sloddervossen

De Orde vraagt tien weetjes:

1. Ik heet niet écht spekvriend. Dat is een fopnaam.

2. De eerste achttien jaar van mijn leven woonde ik niet in Antwerpen, maar in Kasterlee. Dat is een dorp met veel koeien en diepe grachten. Mijn ouderlijk huis staat in een gehucht dat Kleinrees heet, maar ik noem het Niemandsland omdat het eigenlijk net tussen Turnhout en Kasterlee ligt. Ergens nergens. Je zou denken dat daar niet veel Grote Namen gewoond hebben, maar ik kan er minstens drie opsommen: mezelf, Eskimodemus en Tante Nie.

3. Ik heb ooit met een bijl in mijn grote teen gehakt. De enige reden waarom ik dat een leuke herinnering vind, is omdat mijn bompa achteraf enkel wilde weten of zijn bijl stuk was. Humor verzacht de pijn. Mijn teen is overigens volledig hersteld. Het bijl was intact.

4. Waar ik van hou: amateurisme. Met minimale kennis en techniek iets bereiken en daar fier op zijn. Ik hou ook erg veel van vakmanschap: met grote kennis van zake meesterwerken maken, telkens opnieuw.

5. Waar ik niet van hou: gespeeld vakmanschap. Amateurs met grootheidswaanzin. Het is beter om jezelf te lang amateur te noemen, dan te vroeg professional.

6. Er zijn tien dingen die ik graag eet: kaaskroketten, kebab, friet, boterhammen met bruine suiker, spek, chips, snickers, een smoske met krabsla en extra mayonaise, een smoske met kip en barbecuesaus, een smoske met garnaalsla. Dat is een erg calorierijke smaak, maar volgens mijn BMI heb ik al 15 jaar anorexia.

7. Ik lust geen koffie en vind dat spijtig. Ten eerste omdat het heerlijk ruikt. Ten tweede omdat je er wakker van wordt. Ten derde omdat koffie vaak gratis wordt weggegeven in automaten. Er zijn doorgaans maar twee alternatieven: Engelse thee (jakkes!) en warme chocomelk. Allebei erg goed voor de darmfloris. Daarom drink ik liters cola op een dag en heb ik soms erg veel buikpijn.

8. Vroeger zong ik in een boysband en ik heb zelfs twee keer in het Sportpaleis mogen optreden. De nummers die we speelden heetten: “Listen”, “Don’t lie to me (Scorched Love)” en “Searching”. In die tijd werd er wel eens smalend gelachen om ‘die boysband met hun liedjes over de liefde’. Maar fan of geen fan, we waren wereldberoemd in Turnhout en omstreken. dR!En was mijn eerste groupie.

9. Als kind wilde ik Ronny Abbeloos worden. Dan zou ik mijn zoon Tarzan noemen (of was het Rocky?). Nu 20 jaar later blus ik weinig tot geen brandjes en heb ik een dochter. Toch ben ik erg gelukkig met deze onverwachte wending van mijn toekomstplannen.

10. Mijn geschrift is hondslelijk.

Mijn vingers zijn verdikt de laatste maanden. ’t Zijn precies worsten.
Da’s knap lastig.

Mijn ringen knellen zo hard dat ik ze vandaag heb uitgedaan om een vlotte bloeddoorstroming van palm naar koot te garanderen. En nu voel ik mij dus heel vreemd. Onwennig. Naakt. Alsof ik geen onderbroek aan heb. Zonet even gaan checken en ik heb geluk: mijn favoriete groene slip met bruine strepen (a-a-a-a-a) is van de partij.

Niks aan de hand dus.
Een vingerdieet, bestaat dat?

…die al zingend (“Du bist alles was ich habe…”) en in een roze jurk mijn OSB-platen op maat zaagt, daarbij een toevallige voorbijganger ernstig verwondt aan de alvleesklier en besluit met “Het spijt me. Hier, neem een tissu.”

Dan toch liever Tars Lootens.

Wij zitten op een stoel. Schol!

(U vraagt, wij draaien.)

