sloddervossen

U leest het goed: de sloddervossen hebben nu ook een zoon!

Een flinke baby van 52 cm en 3,925 kg. We stellen het allemaal reuzegoed!

Daarstraks kwam ik een vrouwke tegen op straat die mij aansprak omdat ze mijn dochter zo schattig vond. Na wat gekeuvel vroeg ze mij hoe oud ik dacht dat ze was…

Snel denkwerk in mijn hoofd: “grijs, beetje haar op de kin, wat rimpels, nogal marginaal dus waarschijnlijk al veel miserie meegemaakt en toont wellicht ouder dan ze is dan, …”:
50 schatte ik haar dan maar. We willen niet onbeleefd zijn natuurlijk.

En toen kreeg ik een schouderklopke en een zeer brede glimlach. 87 was het mens.
UNK.

Vorige week hoorde ik de radio spreken over “den brom” in Gent. Bewoners van een welbepaalde buurt klagen er over een bromgeluid, dat vooral ’s avonds en ’s nachts zeer hoorbaar is. Ze lieten zelfs een geluidsopname horen.

Dat intrigeerde mij enorm, want ik herkende dat geluid meteen. Den Brom van Gent zit ook in Antwerpen!

Het is ook hier vrij luid, vind ik. Als ik de verandadeur opentrek, hoor ik het meteen klaar en duidelijk. Wij slapen 80% van de nachten met het raam open en dan is het gebrom dus zeer aanwezig. Maar er van wakker liggen doe ik zeker niet. Eigenlijk dacht ik altijd dat het er gewoon bij hoort, bij het wonen in de stad. Het stoort me dan ook niet echt. Ik denk soms wel dat het toch fijn moet zijn, om écht in stilte te kunnen slapen. En dat ik misschien toch ooit wel terug naar de Kempen wil verhuizen, gewoon al om dat te kunnen.

Maar goed! Den Brom dus. Als iemand weet wat het is, ik hoor het graag. Mhah.

Dat het ver gekomen is ja, nu ik zo ongeveer al mijn gedachten formuleer als zijnde statusupdates.

Sinds Facebook mijn leven binnen is geslopen, ben ik ten prooi gevallen aan een wel zeer opmerkelijk fenomeen. Bijna alles wat ik denk of meemaak flitst namelijk ogenblikkelijk door mijn hoofd als een mogelijke “Wat ben ik aan het doen” die ik met mijn vriendenboek zou kunnen delen.

Dat gaat van poetsen tot werken tot eten tot koken tot spelen-met-dochter tot …. het oneindige. In mijn hoofd gaat het zo:”dR!En heeft het vlees te lang laten bakken” of “dR!En en Jitse hebben dolle pret.” of “dR!En verveelt zich stierlijk.” of “dR!En zou wel eens willen dat gij uw bakkes houdt” of … tot in het oneindige dus.

Gelukkig kan ik mij meestal inhouden en verschijnt er slechts een fractie van deze zeer oninteressante en hoogst onnuttige updates op mijn profiel. Statussen als “dR!En heeft weer een lekkere drol gedraaid.”, zal u dus gelukkig nooit op het internet weten verschijnen.

Ik maak me soms een beetje zorgen over deze vreemde evolutie in mijn hoofd. En ik vraag me vooral af of ik de enige ben, zo? Nee he?

Ilse vraagt naar onze communiefoto’s. Ze denkt misschien dat ik een schattig schoon kleedje droeg en bekskes in mijn haar had. Ha!

Schattig was ik uiteraard, maar voor de rest moest je niet bij mij zijn. Ik ben nooit een meisje-meisje geweest, altijd een stoere griet! Dus droeg ik een broek. Een zwarte met witte bolletjes en een hemdje met een schoon kraagske. En lakschoentjes. Ik had wel een schoon frulleke, maar geen wafelijzers voor mij, zot!

Nadat alle genodigden mijn verplichte nette outfit hadden mogen aanschouwen, ben ik mij onmiddellijk gaan omkleden naar een tenue waarin ik me helemaal goed voelde: een voetbalshort en mijn sandalen. Hemdje mooi in de broek, zo hoort dat. Ik had van mijn ome Jan een bangelijke cadeau gekregen: een skateboard met knie- en ellebooglappen! Daar heb ik dan ook een hele dag mee rondgelopen.

