sloddervossen

Deze nacht droomde ik dat ik ging bevallen van mijn 2de kind (ja, snel hé!). Toen de geboorte stond te gebeuren stuurde de gynaecologe mij huiswaarts en spekvriend zou mij wel verwittigen als het kind er was (mijn dromen zijn altijd de logica zelve).

Enige tijd later kreeg ik een sms:
“Het is er! Maar het klikt precies niet zoals bij Jitse, het kind is heel luidruchtig. Ik denk dat het zo’n huilbaby gaat zijn”

De droom bleek een nachtmerrie, ik ben maar rap wakker geworden.

Oef. We hebben kinderopvang.

In een vlaag van paniek heeft dR!En woensdagavond mails gestuurd naar zowat alle kinderdagverblijven in en rond Antwerpen. Van de vijftig crèches die we gecontacteerd hebben, waren er uiteindelijk vier die een plaats vrij hadden. Eigenlijk is dat best nog wel veel, procentueel gezien. Vooral in Deurne blijken de plaatsen iets minder schaars dan in Antwerpen.

We zijn in twee van die crèches een kijkje gaan nemen. Eentje was muf, de andere was dik in orde. Geen sigarettenlucht, geen foto’s van Hitler, betaalbaar (23,5 euro/dag), goed verlucht, geen TV, veel zonlicht en bekwaam personeel. Bovendien op 2,5km van ons huis, dus bereikbaar met de fiets en tram. Contract getekend, waarborg betaald.

Het personeel was blij met de komst van onze dochter. Zeg nu zelf, zoudt gij niet blij zijn als ge de hele dag met dit vrolijk meisken moogt spelen?

dR!En wordt geen huisvrouw. Wedden dat ze binnenkort een poetsvrouw wilt?

(O ja, merci voor alle mailtjes en tips! )

De kinderopvangramp is hier nog altijd gaande…

Al een tijd terug vonden wij een gloednieuwe, kei nette, toffe en ultramoderne privé-crèche. Super duur (30 euri per dag, wel alles incluis) maar dat zou mits zuinig leven wel een paar maanden te doen zijn. Zo zouden we de wachttijd op de stedelijke opvang wel kunnen overbruggen.

Er werd ons verzekerd dat we konden rekenen op een plaatsje, we zouden nog nieuws krijgen over de opendeurdag waar we dan het contract zouden kunnen tekenen. Toen we echter vertelden dat we opvang nodig hebben voor 4 dagen ipv 5, meende ik op te merken dat het enthousiasme van hun kant plots minderde en bekroop mij al een gevoel van ongerustheid…

2 weken geleden mail ik hen, wegens nog altijd niets gehoord.
Geen antwoord.
Ik bel haar en spreek voicemail in.
Geen reactie.

Schoon is dat. Heel proper! Maar omdat ik dus al een vaag voorgevoel had, heb ik ondertussen ook nog eens rond gebeld en gemaild in de hoop dat er, wonder boven wonder, toch nog ergens anders een plaatsje zou opduiken. Bij ‘t Stad ook nog eens geïnformeerd: al zeker geen plaats tot eind april!

En dan ineens krijgen we een mailtje terug van een crèche: ze doen net nog een nieuwe open en daar zijn nog enkele plaatsjes vrij. 29 euri per dag (pampers niet incluis), maar wel dichtbij en dus gemakkelijk. Wij dachten dat we gered waren en zijn daarnet gaan kijken in de veronderstelling dat alles nu eindelijk in kannen en kruiken ging zijn.

Het eerste dat mij opviel: sigarettengeur. “Jamaar, dat komt omdat de werkman hier bezig is in de keuken en de deur heeft even open gestaan…” Sorry, maar ik vind dat de werkman buiten moet roken als hij in een crèche iets moet fixen! Dan: de kinderverzorgster die uiteindelijk geen kinderverzorgster blijkt te zijn, maar de schoonmoeder van de eigenaar die overal inspringt als het nodig is, bij wijze van hobby. Vervolgens: een niet-verluchte, veel te warme slaapplaats. Ondertussen was de werkman aan het boren in de kamer ernaast. “Jamaar, dat kindje dat er nu ligt slaapt overal doorheen.” En dan hebben wij eigenlijk al genoeg gezien/gehoord.

