sloddervossen

Nog drie nachten slapen. Nog twee dagen werken. Nog één zaterdag. En dan vliegen wij naar Italië voor twee weken.

Ge moest eens weten hoe hard ik daar naar uit kijk.

Kijkt, het regent weer pijpenstelen. Den hemel is zo donker als roet en er vliegen bliksemschichten door de lucht. Vroeger dachten de mensen dat dat een straf van God was. Maar nu geloven de mensen niet meer in God, dus wiens schuld is het dan?

Ik zal u zeggen wiens: mijn.

Ooit las ik in een wetenschappelijk boek dat wie boos kijkt en zijn wenkbrauwen fronst alzo een onweer in de hand werkt. En nu denkt gijlie, da zal nogal meevallen bij die brave spekvriend. En inderdaad, dat valt nogal mee: meestal kijk ik erg vrolijk. Maar gijlie hebt mijn wenkbrauwen misschien nog niet goed bekeken. Zeggen ‘dat het meevalt’, is in mijn geval ongepast.

Ik kan u verzekeren: mijn wenkbrauwen zijn aanwezig; zowel bij blijdschap als bij boosheid. Maar bij de laatste gemoedstoestand lijken die oogrupsen exponentieel te groeien, als ware het de staart van een agressief dier. En dan kan je maar beter gaan lopen.

Heel soms kijk ik drie seconden erg kwaad. Zoals vandaag.
En dan dondert het dus. Sorry.

… zegt hij. Hij heeft dorst. Hij heeft geen zin in Cola of water. Fanta, Sprite, Aquarius en Ice Tea lust hij niet. Van fruitsapjes krijgt hij buikpijn. Hij heeft zin in iets lekkers.

Bier dus.

Elke dag.

Zij drinkt geen bier. Hij stinkt dus naar bier. Elke dag. Hij geeft haar graag kusjes. Erg aangenaam in bed.

Ik ben enorm enthousiast.

In Photoshopland regent het niet.
In Photoshopland maakt niemand ruzie.
In Photoshopland maakt iedereen het altijd goed.

Wij vertrekken naar ‘t zuiden van Frankrijk!

Hééééééééééééérlijk!

Aan de vrouw wiens rode Apple-paraplu gisteren op de trap lag en wiens echtgenoot -na een spectaculaire struikeling over dit object- onvrijwillig en hardbipsig met een aantal treden in aanraking kwam:

Mijn voet doet pijn. En mijn poep ook.
*wateroogjes*

Ik eis een massage.

Gisterenavond had ik onverwachts twee vlegels op bezoek. Ze hadden pretartikelen bij, zoals daar zijn: zwemgerief en bier. Dat komt altijd van pas. Ze hadden ook grappen bij, van bedenkelijk allooi. Maar omdat niet iedereen zo grappig kan zijn als ik, was dat gepermitteerd. Vriendschap is immers lachen met elkaar. En samen fantaseren over een kerk. En elkaar Jacky noemen. En genieten van elkaars putlucht.

Ik heb er oprecht van genoten. Daarom dit dankwoordje:
Dank.

Mijn lijf is defect. Net zoals gisteren, besloot mijn bouwvallige lichaam om kwart na den vieren dat het wel genoeg geweest was. Trillende benen, koppijn, mistige ogen met voorbijvliegende zwarte vlekjes, mottig.

Biezen gepakt en naar huis dus. Richting Klippan.
En nu -drie slaapuren verder- is mijn rug dus ook defect.
Kloteklippan.

Het enige dat mij nog redden kan, is biefstuk.
En pudding.

Il fait du vent.

It’s windy.

Vandaag lekker uitgeslapen en in ‘t warme zonnetje naar de In-Wonen beurs gefietst.

Het viel daar dik tegen, een afrader zelfs!

Dus zijn we maar terug op onze fietsen gekropen en hebben we nogmaals ontdekt wat een fantastische stad Antwerpen is. Zelfs op zondag. Overal mensen, overal marktjes, overvolle terrasjes, heerlijke sfeer.

Ons eerste biertje op het terras van het Zeezicht is geconsumeerd… op 10 februari astemblift!

Een zondag uit de duizend.

Dit zou voor mijn part overal in het straatbeeld mogen verschijnen:

Kauwgum beu? Gewoon de kleur checken en in het juiste vak plakken.

Gezamenlijk werken aan een beter milieu, samen “kunst” maken én de straat opfleuren. Het kan allemaal ineens!

Hubba!!!