De foto’s van spekvriend kunnen dus onmogelijk stoerder zijn dan de mijne. Maar ze zijn wel de moeite, dat kan ik u verzekeren. Als hij onze badkamer heeft afgewerkt mag hij terug internetten, dus ze komen eraan!

‘t Is weer van datte. Voor het derde jaar op rij, hebben wij last van 2 duiven die ons huis de uitverkoren plek vinden om hun nest in te bouwen.

De vorige jaren zijn we er in geslaagd ze buiten te houden, maar volhouders dat ze zijn maakten ze dan maar een nest op ons plat dak. Dus fladderen die ratten hier af en aan, schijten heel onze koer onder, strooien hun vuile veren hier in het rond, roekoeën aan ons slaapkamerraam en vooral: laten zich met geen stokken verjagen. En koekestoem dat die beesten voor de rest zijn: hun nest knutselden ze gewoon midden op ons dak, totaal onbeschut. Dus als dat hier regent dat het giet, zit daar één van die krengen zeiknat te bibberen op een hoop takjes met een ei of twee erin. Na verloop van tijd is dat beest het beu en als de partner plots niet meer wil overnemen (ah nee, zo stoem is dat beest dan ook weer niet) dan is ‘t ambras en moeten de eieren eraan geloven.

Meestal maken ze het één keer terug goed en proberen ze met een tweede nest: zelfde scenario als hierboven. Maar definitief scheiden, nee, ‘t is ware liefde, “volgend jaar proberen we nog eens he schatje”. Zo gaat dat bij die duiven van ons.

Dit jaar zijn ze er dus weer, ons huis wordt al wéken beloerd. En dit jaar nemen ze geen genoegen met het plat dak, zo blijkt. Soms vergeten wij een raam te sluiten waarvoor nog geen gaas gespannen is en dan zitten ze nog geen 10 minuten later eieren te bevruchten in onze zolderkamer. Vetzakken seg.

Deze dierenvriend is het beu, méér dan beu. Dit jaar gaan ze eraan, ik zweer het. Volgende week zitten hier twee duiven bij t vuilnis.

Ik ging een kuisvrouw hebben, zoals ik al wel zei.

Maar ik heb haar ingeruild voor iets beters: elke week een dagje extra bij mijn dochter. Vijf dagen zonder haar, dat kon ik niet aan, dus wou ik 4/5de gaan werken. Een dag minder werken betekent doorgaans minder geld op de rekening, dus moesten er hier keuzes gemaakt worden.

‘t Was rap beslist: baaj baaj kuisvrouw, koedjiekoedjie mijn lieve baby.

En ooit komt er een dag dat wij alles kunnen betalen, want ik ga de win for life winnen. Ik voel het.

Er wordt hier precies niet veel meer geschreven, dus ik dacht: ik zeg maar eens iets.

Gisteren heb ik mij bijzonder naïef getoond. Ik bén dat ook gewoon eigenlijk. “Al te goed van vertrouwen”, zegt de Van Dale. Klopt als een bus! Ik vertrouw altijd op mijn medemens, bekend of onbekend en dat zou ik beter wat minder doen. Triestig is dat, maar het zou mij veel problemen besparen. Zaken die ik in vertrouwen vertel worden misbruikt of doorgespeeld, en door mensen van wie ik denk dat ze handelen ter goeder trouw, word ik uiteindelijk genadeloos in de zak gezet. Het zou mij ook geld besparen, zo wat minder naiëf zijn. Al minstens 25 euro!

Die 25 euro gaf ik gisteren op straat weg aan een bedelaar. Normaal doe ik dat niet, want er zijn zoveel bedelaars en veel ervan gaan met uw geld gewoon drugs kopen. Ik hou niet van drugs, dus ik sponsor dat niet.
Maar gisteren dus, werd ik achterna geroepen en dom genoeg kijk ik achterom. Ik word achterna gemankt door een zwarte man, die mij aanspreekt: “You don’t know me, but I am your brother and I need your help”. Waarop hij prompt begon te huilen. Echt he, met tranen en al.

Dom als ik ben, laat ik mijn hart breken. En naïef als ik ben geloof ik een verhaal van een ongeluk en ziekenhuis en uit het land zetten en diabetes (hij liet zelfs zijn prikdinges zien he!!) En over een vriend in Nederland en over een treinticket. Pas op: ik heb tegengeprutteld hoor. Maar ik mocht hem zelf op de trein zetten en hij zou mij een kaartje sturen als ik hem hielp enzo. Dat bewijst toch alles!? Hij weende trouwens harder en harder.