Tel hierbij dat ze 29 euro per dag vragen, dat is 445 euro per maand voor 4 dagen…én we moeten een waarborg van 200 euro betalen bij het tekenen van het contract, waarvan 100 euro sowieso wordt ingehouden voor het speelgoed dat mijn dochter daar verslijt! Dat speelgoed kwam trouwens allemaal van Ikea, dus was in totaal misschien maar 100 euro waard, terwijl ze van alle kindjes samen zo maar liefst 700 euro binnenrijven.

De eigenaar heeft volgens ons gewoon het gat in de markt gevonden, profiteert geweldig van de nood die er is om effe zijn zakken te vullen. Awel, slim van hem, maar dus niet op onze rug, no way dat ik onze dochter dààr achterlaat!

Zucht. En zo staan we dus terug bij af: voorlopig hebben wij geen zicht op een plaats in een crèche. Ik heb ondertussen al mijn ouderschapsverlof opgenomen, blijf thuis tot eind januari…en dan hebben wij een groot probleem. Iemand suggesties? Wij weten het alleszins niet meer.

Ik moet eindigen met een vrolijke noot, wordt mij verteld. Dus: Onze dochter is een kei lief, grappig en tof meisje. Ze gibbert en brabbelt. Ik geniet mateloos van de tijd die ik met haar doorbreng, echt waar, ze is mijn allerbeste aanwinst EVER.

Onze dochter is een superbraaf meiske. Ze is goedlachs, stevig en gezond. Het enige dat ze niet goed kan is alleen inslapen, hoe moe ze ook is. Ze dommelt eigenlijk alleen in als ik haar de borst geef, of als we haar wiegen. Dat is voor ons soms heel vermoeiend en het zou leuk zijn als we daar een oplossing voor kunnen vinden.

Wanneer we dit “probleem” uitleggen, krijgen we meestal dezelfde raad: “Laten huilen, om de 5 minuten gaan kijken en dan weer laten huilen. Huilen kan geen kwaad, ze moeten dan leren.” En meteen ook de waarschuwing dat wanneer je dat niet doet, dat slaaptrainen, dat je kindje later ook nooit alleen zal kunnen slapen en voor eens en altijd afhankelijk van je zal blijven. Dit staat ook zo in de meeste boeken en als je op tinternet zoekt naar tips om een baby gemakkelijker te laten inslapen, dan is dit ook telkens weer wat je leest.

Hoewel ik het met het idee alleen al heel moeilijk heb, heb ik deze methode eens een poging gegeven… om in de helft van de tweede blok van 5 minuten op te geven, omdat mijn dochtertje ondertussen hysterisch lag te krijsen en bijna moest overgeven van de inspanning. Toen ik haar terug bij mij nam was ze onmiddellijk gekalmeerd, ik heb haar even terug de borst gegeven als extra troost en 5 minuten later lag ze heerlijk te knorren.

Ik geloof daar dus niet in he, in dat slaaptrainen, dat heb ik nu voor mezelf wel uitgemaakt. En ik geloof ook echt niet dat dat gezond is voor zo’n kleine baby. Ik neem best aan dat dat kind uiteindelijk in slaap gevallen zou zijn, misschien na een half uur, misschien na een uur, misschien pas na enkel uren volhouden. Volgens mij is dat dan echter puur van uitputting en is dat kindje volledig overstressed van al dat onbeantwoord krijsen. Je hoort ook overal dat het als ouder “een moeilijke opgave is, om je kind te laten huilen, maar je moet daar nu eenmaal door”. Nog zoiets. Is het niet een puur instinct dat je je kindje gaat troosten als het begint te huilen? Net zoals je kindje enkel huilt omdat het honger/pijn/angst/ … heeft?Ik snap dus niet waarom we tegen dat instinct zouden moeten ingaan. Is het niet vreemd dat zowel ouders als kind iets zouden moeten doorstaan waar ze zich totaal niet goed bij voelen?

