sloddervossen

Boeiende lectuur op Gentblogt. Ik weet niet waar de Brugse Poort precies ligt en ik heb de reportage van Ter Zake niet gezien. Maar als ik het zo lees, klinkt het verdomd herkenbaar.

Antwerpen Noord. 2060. Denk aan de Seefhoek, Stuivenberg, De Coninckplein, het Sint-Jansplein, Den Dam. Een buurt met een slechte reputatie: drugs, criminaliteit, armoede, werkloosheid en zwerfvuil. En daar wonen wij al twee jaar, op ’t Schoolplak. Een berucht pleintje omdat er vroeger nogal wat vechtersbazen woonden.

We moeten niet onnozel doen: het is een moeilijke buurt. De Seefhoek is altijd al een wijk van arme mensen geweest. Zwervers drinken Cara Pils op een bankske op’t plein. Het Seefbier van nu. In de zomer ligt er een berg zwerfvuil, en élke morgen wordt dat opgekuist door de mannen van’t Stad. Waarvoor oneindig veel dank. Er lopen hier soms junks over ’t straat. Ge ziet het aan de bleke schrale huid die hun magere botten bij elkaar houdt. Maar ik ben zelf ook bleek en schraal en mager, dus ik kan mij ook vergissen. Drugsdealers heb ik hier nog niet gezien eigenlijk. En criminaliteit ook nog niet. Knock on wood. Tien straten verder zouden de problemen wél ondraaglijk zijn als het donker wordt naar’t schijnt, maar ik heb er zelf dus nog niks van gemerkt. Sorry. En o ja, 2060 is ook de buurt van 150 verschillende nationaliteiten.

Lees verder »

Er wordt hier precies niet veel meer geschreven, dus ik dacht: ik zeg maar eens iets.

Gisteren heb ik mij bijzonder naïef getoond. Ik bén dat ook gewoon eigenlijk. “Al te goed van vertrouwen”, zegt de Van Dale. Klopt als een bus! Ik vertrouw altijd op mijn medemens, bekend of onbekend en dat zou ik beter wat minder doen. Triestig is dat, maar het zou mij veel problemen besparen. Zaken die ik in vertrouwen vertel worden misbruikt of doorgespeeld, en door mensen van wie ik denk dat ze handelen ter goeder trouw, word ik uiteindelijk genadeloos in de zak gezet. Het zou mij ook geld besparen, zo wat minder naiëf zijn. Al minstens 25 euro!

Die 25 euro gaf ik gisteren op straat weg aan een bedelaar. Normaal doe ik dat niet, want er zijn zoveel bedelaars en veel ervan gaan met uw geld gewoon drugs kopen. Ik hou niet van drugs, dus ik sponsor dat niet.
Maar gisteren dus, werd ik achterna geroepen en dom genoeg kijk ik achterom. Ik word achterna gemankt door een zwarte man, die mij aanspreekt: “You don’t know me, but I am your brother and I need your help”. Waarop hij prompt begon te huilen. Echt he, met tranen en al.

Dom als ik ben, laat ik mijn hart breken. En naïef als ik ben geloof ik een verhaal van een ongeluk en ziekenhuis en uit het land zetten en diabetes (hij liet zelfs zijn prikdinges zien he!!) En over een vriend in Nederland en over een treinticket. Pas op: ik heb tegengeprutteld hoor. Maar ik mocht hem zelf op de trein zetten en hij zou mij een kaartje sturen als ik hem hielp enzo. Dat bewijst toch alles!? Hij weende trouwens harder en harder.

Soit. Ik had alleen 20 euro op zak. En een bon van de Delhaize van 5 euro. Ik heb hem dat allemaal gegeven. Want ik dacht: stel dat het waar is, en ik help hem niet, ik loop gewoon met mijn geld naar huis en laat hem staan, dan is dat toch écht zielig?

Blij dat hij was, dat kunt ge niet geloven! Ik had hem gered! En zijn dode familie zou mij in mijn dromen komen bedanken! Halleluja!

Thuisgekomen stuur ik een mailtje naar Spekvriend, met mijn verhaal en dat hij wel boos zou zijn dat ik zomaar zoveel geld weggeef aan een vreemde. En dat hij mij wel een stom en naïef kieken zou vinden.

