Het principe van de warmteverliesmeter is eenvoudig: het toestel meet een referentietemperatuur en aan de hand daarvan kan je warmte- of koudeverlies in je huis detecteren. Zo weet je waar je extra moet isoleren of kieren moet dichten. Een handig apparaat voor mensen met isolatiedrang en EPC-obsessies, huizenjagers of voor een nieuwsgierig verbouwer, zoals ik.

Eerst en vooral: uitpakpret.

De bediening van de warmteverliesmeter is doodeenvoudig: een display, een powerknop en een schuifschakelaar met keuze tussen temperatuurverschillen. Afhankelijk van het geselecteerde verschil, de gemeten waarde en de referentietemperatuur, schijnt het toestel een gekleurd licht: blauw, rood of groen. Onder de motorkap In de handgreep zit een 9V batterij en een schakelaar om te wisselen tussen graden Celcius en Fahrenheit. Beetje overbodig in België, lijkt mij. Er is ook een handleiding met kleine lettertjes in alle talen van de regenboog, maar dat vind ik tijdverlies.

Let’s try it.

Ons huis is gebouwd in 1885. Dat betekent: massieve bakstenen buitenmuren zonder isolatie. Geen passiefhuis en we zijn niet van plan om er ooit een van te maken. Maar waar het kan, proberen we wel zo goed mogelijk de warmte en koude op zijn plaats te houden met superisolerend glas, geïsoleerde vloeren en daken.

De warmteverliesmeter bevestigt-in graden- wat we eigenlijk al wisten:

• Superisolerend glas werkt echt.
• De buitenmuren zijn 0,5 à 1 graad kouder dan binnenmuren.
• Er gaat geen warmte verloren via de plafonds, vloeren en daken.
• In onze wasplaats verliezen we 2 graden aan de dunne buitenmuren en het dak zonder isolatie, dus dat moet aangepakt worden.
• Het waait onder de voordeur en aan de kelderdeur. Anderhalve graad verlies. Tijd voor twee tochthonden.

Het oordeel:

Ookal heb ik niet veel bijgeleerd over de plaats van de tochtgaten in ons huis, het is wél interessant om de waarde van warmteverlies te kennen. In dat opzicht is het toestel een fijn hebbeding voor nieuwsgierige doe-het-zelvers. De resultaten van de metingen worden natuurlijk relevanter naarmate het verschil tussen buiten- en binnentemperatuur groter wordt. Dus vooral in de winter en in de zomer kan je optimaal meten.

Bij andere toestellen van Black&Decker ben ik vaak niet echt overtuigd van de potentiele levensduur, maar dit toestel is degelijk gebouwd. Alleen de powerknop voelt aan als speelgoed van Fisher-Price. Het is een meetinstrument dat sowieso geen slijtage oploopt tijdens het gebruik, toch zou een kleine case of stevig zakje handig zijn om het toestel op te bergen. Ik hou niet van kartonnen dozen.

De warmteverliesmeter ligt goed in de hand en heeft weinig toeters en bellen, zoals het hoort. Na tien minuten inactiviteit, schakelt het toestel zichzelf uit. Dat is het zo ongeveer wat high tech betreft. Minder is meer. Van mij mogen zelfs de lasershow en de schuifschakelaar verdwijnen. Dat maakt het verschil tussen een gadget en een nuttig werkinstrument.

Is het een goed toestel? Absoluut wel. Het doet wat het moet doen, zonder haperen, zonder gedoe.

Zou ik er zelf één kopen? Waarschijnlijk niet. Ik weet de tochtgaten van ons huis ook zonder meetinstrument te vinden, zéker als het om warmteverlies van meer dan 3 graden gaat. Maar stel dat ik de warmteverliesmeter in een opwelling toch zou aanschaffen, dan zou ik er achteraf geen spijt van hebben.

Fijn speelgoed.

Klaparmbanden? Polsslagers? Slappers?
Mijn geheugen laat mij danig in de steek.

Het enige dat ik mij herinner is dat het een ware rage was: die metalen armbanden met een stofje over die zich rond een lichaamsdeel naar keuze plooiden. Iedereen had dat, want anders was je een draak.

En gewonden dat daarmee vielen! Ontelbaren, zeg ik u. On-tel-ba-ren.
Minstens drie per speeltijd.

Klapklikkers? Slapklappers? Patsers? Zwengeltijgers?
Geen idee.

Zoals een oud spreekwoord zegt: de sjaal maakt de man. Daarom heb ik gisteren deze prachtige vilten spekbouffante gekocht via Etsy. ‘t Is te zeggen: ik heb meteen de hele voorraad gekocht. Zo kan ik elke dag van de bibbermaanden (vooral van januari tot en met april) een frisse halsdoek dragen. Sold out dus!

Mijn sjaal en ik, onafscheidelijke vrienden. Zoals spek en zwoerd.

Knap zeg.

Een gat godverdoeme. In de markt godverdoeme.
How Jos.

Nu moet ik enkel nog shirts laten drukken met mijn andere lijfspreuken (allemaal ©spekvriend he!):

• spreken is zilver, schrijven is goud
• spreken is zilver, schrijven is fout
• spreken is zilver, zwijgen is out
• wie zijn ramen lapt met zand, heeft van poetsen geen verstand

Slim-fit kleding met een vette slogan is altijd fak.

Duvel, pintje, pintje, tripel Westmalle. Dat was ik.
Pintje, pintje, pintje, pintje. Dat was dR!En.

Dat houten nagerecht kan dan ook maar beter een lekker smaakje hebben. Een speksmaak bijvoorbeeld. Na een poetsbeurt met deze stokjes is je mond weer zo fris als een vers geslacht varken.

Hier te koop per 160 stuks voor 4.95 dollariteiten.

Op de achterkant van het pak staat een wijze aanbeveling van het “wereldinstituut voor de bescherming der hoge hoedanigheid van de voeding”:

De geneesheren geven de raad steeds cichorei bij de koffie te voegen en cichorei “puur” te drinken, wanneer de bloedsomloop, het hart, de maag of de lever onze bijzondere aandacht opeisen. Cichorei is zo goed voor de gezondheid!

Gekocht op e-bay. Schol!

Een echt Antwerps reclamebord uit 1947. Dat krijgt een mooi plaatsje in ons nieuwe vossenhol.