De laatste dagen merk ik aan onze dochter dat ze ’s nachts soms een beetje wakker wordt en na een beetje gekreun en gesteun en een klein beetje gezeur vanzelf terug inslaapt. Gisteren is ze in de wandelwagen in slaap gevallen door zelf een beetje op haar handje te zabberen. Volgens mij leert ze dus stilaan wel degelijk om alleen in te slapen, zonder dat ik haar daarvoor elke keer dat ze tekenen van vermoeidheid toont ga neerleggen om haar vervolgens voor onbepaalde tijd te laten krijsen. En ik geloof echt dat er een dag komt dat ze er helemaal klaar voor is, dat ik haar dan gewoon halfwakker in bed kan leggen en dat ze zonder hysterisch te huilen in slaap zal vallen.

Ondertussen blijf ik zelf liever wat vermoeid, met een kindje dat zelden huilt, content is en zich veilig voelt. Neh.

Kijk wat mijn dochtertje gekregen heeft:

Een ukelele van Mahalo perdoeme.

Ze heeft geen flauw idee wat ze met het ding moet aanvangen. Haar gezicht spreekt boekdelen:

“Wa is me da hie nij vèr iet. Ik zen nog geen tweeje menute wakker en ze duwen hier al iet aarig in mijn polle. En ik zien helemaal gene vogel om naar te lachen.”

Voorlopig speel ik er dus als enige op, en dat vindt ze wel tof. En ik ook.

Eigenlijk is dat niet eens zo moeilijk, zo’n ukelele. Het is een soort van fopgitaar. Je kan de vier snaren vergelijken met de vier dunste snaren van een gitaar, alleen in een andere toonaard. Dus de vorm van akkoorden blijft hetzelfde, alleen klinken ze dan anders. Ofzoiets. Als je een D-greep neemt, is dat eigenlijk een G-akkoord bijvoorbeeld. Tadaah!

Mijn twee eerste ukelelehits zijn al in de maak:

- “Beverly, oh Beverly”
- “Op reis naar Bobbejaanland”

Titels om bij te watertanden, al zeg ik het zelf. Radio Minerva is al geïnteresseerd in de exclusieve uitzendrechten, dus binnenkort zingt iedereen mee met mijn geükelele.

Ik word beroemd, ik voel het.

Op 8 januari dit jaar, toen een kleine 3 maanden zwanger, zijn wij ons gaan inschrijven op de wachtlijst voor de stedelijke kinderopvang (Antwerpen). Ondertussen, bijna 9 maanden later is er nog altijd geen plaatsje vrij voor ons. Net nog eens gecheckt: alle plaatsen zijn bezet tot eind februari.

We zijn ook ingeschreven op de wachtlijsten voor onthaalmoeders en ook daar: net hetzelfde.

Toen ik begin januari een privé-crèche belde, wilden ze mij zelfs niet op de wachtlijst zetten, want alle plaatsen waren al voor héle lange tijd bezet. Andere privé-crèches die “mogelijk wel plaats zouden hebben”, zijn zo duur dat ik beter zelf thuis blijf.

Momenteel heb ik dus geen andere keuze dan al mijn ouderschapsverlof ineens op te nemen, aansluitend op mijn bevallingsverlof. Zo kunnen we voort tot eind januari. Als er dan nog geen plaats is, zal Spekvriend ook zijn ouderschapsverlof moeten aanspreken, in de hoop dat we daarmee dan zeker zullen toekomen. Zo niet zal ik mijn job opgeven om zelf op mijn dochtertje te passen. Dan doe ik wel 10 dagen interim en ga ik doppen. Profiteren uit noodzaak, neh.