Soit. Ik had alleen 20 euro op zak. En een bon van de Delhaize van 5 euro. Ik heb hem dat allemaal gegeven. Want ik dacht: stel dat het waar is, en ik help hem niet, ik loop gewoon met mijn geld naar huis en laat hem staan, dan is dat toch écht zielig?

Blij dat hij was, dat kunt ge niet geloven! Ik had hem gered! En zijn dode familie zou mij in mijn dromen komen bedanken! Halleluja!

Thuisgekomen stuur ik een mailtje naar Spekvriend, met mijn verhaal en dat hij wel boos zou zijn dat ik zomaar zoveel geld weggeef aan een vreemde. En dat hij mij wel een stom en naïef kieken zou vinden.

Dat vond hij inderdaad, want een half jaar geleden is Spekvriend blijkbaar door krek dezelfde man aangesproken, met krek hetzelfde verhaal. Godmiljaardedju! Toen ik dat hoorde brak mijn gouden hart, voor de tweede keer op een uur tijd. Niet omdat ik mijn 25 euro kwijt ben. Wel omdat ik in de zak ben gezet, terwijl ik het zo goed meende met die man. Wel omdat ik wellicht zijn shot heroïne heb betaald en dat idee kan ik maar moeilijk verdragen.

Deze nacht heb ik gedroomd. Maar niemand is mij komen bedanken.

Ik ben een naïef kieken, ‘t is maar dat ge ‘t weet.

Ja, lach maar.

weet je wat ik ook héél vaak droom?

Dat ik ergens (de locatie is altijd anders) koortsachtig op zoek ben naar een proper toilet.

Ik moet dan dringend plassen, maar met elke wc die ik tegenkom is iets helemaal mis. Pipi op de bril, niet-doorgspoelde drollen, verstopt, stank, geen deur om dicht te doen,… Allemaal ongeschikt voor mijn behoefte dus.

Raar hè?

Deze nacht droomde ik dat ik ging bevallen van mijn 2de kind (ja, snel hé!). Toen de geboorte stond te gebeuren stuurde de gynaecologe mij huiswaarts en spekvriend zou mij wel verwittigen als het kind er was (mijn dromen zijn altijd de logica zelve).

Enige tijd later kreeg ik een sms:
“Het is er! Maar het klikt precies niet zoals bij Jitse, het kind is heel luidruchtig. Ik denk dat het zo’n huilbaby gaat zijn”

De droom bleek een nachtmerrie, ik ben maar rap wakker geworden.

voor je zomaar het ritme van je kind verstoort!

Maandag zijn we gaan eten bij vrienden, Jitse ging met ons mee. Het was lekker, gezellig, leutig en Jitse was super braaf en al. Maar slapen op een ander waar veel nieuws te zien is: no way joseej, dat doet onze dochter niet.

En zo is het gekomen dat Jitse, die normaal tussen 19u30 en 21u aan haar nacht begint, pas om 12u in haar beddeke lag.En zo is het gekomen dat ze dinsdag tot 12u ’s middags sliep. Daardoor was ze om 20u nog laaaaang niet moe en sliep ze weer pas om middernacht.Vandaag was ze om 12u30 klaar om op te staan. En zo is het gekomen dat ik om 1u ’s nachts berichtjes schrijf op onze blog, wachtend tot dochterlief moe genoeg is om de nacht in te gaan.

Dat ik nu ook wat heb kunnen uitslapen, dat is zéér fijn. Maar waarom zijn wij niet blij met dit nieuwe uur:
1. Het is héél vroeg donker. Jitse doet ook dutjes ‘overdag’. Vandaag heeft ze in totaal 2 uren daglicht meegemaakt, wat ik eerder beperkt vind.
2. Voor de man-vrouw relatie is het aangenaam als het kind rond 20u slaapt. Dan kan je nog even samen in de zetel hangen, beetje babbelen, rusten én samen in bed kruipen. De man moet immers wél werken dus die blijft niet op tot 2u des nachts.

Morgen mag ze tot 10u slapen, maximum. Terugschroeven, dat ritme!

Maar laat ons wel wezen: dat etentje was zeker de moeite waard.