Bij de afbraak van onze badkamer zijn enkele muurhouders van onze handdoekradiator kwijt geraakt. Na een vruchteloze zoektocht bij de plaatselijke groothandel en bij de loodgieter, stuur ik een mailtje naar de fabrikant met de vraag waar ik nieuwe bevestigingsconsoles kan kopen.

Dit is het antwoord:

U kan deze muurbevestigingen gewoon via ons bestellen.
Maar aangezien zulke zaken nu eenmaal kunnen gebeuren, zal ik ze per post kosteloos versturen.
Betreft het een witte Sevilla of een chromé?

Awel, ik vind dat sympathiek. Heel sympathiek. Ze verdienen daar niks mee, met gratis muurhouders op te sturen, maar het bespaart mij een hoop last. Deze klant is tevreden.

Wij hebben nog twee zolderkamers te verbouwen en de radiatoren die ik daar ga hangen, zullen er van Quinn zijn. En dat allemaal dankzij een paar gratis muurhouders. Is dat niet lief?

We hebben al een schoon verleden als doe-het-zelvers. De voorbije twee jaar is de living, de keuken en een slaapkamer vernieuwd. Uitzicht op kale baksteen, het went. Na de geboorte van onze dochter hebben we niet veel meer gedaan, wegens slaapgebrek. Er ligt een nieuw dak op ons huis, maar behalve betalen moesten we daar niet veel voor doen.

Nu zijn we onze badkamer aan’t vernieuwen en we dachten: Kom jong, we doen zo veel mogelijk zelf om kosten te besparen. Gelijk vroeger: in’t weekend wat werken, en ’s avonds na de uren. Met een strakke planning is dat zo voorbij. Maar zo werkt dat niet meer met kleine kindjes. Blijkbaar. Als kleine kindjes slapen, kunt ge bijvoorbeeld moeilijk met de slijpschijf beginnen werken. Of gaten boren. Of timmeren. Of met een trapladder sukkelen. En a ja, kleine kindjes slapen vanaf acht uur ’s avonds en twee keer overdag. Lap. Dag strakke planning. En dan zwijgen we over verblijven in’t ziekenhuis, repetities, optredens en weekendjes weg. Wij gaan al twee maanden op een werf in bad.

Het werktempo is daarom sinds twee weken flink opgeschroefd want we zijn het onderhand beu. Ons schema ziet er als volgt uit: na’t eten steekt dR!En de dochter in bad en begin ik op de werf aan een hoog tempo lawaai te maken en als ons klein meiske in bed ligt, dan werk ik stilletjes verder tot een uur of tien. Daarna is er nog juist tijd voor één pintje van de nachtwinkel, drie grabbels chips en een snelle blik op de rss-feeds voor ik aan de -nog steeds onderbroken, jawel – nacht kan beginnen. Hoempf.

De mens is muug, maar onze nieuwe badkamer wordt kei fak. Echt de waarheid. Ge moogt allemaal eens komen douchen.

De vorige jaren zijn we er in geslaagd ze buiten te houden, maar volhouders dat ze zijn maakten ze dan maar een nest op ons plat dak. Dus fladderen die ratten hier af en aan, schijten heel onze koer onder, strooien hun vuile veren hier in het rond, roekoeën aan ons slaapkamerraam en vooral: laten zich met geen stokken verjagen. En koekestoem dat die beesten voor de rest zijn: hun nest knutselden ze gewoon midden op ons dak, totaal onbeschut. Dus als dat hier regent dat het giet, zit daar één van die krengen zeiknat te bibberen op een hoop takjes met een ei of twee erin. Na verloop van tijd is dat beest het beu en als de partner plots niet meer wil overnemen (ah nee, zo stoem is dat beest dan ook weer niet) dan is ‘t ambras en moeten de eieren eraan geloven.

Meestal maken ze het één keer terug goed en proberen ze met een tweede nest: zelfde scenario als hierboven. Maar definitief scheiden, nee, ‘t is ware liefde, “volgend jaar proberen we nog eens he schatje”. Zo gaat dat bij die duiven van ons.

Dit jaar zijn ze er dus weer, ons huis wordt al wéken beloerd. En dit jaar nemen ze geen genoegen met het plat dak, zo blijkt. Soms vergeten wij een raam te sluiten waarvoor nog geen gaas gespannen is en dan zitten ze nog geen 10 minuten later eieren te bevruchten in onze zolderkamer. Vetzakken seg.

Deze dierenvriend is het beu, méér dan beu. Dit jaar gaan ze eraan, ik zweer het. Volgende week zitten hier twee duiven bij t vuilnis.

Antwerpen Noord. 2060. Denk aan de Seefhoek, Stuivenberg, De Coninckplein, het Sint-Jansplein, Den Dam. Een buurt met een slechte reputatie: drugs, criminaliteit, armoede, werkloosheid en zwerfvuil. En daar wonen wij al twee jaar, op ’t Schoolplak. Een berucht pleintje omdat er vroeger nogal wat vechtersbazen woonden.

