons angstig aan, alsof we twee hongerige krokodillen zijn. En bij elk antwoord lijkt ze opgelucht dat ze het alweer overleefd heeft. Moedig en onverstoorbaar ploetert ze zich door de lijst. Nauwkeurig ook, zonder een vraag over te slaan. Want een goed beantwoorde vragenlijst, schetst een mooi beeld van de patiënt. “Hoe laat gaat hij slapen?”, “Slaapt hij met een nachtlampje?”, “Wat eet hij graag?”, “Spreken jullie Nederlands met hem?”.

Onze zoon is drie weken oud. Ik herhaal: drie.

Eventjes hebben getwijfeld over de respectievelijke antwoorden: “na FC De Kampioenen”, “een nachtlampje is voor mietjes”, “frut met stoofvlees” en “meestal wel”.

Ze was schattig, de studente. En lief. En jong. En ze moest nog veel leren. Maar ze heeft ons doen lachen, terwijl we eigenlijk op bleiten stonden. Geslaagd met grootste onderscheiding, als ge’t mij vraagt.

Trackback URI | Comments RSS