Dat vond hij inderdaad, want een half jaar geleden is Spekvriend blijkbaar door krek dezelfde man aangesproken, met krek hetzelfde verhaal. Godmiljaardedju! Toen ik dat hoorde brak mijn gouden hart, voor de tweede keer op een uur tijd. Niet omdat ik mijn 25 euro kwijt ben. Wel omdat ik in de zak ben gezet, terwijl ik het zo goed meende met die man. Wel omdat ik wellicht zijn shot heroïne heb betaald en dat idee kan ik maar moeilijk verdragen.

Deze nacht heb ik gedroomd. Maar niemand is mij komen bedanken.

Ik ben een naïef kieken, ‘t is maar dat ge ‘t weet.

Ja, lach maar.

Vanmorgen heeft Jenny uit Thuis mij bijna omver gereden. Een speciale ervaring.

Al jarenlang volg ik de avonturen van Jenny op tv. Toen ze nog met Dr. Dre (for real) getrouwd was, vond ik haar al tof. En zelfs toen ze nog Angèle heette en op reis ging naar Benidorm was ik fan. Toch vond ik haar minder sympathiek toen ze mij vanmorgen bijna op de motorkap had liggen. Heel eventjes was ik zelfs boos op Jenny. Heel eventjes maar, want het regende en het was vroeg en ze had stickers van Afrika op de achterruit van haar C3 plakken en ik droeg geen fluovest. En dan nog dat gedoe met Roza en Peggy, ocharme. Allemaal verzachtende omstandigheden.

Jenny, jij blijft voor altijd mijn vriendin. Zelfs in het verkeer.
Er is al genoeg ruzie in de wereld.

Chloë Chloë Chloë toch. Wat had je nu gedacht? Dat je ons ging overtuigen met een puike 3D-tekening van onze toekomstige badkamer en een offerte van 20.000 euro?

Het was nochtans allemaal goed begonnen bij onze eerste ontmoeting. Je was blond, goedlachs, sympathiek en binnenhuisarchitecte. En toen je mij voor de eerste keer zag, kreeg je rode plekken in je nek. dR!En kon er niet mee lachen, maar ik bleef in jou geloven. Je had immers nog een goede eigenschap waar veel andere aannemers van kunnen leren: je hield je woord. “Dinsdagochtend, zeven uur kom ik langs”, zei je. En inderdaad, dinsdagochtend stond je er. Een halfuur te laat, maar toch. Je stond er.

Daarom had ik veel vertrouwen in jouw offerte, beste Chloë. Maar helaas weet ik wat Alpex, pvc, elektriciteit en cementbezetting kosten. Of nee, de muren ging je in Gyproc doen en elektriciteit was nog niet in de offerte inbegrepen. Maar toch, ik weet wat het kost: geen 20.000 euro. Bovendien weet ik ook hoe je 3D-tekeningen maakt. Met uw gesketchup trekt ge ons niet over de streep. Waarom eigenlijk geen 3D-filmpjes? Da’s toch veel toffer dan dat stilstaand gedoe. En uw werkuren worden toch goed betaald.

Chloë Chloë Chloë toch. Dat je mij zo moet teleurstellen met uw offerte raakt me diep. Twintigduizend euro, daar kan ik 800 keer van naar de kapper gaan. Acht-hon-derd keer! Dat is in mijn geval 200 jaar lang. Zo oud word ik niet eens! En stel nu dat ik toch zo oud word, dan heb ik wellicht geen haar meer. Wie wordt er dan uitgelachen? Wie? Wie? Wie?

Denk daar maar eens over na, als je nog eens zo’n offerte maakt.

Wow. Het zwembad in de Veldstraat is fantastisch.

Erg tuk ben ik nooit geweest op zwembaden. Ik zwem bovendien het soort schoolslag waarbij ge uw hoofd boven water houdt. Zoals een zeehond. Op die manier heb ik altijd de oever in het vizier en dat helpt mij om mijn verdrinkingsangsten te overwinnen.

Dankzij dit geweldige zwemparadijs heb ik besloten om één keer in de week te gaan plonsen. Ontspannend, goed voor de conditie en aangenamer dan joggen. Binnen enkele weken zwem ik iedereen onder tafel.

Lang leve Sportoase de Veldstraat! Lang leve 2060!

Hoewel de gelijkenis treffend is, ben ik NIET de man in bovenstaand filmpje.