sloddervossen

De beste promofoto’s werden gemaakt in de jaren ‘60 en zijn een goede inspiratiebron voor hedendaagse artiesten. Bobby Mark zal voor zijn volgende platenhoes wellicht inspiratie opdoen bij Bob Rocky:

Als bij toeval zat er helaas een vuiltje op de lens, waardoor het gezicht van Bobby Mark moeilijk zichtbaar is. Volgende keer beter.

Bobby Mark, de Koning van de Ukelele, heeft een nieuwe single: ‘Je lijfgeur maakt me gek’. Uit goede bron heb ik vernomen dat iedereen ter wereld halsreikend en reikhalzend naar dit moment uitkeek, dus ik laat jullie niet langer in spanning wachten. Hopelijk laat dit lied niemand onberoerd.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Tekst is alhier te downloaden. Check zeker regelmatig Bobby’s pagina op Facebook, want één van de dagen verschijnt daar de videoclip van het nummer. En nog meer goed nieuws: vanaf nu is er ook een speciale webstek waarop je alle nummers kan downloaden.

Kijkt, een promofilmpke voor den 2060, met buurtbewoner Gène Bervoets in de hoofdrol. Mooi initiatief!

Een tijdje geleden was er bij GVA een reeks over onze buurt en ik ga er niet al te veel woorden aan vuil maken: bedroevend, eenzijdig, kortzichtig, bevooroordeeld. Soit, het was een behoorlijk negatieve reeks. Eén lichtpuntje was een filmpje met David Davidse die vertelt dat hij hier graag woont.

Misschien ben ik naïef of blind, net als heer Davidse, maar ik zie hier nog altijd veel meer fijne dingen gebeuren dan vervelende. En bij mijn weten zijn er nog heel wat andere buurtbewoners die vinden dat wereldwijk 2060 uniek is en behoorlijk wat potentieel heeft. Daarom ook dat ik het filmpje van buurman Bervoets ten zeerste apprecieer, als tegengewicht voor het negatieve imago. Niets is wat het is, ‘t is wat ge er van maakt.

Ik zen hier ok geire.

Kunt ge’t u voorstellen? Sloddervos spekvriend moet élke dag zijn bureau op’t werk opruimen. Verplicht.

Enfin, ik werk sinds maandag voor een nieuwe baas. Met clean desk, met gratis soep en met gratis fruit. Met een ergonoom die langskomt en met een ergonomische stoel. En ik vind de job al behoorlijk tof. En ze wordt nog toffer de komende maanden.

Hoera!

Dan zijt ge 28 jaar, in de fleur van uw leven, vitaal als een veulen en ineens schiet er iets in uwe nek. Tsjak, gedaan met klappen. Nek geblokkeerd; het verschot gelijk ze zeggen. Allemaal mijn eigen schuld.

Ik moest eens lachen toen de ergonoom twee jaar geleden mijn werkplek kwam evalueren. Het computerscherm moest recht voor mijn neus en de hoogte was niet goed en een laptop is geen goed idee en doe af en toe eens een wandelingske of draai eens een cirkeltje met uw hoofd en ontspan uw schouders. “Want ge gaat klachten krijgen manneke.” Mijn gedacht daarover was vooral: ergonomie is voor bejaarden. Niet geluisterd dus.

En nu zit ik hier, stokstijf, met een gedraaide wervel, een lidkaart van de osteopaat en een handvol spierontspanners en ontstekingsremmers.

Ergonomie is niet voor bejaarden. Knoop het in uw oren.

Kijkt eens, MTV, TMF en Jim, in 1962 bestonden er ook al videoclips, en toen werden de beelden voorzien van *muziek*. Straf he.

T-Bone Walker. En meer moet dat niet zijn.

Help, de man van dR!En is een klusser. Al bijna drie jaar wonen wij op een werf. (Drie jaar entisnognietafofwa?!) Joke van Talking Heads vroeg me of ik tussen de tegel- en vloerwerken door een warmteverliesmeter van Black & Decker wil testen. Ja, ik wil.

Het principe van de warmteverliesmeter is eenvoudig: het toestel meet een referentietemperatuur en aan de hand daarvan kan je warmte- of koudeverlies in je huis detecteren. Zo weet je waar je extra moet isoleren of kieren moet dichten. Een handig apparaat voor mensen met isolatiedrang en EPC-obsessies, huizenjagers of voor een nieuwsgierig verbouwer, zoals ik.

Eerst en vooral: uitpakpret.

De bediening van de warmteverliesmeter is doodeenvoudig: een display, een powerknop en een schuifschakelaar met keuze tussen temperatuurverschillen. Afhankelijk van het geselecteerde verschil, de gemeten waarde en de referentietemperatuur, schijnt het toestel een gekleurd licht: blauw, rood of groen. Onder de motorkap In de handgreep zit een 9V batterij en een schakelaar om te wisselen tussen graden Celcius en Fahrenheit. Beetje overbodig in België, lijkt mij. Er is ook een handleiding met kleine lettertjes in alle talen van de regenboog, maar dat vind ik tijdverlies.

