Bamboe in de badkamer, wij hebben het. En de mensen vinden dat wel tof, door de band genomen. ‘t Is eens iets anders dan tegels. Nieuwsgierigen komen van heinde en verre met vloervragen. Zelfs vanuit het verre Borgerhoed kwamen er toeschouwers. En iedereen wilde hetzelfde weten. Daarom dit bericht, ter verduidelijking van de bamboevloer.
Bij de verbouwing van onze badkamer hebben we getwijfeld over de vloerbedekking: kurk, tegels of hout. Kurk is meestal lelijk en tegels zijn koud. Dus die twee vielen snel af. Hout dan. Ook niet simpel, want een grenen vloer dat wringt in vochtige ruimtes. Binnen de kortste keren zit ge met spleten. En als er één ding is dat ge niet wilt in de badkamer, dan zijn het spleten. Dus kozen wij uiteindelijk voor bamboe, want bamboe is keihard. Bamboe wringt niet. Bamboe is warm. En die van ons is pandavriendelijk, dat kunt ge van kurk niet zeggen. En zeker niet van tegels. Daar worden die beesten mottig van.
Hoe legt ge dat dan, zo’n bamboevloer? Awel, wij hebben gekozen voor een bamboeparket van Moso. Massiefstrook. Dat zijn plankjes met tand en groef, die vlot in elkaar passen. Wij hebben die planken verlijmd op onze OSB-ondervloer met een tweecomponenten epoxypolyurethaanlijm. Dat klinkt indrukwekkend, maar eigenlijk is dat gewoon een grote pot lijm, waar ge dan wat chemisch product bijkapt en dat plakt dan heel hard. Kortom: goei spul. Gewoon met een lijmkam aan te brengen.
Als alles op zijn plaats ligt, dan schuurt ge de vloer, met de plankjes mee en met korrel 100. Staat zo in de handleiding van de bamboevloer. Wij deden dat met de hand, trouwens, dat schuren. Old school. Na het schuren en ontstoffen, kunt ge de vloer oliën. De olie met een borstel of een rol aanbrengen, laten intrekken en schoonwrijven met een oude t-shirt. Wij gebruikten een (rood-)bruine olie en zijn content van het resultaat.
Het onderhoud is ook simpel: stofzuigen met een parketborstel en af en toe met natuurzeep poetsen. En na een paar jaar eventueel opnieuw opschuren en in de olie zetten. Aangezien de badkamer niet de meest belopen ruimte van een huis is, moet dat heus niet elk jaar. Hebben ze mij verteld.
Soit, bamboe in de badkamer, wij zijn er content van. Een aanrader.
Help, de man van dR!En is een klusser. Al bijna drie jaar wonen wij op een werf. (Drie jaar entisnognietafofwa?!) Joke van Talking Heads vroeg me of ik tussen de tegel- en vloerwerken door een warmteverliesmeter van Black & Decker wil testen. Ja, ik wil.
Het principe van de warmteverliesmeter is eenvoudig: het toestel meet een referentietemperatuur en aan de hand daarvan kan je warmte- of koudeverlies in je huis detecteren. Zo weet je waar je extra moet isoleren of kieren moet dichten. Een handig apparaat voor mensen met isolatiedrang en EPC-obsessies, huizenjagers of voor een nieuwsgierig verbouwer, zoals ik.
Eerst en vooral: uitpakpret.
De bediening van de warmteverliesmeter is doodeenvoudig: een display, een powerknop en een schuifschakelaar met keuze tussen temperatuurverschillen. Afhankelijk van het geselecteerde verschil, de gemeten waarde en de referentietemperatuur, schijnt het toestel een gekleurd licht: blauw, rood of groen. Onder de motorkap In de handgreep zit een 9V batterij en een schakelaar om te wisselen tussen graden Celcius en Fahrenheit. Beetje overbodig in België, lijkt mij. Er is ook een handleiding met kleine lettertjes in alle talen van de regenboog, maar dat vind ik tijdverlies.
Let’s try it.
Lees verder »
Goh. Quinn Radiators heeft mij blij gemaakt.
Bij de afbraak van onze badkamer zijn enkele muurhouders van onze handdoekradiator kwijt geraakt. Na een vruchteloze zoektocht bij de plaatselijke groothandel en bij de loodgieter, stuur ik een mailtje naar de fabrikant met de vraag waar ik nieuwe bevestigingsconsoles kan kopen.