We moeten niet onnozel doen: het is een moeilijke buurt. De Seefhoek is altijd al een wijk van arme mensen geweest. Zwervers drinken Cara Pils op een bankske op’t plein. Het Seefbier van nu. In de zomer ligt er een berg zwerfvuil, en élke morgen wordt dat opgekuist door de mannen van’t Stad. Waarvoor oneindig veel dank. Er lopen hier soms junks over ’t straat. Ge ziet het aan de bleke schrale huid die hun magere botten bij elkaar houdt. Maar ik ben zelf ook bleek en schraal en mager, dus ik kan mij ook vergissen. Drugsdealers heb ik hier nog niet gezien eigenlijk. En criminaliteit ook nog niet. Knock on wood. Tien straten verder zouden de problemen wél ondraaglijk zijn als het donker wordt naar’t schijnt, maar ik heb er zelf dus nog niks van gemerkt. Sorry. En o ja, 2060 is ook de buurt van 150 verschillende nationaliteiten.

Er was ooit een reportage van Panorama op de BRT over racisme in de Seefhoek (deel 1, deel 2 en deel 3). Gruwelijk. Het ergste van al is dat deze reportage nu, in 2010, ook perfect opnieuw gemaakt zou kunnen worden. Het hangt er van af wie je voor de camera zet. Ik heb ooit in een café met een politieagent gesproken van het kantoor in de buurt. Ik huiver nog altijd. Hij zei: “Ik snap niet hoe jij tussen die bruine apen kunt wonen. Ze trekken messen, breken in, slachten elkaar af en plegen overvallen”. De politie, je vriend. Onlangs was er een reportage in Koppen over de problemen in de buurt. Ik zou het niet tof vinden, als er iemand in mijn keldergat duikt of staat te dealen voor mijn huis. De beelden spreken voor zich: je zal er maar wonen, in 2060. De titel van de reportage: “Antwerpen-Noord: leven tussen de drugs”.

‘t Is zoals Ilse zegt: het is maar wat je laat zien. We hebben bijvoorbeeld ook Park Spoor Noord, Het Oude Badhuis, Filmhuis Klappei, ’t Fonteintje, Den Beulingspecialist, Café De Kroon, échte kebab, verse munt (€0,15 per bussel) en fantastische groentenwinkels. De slechtste winkel van heel de buurt is de City Delhaize.

Waar zitten die cameraploegen als ik samen met zeven Marokkaanse mannen mijn auto in gang probeer te duwen. Ik had nochtans maar aan één iemand hulp gevraagd. Waar zitten die cameraploegen als mijn ouders aangesproken worden op straat omdat ze een tagine hadden gekocht in de Handelsstraat. “Goeie keuze, eet smakelijk!” Waar zitten de cameraploegen als de zwervers naast ons op de bank komen zitten en vragen: “Wie gehts, how are you, hoe gaat het, comment allez-vouz, quatro stagioni?”. Of de buren die souvenirs voor ons meebrengen uit Marokko en ons proficiat komen wensen met de geboorte van onze dochter.

Verbouwen in 2060, ook tof. Heel de buurt leeft mee. Toen wij een stukadoor op bezoek hadden, stonden er vijftien supporters met een kop thee in de hand naar zijn camionette te gluren, want daarin stond een machine om gips tegen de muren te spuiten en dat kennen ze hier niet. Spectaculair! En ze hebben die jongen een cola gegeven, want hij leverde goed werk, vonden ze. Ik vind dat sympathiek. Mijn bouwmateriaal koop ik vaak bij Turkse bouwhandels, want daar zijn ze ook vriendelijk: “steek alles maar in onze camionette, we zullen het wel snel bij u thuis afzetten”. Gratis levering binnen het halfuur, ook op zondag. En als ge vaak over de vloer komt, dan ronden ze uw kasticket naar beneden af. Dat laatste geldt ook in de buurtwinkels trouwens. Eigenlijk is het hier even volks als in Kasterlee of Wiekevorst.

Waarmee ik maar gewoon wil illustreren dat niet alles kommer en kwel is in 2060. Als ge maar met de juiste ogen kijkt.

ps: Voor de liefhebbers: neem eens kijkje op de website van Noordlink met alle nieuws uit het Noord. Mooi is die niet, maar wel fijn om te lezen. Van steekpartijen tot vrolijke berichten over de buurtwerking. Voor elk wat wils!