Let’s try it.

Lees verder »

Stel je voor dat je voor de allereerste keer bij een bakker in de buurt binnengaat en je bestelt daar een gesneden tijgerbrood. De bakker snijdt het brood, zet het terug in de toonbank en vraagt opnieuw wat het mag zijn.

Enigszins verbaasd herhaal je jouw bestelling, waarop de bakker zegt: “dat treft, ik heb net een tijgerbrood gesneden!”. Hij blijft daarop stokstijf staan en vraagt na een minuut stilte of het brood gesneden moet zijn of niet. Je probeert de arme man uit te leggen dat hij het brood enkel nog in een zakje moet steken en moet overhandigen. Maar het loopt opnieuw mis. De bakker beweert dat hij geen gesneden tijgerbrood kan terugvinden in zijn winkel, dus dat je beter een nieuw kan bestellen. Dus je herhaalt: “een tijgerbrood, gesneden alstublieft”. Hij neemt een brood, snijdt het, en zet het terug in de toonbank.

In zo’n situatie zou ik bij een andere bakker een Samsonbrood gaan kopen.

Vervang nu bakker door Scarlet en gesneden tijgerbrood door nieuw internetabonnement, en je hebt min of meer de absurde situatie die wij voor hebben. Nooit geweten dat van provider veranderen zo’n klucht kon zijn. Kort gezegd: als het internet van Scarlet even gebrekkig is als hun dossieropvolging, interne communicatie en planning van de installatie, dan wil ik bij nader inzien toch geen klant worden.

(voor de volledigheid het Scarlet-verhaal hieronder)
Lees verder »

Ah ja, onze dochter had een vakantielief in Italië.

Officieel heette hij David, maar wij mochten hem Deef noemen. Een harde werker, altijd in de weer in de tuin. Hij zag er ook erg betrouwbaar en wijs uit, door die baard waarschijnlijk. Niet erg spraakzaam, maar dat hoeft ook niet. Toffe kerel.

Italië. Het land van de pasta waar bij valavond naast de glazen vino bianco massa’s aperitiefhapjes op tafel staan. Grazie! Daar waar pancetta en andere vleesjes beter smaken dan eender waar op aarde. Zacht. Op twaalf dagen ben ik zonder schaamte verslaafd geraakt aan Italiaanse varkens, kalveren en lammetjes. Ook aan mozerella en andere kazen. Bijna maniakaal. Lap, ben hier weer aan’t watertanden.

Italië. Het land waar Fiat Panda’s rakelings langs vrachtwagens razen op een smalle bergpas en daarmee anderstalige tegenliggers schrik aanjagen. Niks voor angsthazen aldaar. Nee, laat ons liever wat wandelen in een stadje of ontspannen in en aan het zwembad. De handdoek op een strand van gras naast de villa. En af en toe een namiddagslaapje, want papa’s en mama’s moeten ook op vakantie vroeg opstaan.’s Avonds dus vaker een boek en een glas water, dan braspartijen met sterke drank en nachtelijke escapades. Braaf.

Italië. Het land waar – op een paar aartslelijke draken na- niet te versmaden dames met lange zwarte haren alle mannenharten sneller doen slaan. Buonasera. Gracieus glimlachend naar aanbidders die niet weten wat daarmee aan te vangen. Nog eenmaal nastaren, naar adem happen en verdergaan dan maar. Ciao.

Het was aangenaam in Italië. En warm. En voor herhaling vatbaar.
Arrivederci!

Allej vooruit. Ik zit op dat Pingding van Apple. Al welgeteld 30 minuten. Ondertussen is iTunes al drie keer kapot gegaan en mijn cursor verandert regelmatig in een spinnend cd’ke. (Hoe ironisch.) Maar! Het is me gelukt.

Als ge mij wilt vinden, dan moet ge zoeken op mijn echte naam. Maar die kent ge niet. En de zoekbalk zoekt niet in de profielbeschrijving. Dus met “spekvriend” of “sloddervossen” in te tikken, zult ge niet ver geraken. En uw adresboek uploaden kan niet, dus daar gaat ge mij ook niet mee vinden. Mijn account is als het ware verstopt. Woe-hoe-hoew. Spanning verzekerd.

Weet ge wat ik wel een beetje flauw vind? Ping werkt vanuit de Apple Store. Da’s nogal een commercieel uitgangspunt voor social media he. Mij lijkt het logischer dat ge vertrekt vanuit de bibliotheek en dat ge vandaar doorklikt naar Ping of naar de Store. Maar ja, think different en al.

Misschien mis ik de clue helemaal. Misschien is het echt baanbrekend en zie ik het niet. Misschien ben ik traag van begrip. Een jongen die af en toe een schouderklop en wat extra hulp nodig heeft met al die nieuwe techninonologie. Misschien ook niet.

Voorlopig nog geen grote fan van Ping dus, maar het ding bestaat nog maar een dag en ik ben al van half zes wakker. Dat kan er ook mee te maken hebben. Na Italië geef ik het een tweede kans.