Dit is het antwoord:
U kan deze muurbevestigingen gewoon via ons bestellen.
Maar aangezien zulke zaken nu eenmaal kunnen gebeuren, zal ik ze per post kosteloos versturen.
Betreft het een witte Sevilla of een chromé?
Awel, ik vind dat sympathiek. Heel sympathiek. Ze verdienen daar niks mee, met gratis muurhouders op te sturen, maar het bespaart mij een hoop last. Deze klant is tevreden.
Wij hebben nog twee zolderkamers te verbouwen en de radiatoren die ik daar ga hangen, zullen er van Quinn zijn. En dat allemaal dankzij een paar gratis muurhouders. Is dat niet lief?
Verbouwingen en kleine kindjes zijn vermoeiend. En ook een lastige combinatie zo blijkt.
We hebben al een schoon verleden als doe-het-zelvers. De voorbije twee jaar is de living, de keuken en een slaapkamer vernieuwd. Uitzicht op kale baksteen, het went. Na de geboorte van onze dochter hebben we niet veel meer gedaan, wegens slaapgebrek. Er ligt een nieuw dak op ons huis, maar behalve betalen moesten we daar niet veel voor doen.
Nu zijn we onze badkamer aan’t vernieuwen en we dachten: Kom jong, we doen zo veel mogelijk zelf om kosten te besparen. Gelijk vroeger: in’t weekend wat werken, en ’s avonds na de uren. Met een strakke planning is dat zo voorbij. Maar zo werkt dat niet meer met kleine kindjes. Blijkbaar. Als kleine kindjes slapen, kunt ge bijvoorbeeld moeilijk met de slijpschijf beginnen werken. Of gaten boren. Of timmeren. Of met een trapladder sukkelen. En a ja, kleine kindjes slapen vanaf acht uur ’s avonds en twee keer overdag. Lap. Dag strakke planning. En dan zwijgen we over verblijven in’t ziekenhuis, repetities, optredens en weekendjes weg. Wij gaan al twee maanden op een werf in bad.
Het werktempo is daarom sinds twee weken flink opgeschroefd want we zijn het onderhand beu. Ons schema ziet er als volgt uit: na’t eten steekt dR!En de dochter in bad en begin ik op de werf aan een hoog tempo lawaai te maken en als ons klein meiske in bed ligt, dan werk ik stilletjes verder tot een uur of tien. Daarna is er nog juist tijd voor één pintje van de nachtwinkel, drie grabbels chips en een snelle blik op de rss-feeds voor ik aan de -nog steeds onderbroken, jawel – nacht kan beginnen. Hoempf.
De mens is muug, maar onze nieuwe badkamer wordt kei fak. Echt de waarheid. Ge moogt allemaal eens komen douchen.
Stel dat ge uw badkamer wilt vernieuwen en na lang zoeken vindt ge een betaalbare aannemer die in juni of juli kan starten met de werken, dan zijt ge heel blij als hij ineens een mailtje stuurt om te zeggen dat hij maandag 19/4 kan beginnen en dus breekt ge in al uw blijdschap het weekend voordien heel uw oude badkamer uit tot op de baksteen zodat ge denkt van how jom da is wel ferm uitgebroke eilek en ge zijt fier totdat de volgende dag blijkt dat ge een stopke op een leiding vergeten te zetten bent en er een plas water ter grootte van het Zilvermeer op uw keukenvloer ligt en er slijk in uw tupperwarepottekes drijft, dan kan ik mij voorstellen dat ge efkens vloekt, hoewel ge volgens mij qua schuttingstaal pas écht alle registers open trekt als blijkt dat de aannemer niet komt opdagen op maandag 19/4 op het afgesproken uur want dan ontstaat er paniek omdat ge begint te denken dat het misschien een tikfout was, dat het misschien maandag 19/7 was in plaats van maandag 19/4 want hij had eerst toch juli gezegd en de 7 staat boven de 4 op een toetsenbord en terwijl rampscenario’s van drie maand zonder badkamer door uw hoofd flitsen, probeert ge de aannemer wanhopig te bellen maar hij neemt niet op en ge belt nog eens en nog eens en nog eens tot hij een uur later opneemt en dan roept ge hoe zit da hie nij waar zitte gellie ik zen gelijk in paniek en kem last van hartkloppinge en zenuwpipi, waarop die kerel zachtaardig antwoordt dat ge niet moet panikeren en dat alles goed komt en rustig maar jongen we zijn subiet binnen 5 minuten bij u, awel, op zo’n moment slaakt een mens wel efkens een gil van verlossing. Denk ik.
