sloddervossen

Raad eens wie hier vanaf februari komt?

Juist! Een poetsvrouw.

Op deze moment kom ik al niet toe aan opruimen, kuisen en de was doen. Vorig weekend kregen we bezoek, dus toen moest het wel. Dat bracht met zich mee dat wij van zaterdagochtend tot zondagmiddag zijn bezig geweest met het toonbaar maken van ons huis. Ah ja, want àls wij poetsen, dan moet het ineens héél grondig.

Tof weekend dus.
Lees verder »

De kinderopvangramp is hier nog altijd gaande…

Al een tijd terug vonden wij een gloednieuwe, kei nette, toffe en ultramoderne privé-crèche. Super duur (30 euri per dag, wel alles incluis) maar dat zou mits zuinig leven wel een paar maanden te doen zijn. Zo zouden we de wachttijd op de stedelijke opvang wel kunnen overbruggen.

Er werd ons verzekerd dat we konden rekenen op een plaatsje, we zouden nog nieuws krijgen over de opendeurdag waar we dan het contract zouden kunnen tekenen. Toen we echter vertelden dat we opvang nodig hebben voor 4 dagen ipv 5, meende ik op te merken dat het enthousiasme van hun kant plots minderde en bekroop mij al een gevoel van ongerustheid…

2 weken geleden mail ik hen, wegens nog altijd niets gehoord.
Geen antwoord.
Ik bel haar en spreek voicemail in.
Geen reactie.

Schoon is dat. Heel proper! Maar omdat ik dus al een vaag voorgevoel had, heb ik ondertussen ook nog eens rond gebeld en gemaild in de hoop dat er, wonder boven wonder, toch nog ergens anders een plaatsje zou opduiken. Bij ‘t Stad ook nog eens geïnformeerd: al zeker geen plaats tot eind april!

En dan ineens krijgen we een mailtje terug van een crèche: ze doen net nog een nieuwe open en daar zijn nog enkele plaatsjes vrij. 29 euri per dag (pampers niet incluis), maar wel dichtbij en dus gemakkelijk. Wij dachten dat we gered waren en zijn daarnet gaan kijken in de veronderstelling dat alles nu eindelijk in kannen en kruiken ging zijn.

Het eerste dat mij opviel: sigarettengeur. “Jamaar, dat komt omdat de werkman hier bezig is in de keuken en de deur heeft even open gestaan…” Sorry, maar ik vind dat de werkman buiten moet roken als hij in een crèche iets moet fixen! Dan: de kinderverzorgster die uiteindelijk geen kinderverzorgster blijkt te zijn, maar de schoonmoeder van de eigenaar die overal inspringt als het nodig is, bij wijze van hobby. Vervolgens: een niet-verluchte, veel te warme slaapplaats. Ondertussen was de werkman aan het boren in de kamer ernaast. “Jamaar, dat kindje dat er nu ligt slaapt overal doorheen.” En dan hebben wij eigenlijk al genoeg gezien/gehoord.

Tel hierbij dat ze 29 euro per dag vragen, dat is 445 euro per maand voor 4 dagen…én we moeten een waarborg van 200 euro betalen bij het tekenen van het contract, waarvan 100 euro sowieso wordt ingehouden voor het speelgoed dat mijn dochter daar verslijt! Dat speelgoed kwam trouwens allemaal van Ikea, dus was in totaal misschien maar 100 euro waard, terwijl ze van alle kindjes samen zo maar liefst 700 euro binnenrijven.

De eigenaar heeft volgens ons gewoon het gat in de markt gevonden, profiteert geweldig van de nood die er is om effe zijn zakken te vullen. Awel, slim van hem, maar dus niet op onze rug, no way dat ik onze dochter dààr achterlaat!

Zucht. En zo staan we dus terug bij af: voorlopig hebben wij geen zicht op een plaats in een crèche. Ik heb ondertussen al mijn ouderschapsverlof opgenomen, blijf thuis tot eind januari…en dan hebben wij een groot probleem. Iemand suggesties? Wij weten het alleszins niet meer.

Ik moet eindigen met een vrolijke noot, wordt mij verteld. Dus: Onze dochter is een kei lief, grappig en tof meisje. Ze gibbert en brabbelt. Ik geniet mateloos van de tijd die ik met haar doorbreng, echt waar, ze is mijn allerbeste aanwinst EVER.

Elke keer als ik de paus op foto zie, dan denk ik: “Allemachtig, da’s den duivel!”

Echt waar, zijn gezicht straalt het kwaad uit vind ik. Maarmisschienmaggikdaniezegge?