Dus trekt ge een verkoper aan de mouw die trots vanonder het stof twee lappen kokos tevoorschijn haalt als ware het twee Vlaamse Reuzen uit een tovenaarshoed. Tadah! Achttien millimeter dik en verkrijgbaar in bruin of zwart. (De matten, niet de konijnen.) Kostprijs respectievelijk 36 en 46 euro, aldus de verkoper. Een scherpe prijs voor de natuurlijke klassieker. Dan zijt ge onder de indruk van die zwarte mat, want duur is altijd mooier, en besluit ge dat het goed is; dat ge de zwarte neemt. En als ge uw bankkaart in de terminal steekt en discreet uw code intoetst, meldt de verkoper dat ge de mat moogt afhalen aan het magazijn achteraan in de winkel.

Terwijl ge via een rode loper naar het magazijn paradeert, weerklinkt een boodschap doorheen de winkel.

“Bericht aan het magazijn. Opgelet. Klant onderweg voor kokosmat. Kleur zwart. Ik herhaal: klant onderweg voor kokosmat kleur zwart. Z – W – A – R – T. Alle hens aan dek.”

Dan voelt ge uw wel vrij belangrijk, moet ik toegeven. Eventjes toch. Want als ge in het magazijn aankomt en de magazijnier aan u vraagt welke mat ge wilt hebben en in welke kleur alstublieft, is het meerderwaardigheidsgevoel snel verdwenen. Weinig hens aan dek.

Enfin, we hebben nu één vierkante meter zwarte kokosmat. Te koop.
Onze tochtborstel loopt vast op achttien millimeter natuurlijke klassieker.

Het was nochtans allemaal goed begonnen bij onze eerste ontmoeting. Je was blond, goedlachs, sympathiek en binnenhuisarchitecte. En toen je mij voor de eerste keer zag, kreeg je rode plekken in je nek. dR!En kon er niet mee lachen, maar ik bleef in jou geloven. Je had immers nog een goede eigenschap waar veel andere aannemers van kunnen leren: je hield je woord. “Dinsdagochtend, zeven uur kom ik langs”, zei je. En inderdaad, dinsdagochtend stond je er. Een halfuur te laat, maar toch. Je stond er.

Daarom had ik veel vertrouwen in jouw offerte, beste Chloë. Maar helaas weet ik wat Alpex, pvc, elektriciteit en cementbezetting kosten. Of nee, de muren ging je in Gyproc doen en elektriciteit was nog niet in de offerte inbegrepen. Maar toch, ik weet wat het kost: geen 20.000 euro. Bovendien weet ik ook hoe je 3D-tekeningen maakt. Met uw gesketchup trekt ge ons niet over de streep. Waarom eigenlijk geen 3D-filmpjes? Da’s toch veel toffer dan dat stilstaand gedoe. En uw werkuren worden toch goed betaald.

Chloë Chloë Chloë toch. Dat je mij zo moet teleurstellen met uw offerte raakt me diep. Twintigduizend euro, daar kan ik 800 keer van naar de kapper gaan. Acht-hon-derd keer! Dat is in mijn geval 200 jaar lang. Zo oud word ik niet eens! En stel nu dat ik toch zo oud word, dan heb ik wellicht geen haar meer. Wie wordt er dan uitgelachen? Wie? Wie? Wie?

Denk daar maar eens over na, als je nog eens zo’n offerte maakt.

Ik lig hier in de zetel in onze nieuwe living, genietend van de rust en mijn favoriete TV programma. Genietend van de dolle bewegingen van de liefste baby in mijn buik.

Nagenietend van de overheerlijke spaghetti die wij net hebben klaargemaakt in onze nieuwe keuken. Onze eerste zelfgemaakte maaltijd in 12 weken tijd.

Kzen content. Effenaf.

De living waar wij een en ander hebben veranderd: de leem van de muren gekapt, rotte vloerbalken vervangen, een poutrel gestoken (want poutrels ‘steekt’ men), de elektriciteit vernieuwd, de antieke moluren gerestaureerd, de radiatoren vernieuwd, rolluikkasten geknutseld, een plafond gestoken (zie ook: poutrel), geschilderd, behangen en parket gelegd. Allemaal zelf gedaan. Wij hebben vroeger namelijk veel met Lego gespeeld.

Als ik nu in de zetel zit en naar het rozet aan ons plafond kijk, dan begint mijn hoofd te tintelen. Zoals bij overmatig champagnegebruik. Het plafond is 3m50 hoog en ik heb hoogtevrees. Heerlijk. Dus als ge u afvraagt waar wij zitten…

Wij zitten in de living.

Wij hebben nog geen keuken. Binnenkort tijdelijk geen badkamer meer. Eindelijk wel bijna een living. En als het meezit, hebben we vanaf midden mei (ik ben dan al meer dan 30 weken zwanger) tijd om aan onze slaapkamers te beginnen. Daarna heb ik dan eindelijk plaats om babyspullen te stockeren.

Als onze baby niet te vroeg geboren wordt, moet dat juist lukken denk ik. Ofnieofwa?