‘t Is weer van datte. Voor het derde jaar op rij, hebben wij last van 2 duiven die ons huis de uitverkoren plek vinden om hun nest in te bouwen.
De vorige jaren zijn we er in geslaagd ze buiten te houden, maar volhouders dat ze zijn maakten ze dan maar een nest op ons plat dak. Dus fladderen die ratten hier af en aan, schijten heel onze koer onder, strooien hun vuile veren hier in het rond, roekoeën aan ons slaapkamerraam en vooral: laten zich met geen stokken verjagen. En koekestoem dat die beesten voor de rest zijn: hun nest knutselden ze gewoon midden op ons dak, totaal onbeschut. Dus als dat hier regent dat het giet, zit daar één van die krengen zeiknat te bibberen op een hoop takjes met een ei of twee erin. Na verloop van tijd is dat beest het beu en als de partner plots niet meer wil overnemen (ah nee, zo stoem is dat beest dan ook weer niet) dan is ‘t ambras en moeten de eieren eraan geloven.
Meestal maken ze het één keer terug goed en proberen ze met een tweede nest: zelfde scenario als hierboven. Maar definitief scheiden, nee, ‘t is ware liefde, “volgend jaar proberen we nog eens he schatje”. Zo gaat dat bij die duiven van ons.
Dit jaar zijn ze er dus weer, ons huis wordt al wéken beloerd. En dit jaar nemen ze geen genoegen met het plat dak, zo blijkt. Soms vergeten wij een raam te sluiten waarvoor nog geen gaas gespannen is en dan zitten ze nog geen 10 minuten later eieren te bevruchten in onze zolderkamer. Vetzakken seg.
Deze dierenvriend is het beu, méér dan beu. Dit jaar gaan ze eraan, ik zweer het. Volgende week zitten hier twee duiven bij t vuilnis.
Boeiende lectuur op Gentblogt. Ik weet niet waar de Brugse Poort precies ligt en ik heb de reportage van Ter Zake niet gezien. Maar als ik het zo lees, klinkt het verdomd herkenbaar.
Antwerpen Noord. 2060. Denk aan de Seefhoek, Stuivenberg, De Coninckplein, het Sint-Jansplein, Den Dam. Een buurt met een slechte reputatie: drugs, criminaliteit, armoede, werkloosheid en zwerfvuil. En daar wonen wij al twee jaar, op ’t Schoolplak. Een berucht pleintje omdat er vroeger nogal wat vechtersbazen woonden.
We moeten niet onnozel doen: het is een moeilijke buurt. De Seefhoek is altijd al een wijk van arme mensen geweest. Zwervers drinken Cara Pils op een bankske op’t plein. Het Seefbier van nu. In de zomer ligt er een berg zwerfvuil, en élke morgen wordt dat opgekuist door de mannen van’t Stad. Waarvoor oneindig veel dank. Er lopen hier soms junks over ’t straat. Ge ziet het aan de bleke schrale huid die hun magere botten bij elkaar houdt. Maar ik ben zelf ook bleek en schraal en mager, dus ik kan mij ook vergissen. Drugsdealers heb ik hier nog niet gezien eigenlijk. En criminaliteit ook nog niet. Knock on wood. Tien straten verder zouden de problemen wél ondraaglijk zijn als het donker wordt naar’t schijnt, maar ik heb er zelf dus nog niks van gemerkt. Sorry. En o ja, 2060 is ook de buurt van 150 verschillende nationaliteiten.
Lees verder »
Daar staat ge dan in Carpetright schaamteloos te loeren naar minstens 1000 soorten tapijt. En geen enkele kokosmat te bespeuren.
Dus trekt ge een verkoper aan de mouw die trots vanonder het stof twee lappen kokos tevoorschijn haalt als ware het twee Vlaamse Reuzen uit een tovenaarshoed. Tadah! Achttien millimeter dik en verkrijgbaar in bruin of zwart. (De matten, niet de konijnen.) Kostprijs respectievelijk 36 en 46 euro, aldus de verkoper. Een scherpe prijs voor de natuurlijke klassieker. Dan zijt ge onder de indruk van die zwarte mat, want duur is altijd mooier, en besluit ge dat het goed is; dat ge de zwarte neemt. En als ge uw bankkaart in de terminal steekt en discreet uw code intoetst, meldt de verkoper dat ge de mat moogt afhalen aan het magazijn achteraan in de winkel.