Aan alle bejaarden, tram-leken en …andere:

Eérst de mensen laten uitstappen alvorens ge u via ellenbogenwerk een zitplaats tracht te veroveren!
Ik ga NIET aan de kant, ik maak lelijke opmerkingen in uw gezicht en sinds ik mijn baby met me meedraag moet ik mij inhouden om u geen toek te geven.

Dank u.

Onze dochter is een superbraaf meiske. Ze is goedlachs, stevig en gezond. Het enige dat ze niet goed kan is alleen inslapen, hoe moe ze ook is. Ze dommelt eigenlijk alleen in als ik haar de borst geef, of als we haar wiegen. Dat is voor ons soms heel vermoeiend en het zou leuk zijn als we daar een oplossing voor kunnen vinden.

Wanneer we dit “probleem” uitleggen, krijgen we meestal dezelfde raad: “Laten huilen, om de 5 minuten gaan kijken en dan weer laten huilen. Huilen kan geen kwaad, ze moeten dan leren.” En meteen ook de waarschuwing dat wanneer je dat niet doet, dat slaaptrainen, dat je kindje later ook nooit alleen zal kunnen slapen en voor eens en altijd afhankelijk van je zal blijven. Dit staat ook zo in de meeste boeken en als je op tinternet zoekt naar tips om een baby gemakkelijker te laten inslapen, dan is dit ook telkens weer wat je leest.

Hoewel ik het met het idee alleen al heel moeilijk heb, heb ik deze methode eens een poging gegeven… om in de helft van de tweede blok van 5 minuten op te geven, omdat mijn dochtertje ondertussen hysterisch lag te krijsen en bijna moest overgeven van de inspanning. Toen ik haar terug bij mij nam was ze onmiddellijk gekalmeerd, ik heb haar even terug de borst gegeven als extra troost en 5 minuten later lag ze heerlijk te knorren.

Ik geloof daar dus niet in he, in dat slaaptrainen, dat heb ik nu voor mezelf wel uitgemaakt. En ik geloof ook echt niet dat dat gezond is voor zo’n kleine baby. Ik neem best aan dat dat kind uiteindelijk in slaap gevallen zou zijn, misschien na een half uur, misschien na een uur, misschien pas na enkel uren volhouden. Volgens mij is dat dan echter puur van uitputting en is dat kindje volledig overstressed van al dat onbeantwoord krijsen. Je hoort ook overal dat het als ouder “een moeilijke opgave is, om je kind te laten huilen, maar je moet daar nu eenmaal door”. Nog zoiets. Is het niet een puur instinct dat je je kindje gaat troosten als het begint te huilen? Net zoals je kindje enkel huilt omdat het honger/pijn/angst/ … heeft?Ik snap dus niet waarom we tegen dat instinct zouden moeten ingaan. Is het niet vreemd dat zowel ouders als kind iets zouden moeten doorstaan waar ze zich totaal niet goed bij voelen?

De laatste dagen merk ik aan onze dochter dat ze ’s nachts soms een beetje wakker wordt en na een beetje gekreun en gesteun en een klein beetje gezeur vanzelf terug inslaapt. Gisteren is ze in de wandelwagen in slaap gevallen door zelf een beetje op haar handje te zabberen. Volgens mij leert ze dus stilaan wel degelijk om alleen in te slapen, zonder dat ik haar daarvoor elke keer dat ze tekenen van vermoeidheid toont ga neerleggen om haar vervolgens voor onbepaalde tijd te laten krijsen. En ik geloof echt dat er een dag komt dat ze er helemaal klaar voor is, dat ik haar dan gewoon halfwakker in bed kan leggen en dat ze zonder hysterisch te huilen in slaap zal vallen.

Ondertussen blijf ik zelf liever wat vermoeid, met een kindje dat zelden huilt, content is en zich veilig voelt. Neh.

Op 8 januari dit jaar, toen een kleine 3 maanden zwanger, zijn wij ons gaan inschrijven op de wachtlijst voor de stedelijke kinderopvang (Antwerpen). Ondertussen, bijna 9 maanden later is er nog altijd geen plaatsje vrij voor ons. Net nog eens gecheckt: alle plaatsen zijn bezet tot eind februari.

We zijn ook ingeschreven op de wachtlijsten voor onthaalmoeders en ook daar: net hetzelfde.

Toen ik begin januari een privé-crèche belde, wilden ze mij zelfs niet op de wachtlijst zetten, want alle plaatsen waren al voor héle lange tijd bezet. Andere privé-crèches die “mogelijk wel plaats zouden hebben”, zijn zo duur dat ik beter zelf thuis blijf.