Ik vind dat niet normaal, echt niet.

ben ik verbaasd over hoe intens je liefde voor een ander mens op zo’n korte tijd kan zijn.

ben ik verslaafd aan haar geur.

laat ik haar dus zo veel mogelijk bij mij slapen zodat ik heel de tijd aan haar hoofdje en adem kan snuffelen.

kan ik bijgevolg niet veel actiefs doen tussendoor, maar daarvoor ben ik toch te moe.

ben ik stomverbaasd over de chaos die zo’n minimens in je leven kan brengen.

ben ik ervan overtuigd dat ze al naar mij gelachen heeft, écht gelachen, ook al zeggen de boekskes dat dat nog niet kan.

heb ik al geleerd hoe ik kan voorkomen dat ze alles onder schijt en plast als ik haar ververs. Snelheid is troef.

heb ik nog niet geleerd hoe ik haar kan voeden zonder te smossen. Ze laat graag los wanneer de druk het hoogst is. Wederom: snelheid is troef.

ben ik bijgevolg heel blij dat wij een leren salon hebben gekocht.

zou ik clichégewijs nog wel eens een nachtje willen doorslapen.

zweer ik voortaan bij vroedvrouwen, de gynaecoloog is te vermijden in de toekomst.

kan ik mij geen leven meer voorstellen zonder haar.

kan ik mij ook nog geen dagelijks leven voorstellen mét haar in combinatie met werken en het huishouden. Gelukkig is dat nog veraf… oefening baart kunst.

vrees ik dat ik kanshebber ben op een zwangerschapsverslaving. Ik mis het enorm. Of is dat normaal? Tot overmaat van ramp vond ik de bevalling leuk, best een aangename gebeurtenis.

ben ik oneindig dankbaar dat ik dit wezentje in mijn leven heb gekregen.

moet ik hiermee stoppen, want ik krijg er prompt een toeschietreflex van. Waar heb ik nog een proper t-shirt?

It’s a girl! Zondagavond heeft mijn bevallige vrouw een kind op de wereld gezet. dR!En en ik stellen u met grote trots voor: Jitse Van Sloddervos.

Het kind stelt het goed. De moeder ook. De vader ook. We stellen het dus allemaal goed.

ps: @ Uw Moeder, ‘t is toeval hoor. En volgens Kind en Gezin is de verdeling 50/50.

Helemaal op mijn gemak was ik niet, gisterenavond in de borstvoedingsles. Niet dat ik iets tegen borsten heb, integendeel. Ik ben pro.

Wat mij echter deed stoelschuifelen was het taalgebruik van de vroedvrouw. Zij goochelde in een ritmisch tempo met woorden die ik zelden in de mond durf nemen.

Tepelkloven. Colostrum. Bloemkolen. Melkfontein. Afkolven. Spenen.

Een baby heeft daar blijkbaar geen problemen mee.

Ik voel mij op dit moment intens gelukkig en dat wou ik toch wel even delen!

Ik lig hier in de zetel in onze nieuwe living, genietend van de rust en mijn favoriete TV programma. Genietend van de dolle bewegingen van de liefste baby in mijn buik.

Nagenietend van de overheerlijke spaghetti die wij net hebben klaargemaakt in onze nieuwe keuken. Onze eerste zelfgemaakte maaltijd in 12 weken tijd.

Kzen content. Effenaf.

Ik krijg echt stress van mensen die minder lang zwanger zijn als mij en die vertellen dat ze bezig zijn met de inrichting van de babykamer en het aanschaffen van alle babyspulletjes, “want dat begint toch dringend te worden”.

Wij hebben nog geen keuken. Binnenkort tijdelijk geen badkamer meer. Eindelijk wel bijna een living. En als het meezit, hebben we vanaf midden mei (ik ben dan al meer dan 30 weken zwanger) tijd om aan onze slaapkamers te beginnen. Daarna heb ik dan eindelijk plaats om babyspullen te stockeren.

Als onze baby niet te vroeg geboren wordt, moet dat juist lukken denk ik. Ofnieofwa?