Terwijl ge via een rode loper naar het magazijn paradeert, weerklinkt een boodschap doorheen de winkel.
“Bericht aan het magazijn. Opgelet. Klant onderweg voor kokosmat. Kleur zwart. Ik herhaal: klant onderweg voor kokosmat kleur zwart. Z – W – A – R – T. Alle hens aan dek.”
Dan voelt ge uw wel vrij belangrijk, moet ik toegeven. Eventjes toch. Want als ge in het magazijn aankomt en de magazijnier aan u vraagt welke mat ge wilt hebben en in welke kleur alstublieft, is het meerderwaardigheidsgevoel snel verdwenen. Weinig hens aan dek.
Enfin, we hebben nu één vierkante meter zwarte kokosmat. Te koop.
Onze tochtborstel loopt vast op achttien millimeter natuurlijke klassieker.
Chloë Chloë Chloë toch. Wat had je nu gedacht? Dat je ons ging overtuigen met een puike 3D-tekening van onze toekomstige badkamer en een offerte van 20.000 euro?
Het was nochtans allemaal goed begonnen bij onze eerste ontmoeting. Je was blond, goedlachs, sympathiek en binnenhuisarchitecte. En toen je mij voor de eerste keer zag, kreeg je rode plekken in je nek. dR!En kon er niet mee lachen, maar ik bleef in jou geloven. Je had immers nog een goede eigenschap waar veel andere aannemers van kunnen leren: je hield je woord. “Dinsdagochtend, zeven uur kom ik langs”, zei je. En inderdaad, dinsdagochtend stond je er. Een halfuur te laat, maar toch. Je stond er.
Daarom had ik veel vertrouwen in jouw offerte, beste Chloë. Maar helaas weet ik wat Alpex, pvc, elektriciteit en cementbezetting kosten. Of nee, de muren ging je in Gyproc doen en elektriciteit was nog niet in de offerte inbegrepen. Maar toch, ik weet wat het kost: geen 20.000 euro. Bovendien weet ik ook hoe je 3D-tekeningen maakt. Met uw gesketchup trekt ge ons niet over de streep. Waarom eigenlijk geen 3D-filmpjes? Da’s toch veel toffer dan dat stilstaand gedoe. En uw werkuren worden toch goed betaald.
Chloë Chloë Chloë toch. Dat je mij zo moet teleurstellen met uw offerte raakt me diep. Twintigduizend euro, daar kan ik 800 keer van naar de kapper gaan. Acht-hon-derd keer! Dat is in mijn geval 200 jaar lang. Zo oud word ik niet eens! En stel nu dat ik toch zo oud word, dan heb ik wellicht geen haar meer. Wie wordt er dan uitgelachen? Wie? Wie? Wie?
Denk daar maar eens over na, als je nog eens zo’n offerte maakt.
Ik voel mij op dit moment intens gelukkig en dat wou ik toch wel even delen!
Ik lig hier in de zetel in onze nieuwe living, genietend van de rust en mijn favoriete TV programma. Genietend van de dolle bewegingen van de liefste baby in mijn buik.
Nagenietend van de overheerlijke spaghetti die wij net hebben klaargemaakt in onze nieuwe keuken. Onze eerste zelfgemaakte maaltijd in 12 weken tijd.
Kzen content. Effenaf.
Niet zomaar in een living, maar in dé living. Onze living.
De living waar wij een en ander hebben veranderd: de leem van de muren gekapt, rotte vloerbalken vervangen, een poutrel gestoken (want poutrels ‘steekt’ men), de elektriciteit vernieuwd, de antieke moluren gerestaureerd, de radiatoren vernieuwd, rolluikkasten geknutseld, een plafond gestoken (zie ook: poutrel), geschilderd, behangen en parket gelegd. Allemaal zelf gedaan. Wij hebben vroeger namelijk veel met Lego gespeeld.
Als ik nu in de zetel zit en naar het rozet aan ons plafond kijk, dan begint mijn hoofd te tintelen. Zoals bij overmatig champagnegebruik. Het plafond is 3m50 hoog en ik heb hoogtevrees. Heerlijk. Dus als ge u afvraagt waar wij zitten…
Wij zitten in de living.