Vandaag voelt aan als een vrijdag.

Ge moet uw haar terug meepakken. Altijd als ge naar de kapper bent geweest, dan moet ge uw haar terug mee naar huis nemen. Ik weet dat, want ik doe dat.

Een kapper knipt meestal haren korter, omdat andersom te moeilijk is. Maar wat de meeste mensen niet weten is dat die kerel na een knipbeurt alles netjes bij mekaar veegt, sorteert per kleur en dan opstuurt naar een ver land. Daar maken ze dan pruiken van uw haar en die worden verkocht tegen veel geld. Ge houdt het niet voor mogelijk hoé veel. Minstens voor 60 euro of meer.

Dat wil dus zeggen dat ge uw kapper betaalt zodat hij uw haar met winst kan verkopen aan ongure pruikenmakers. Uw eigendom. En denkt ge dat gij daar ooit een euro van te zien krijgt? Ik denk het niet. Twee keer geld kwijt.

Ge moet uw haar mee terug meepakken. Ik weet dat, want ik doe dat.

Makkers staakt uw wild geraas, want de zon schijnt door de bomen en door de straten en door mijn haar. Dat maakt een mens vrolijk.

Zie die werkmannen met hun aarsmaantjes eens lachen. Zie de postbode op haar fiets eens glunderen. Zie die kabouter eens genieten. Niemand heeft nog last van insijpelend vocht. Behalve op de terraskes.

Dat maakt een mens vrolijk.

Vrouwvos en ik hebben zaterdag een bezoekje gebracht aan Batibouw. Weinig gezien dat écht boeiend was.

Wat mij vooral zal bijblijven is de kostprijs van het voedsel dat wij te verwerken kregen:

- Een blikje cola: 2 euro
- Een blikje cola light: 2 euro
- Een ijsje met een bol vanille en chocolade: 3 euro
- Een warme wafel: 3 euro
- Een walgelijke braadworst: 4 euro
- Een walgelijke hotdog: 3 euro

Tel daar nog eens 4 euro parkeergeld bij en je komt al snel boven de 20 euro voor een namiddag plezier. Minder bezoekers door de daling van de koopkracht, heet dat dan. Gelukkig was de inkom voor ons gratis.

Volgende keer gaan we wel gewoon terug bij Ikea schranzen.

kzen wel ni vn de jongste mr kzen nog wel goe mee me de jeugd en hoe ze schrijve daarmee ok. ni dak nen ouwe zak zen ze

kem is moderne tale moete lere op’t school en askik nu op den msn iet zeg dan kannekik da wel goe eilek. of dak nu sjat me die van de voebal of me die van den ijshokkie, we klappe altij moderne tale allee da vinkk toch. Dus kem wel veel onthouwe e!

Ge zie da ge toch mor goe nr t school moet gaan want eilek is da wel lache zalle hahahahaha. En dan kunde ok wel goe schrijve later.

Glekkik.

Stel dat mijn neus in alle richtingen loopt en ik geen zakdoek bij heb.
Wat dan?

…roept ze uit volle borst.

Al minstens zes jaar lang – waarschijnlijk al heel haar leven – verkondigt zij enthousiast de leer van de man met de baard ter hoogte van United Brands op de Meir. Een erg goede locatie, dat moet gezegd.

Niet alleen passeren er dagelijks heel wat oren langs dat kruispunt, bovendien vind je op wandelafstand het kleine kraampje van Belgaufra alwaar overheerlijke wafels veelvuldig over de toonbank gaan. Iets waar mevrouw Jezus beslist rekening mee hield bij de keuze van haar predikplaats.

Ik ken weinig mensen die met zoveel overgave hun hobby beoefenen en dat verdient een applaus of drie. Zij overtreft elke straatmuzikant, bedelaar, enquêteur of boekenclubverkoper in hardnekkigheid. En telkens vraag ik mij af wie die dame is, of ze freelance werkt en waarmee Jezus mij kan helpen. Misschien moet ik toch maar eens een wafel met haar gaan eten.