Momenteel heb ik dus geen andere keuze dan al mijn ouderschapsverlof ineens op te nemen, aansluitend op mijn bevallingsverlof. Zo kunnen we voort tot eind januari. Als er dan nog geen plaats is, zal Spekvriend ook zijn ouderschapsverlof moeten aanspreken, in de hoop dat we daarmee dan zeker zullen toekomen. Zo niet zal ik mijn job opgeven om zelf op mijn dochtertje te passen. Dan doe ik wel 10 dagen interim en ga ik doppen. Profiteren uit noodzaak, neh.

Ik vind dat niet normaal, echt niet.

ben ik verbaasd over hoe intens je liefde voor een ander mens op zo’n korte tijd kan zijn.

ben ik verslaafd aan haar geur.

laat ik haar dus zo veel mogelijk bij mij slapen zodat ik heel de tijd aan haar hoofdje en adem kan snuffelen.

kan ik bijgevolg niet veel actiefs doen tussendoor, maar daarvoor ben ik toch te moe.

ben ik stomverbaasd over de chaos die zo’n minimens in je leven kan brengen.

ben ik ervan overtuigd dat ze al naar mij gelachen heeft, écht gelachen, ook al zeggen de boekskes dat dat nog niet kan.

heb ik al geleerd hoe ik kan voorkomen dat ze alles onder schijt en plast als ik haar ververs. Snelheid is troef.

heb ik nog niet geleerd hoe ik haar kan voeden zonder te smossen. Ze laat graag los wanneer de druk het hoogst is. Wederom: snelheid is troef.

ben ik bijgevolg heel blij dat wij een leren salon hebben gekocht.

zou ik clichégewijs nog wel eens een nachtje willen doorslapen.

zweer ik voortaan bij vroedvrouwen, de gynaecoloog is te vermijden in de toekomst.

kan ik mij geen leven meer voorstellen zonder haar.

kan ik mij ook nog geen dagelijks leven voorstellen mét haar in combinatie met werken en het huishouden. Gelukkig is dat nog veraf… oefening baart kunst.

vrees ik dat ik kanshebber ben op een zwangerschapsverslaving. Ik mis het enorm. Of is dat normaal? Tot overmaat van ramp vond ik de bevalling leuk, best een aangename gebeurtenis.

ben ik oneindig dankbaar dat ik dit wezentje in mijn leven heb gekregen.

moet ik hiermee stoppen, want ik krijg er prompt een toeschietreflex van. Waar heb ik nog een proper t-shirt?

Vanaf nu wordt het ernstig: ik heb daarjuist … de strijk gedaan!

Mensen die mij kennen weten dat dit hoogst vreemd is, want strijken druist zwaar in tegen mijn principes. In dit huis wordt NIET gestreken!

Als je enkele fakke, simpele truukjes kent, besef je namelijk dat het vreselijk tijdverspillend is en absoluut overbodig. Alleen hemden, die repasseert spekvriend netjes voor zichzelf.

Maar goed. Daarnet stond ik hier. Met plank en ijzer.

En mijn besluit?

Strijken is k u t. The gear kan terug worden opgeborgen voor het komende jaar, misschien doe ik dan nog eens een poging. Zwaar onder invloed van hormonen weliswaar.

Voor de drummers onder ons:

Ik heb er tranen voor gelaten. Van ‘t lachen welteverstaan.

In de schuif van mijn grootouders vonden we een schrift met als titel “Toelichting betreffende het ALGEMEEN PLAN ter VERFRAAIÏNG Verbreeding der straten en Verbetering der wegenis van het Dorp RETHY.”

Het dateert van juni 1917 en is een genot om lezen, met schitterende passages, bijvoorbeeld over de Beplanting der openbare wegenis met boomen:

“De kosten hierdoor veroorzaakt, worden ruimschoots vergoed door de te verwachten opbrengsten, en wanneer de bevolking van Rethy het geluk zal smaken, van zijne wegenissen, bezoomd met lommerrijke boomen, in schoone en aangename wandelwegen herschapen te zien, en gelegen in de nabijheid van het wonderlijke Postel, dan zal voorzeker de vreemdeling zich getrokken gevoelen, om dat paradijs der Kempen te komen bezoeken.”

Dàt is pas een zin!

Ik voel mij op dit moment intens gelukkig en dat wou ik toch wel even delen!

Ik lig hier in de zetel in onze nieuwe living, genietend van de rust en mijn favoriete TV programma. Genietend van de dolle bewegingen van de liefste baby in mijn buik.

Nagenietend van de overheerlijke spaghetti die wij net hebben klaargemaakt in onze nieuwe keuken. Onze eerste zelfgemaakte maaltijd in 12 weken tijd.

Kzen content. Effenaf.