Maandag kruipt er iemand in onze beerput. Drie dagen lang. Een durfal met kennis van zaken en een neus voor putten. Wij zijn daar bijzonder blij mee.
Om een lang verhaal kort te maken: onze beerput lekt. En da’s kak, want dat betekent dat er stinkende pus langs kleine gaatjes in onze kelder sijpelt. De waterdichte bezettingslaag in zo’n put gaat meestal 100 jaar mee. Ons huis is 123 jaar oud. Tè oud dus.
Maandagmorgen komt er iemand onze put leegzuigen (sappig genoeg?), daarna krabt die kerel al de vuiligheid van de putwand en ten slotte voorziet hij alles van een nieuwe dikke waterdichte laag. Een pijnlijke ingreep, zeker ook financieel, maar vrij noodzakelijk. Daarna kunnen we weeral 100 jaar zorgeloos kakken. Muchos respek voor de beerputspecialist.
En nu komt het leuke nieuws: ons huis is dan 3 dagen onbewoonbaar dus wij gaan kamperen op camping De Molen aan Sint-Anneke op Linkeroever! Met de tent, matjes en slaapzakken. We hebben geen verlof, dus we moeten elke ochtend fris op het werk verschijnen. 
Gelukkig zijn dR!En en ik bij de schouten geweest.
Gisterenavond had ik onverwachts twee vlegels op bezoek. Ze hadden pretartikelen bij, zoals daar zijn: zwemgerief en bier. Dat komt altijd van pas. Ze hadden ook grappen bij, van bedenkelijk allooi. Maar omdat niet iedereen zo grappig kan zijn als ik, was dat gepermitteerd. Vriendschap is immers lachen met elkaar. En samen fantaseren over een kerk. En elkaar Jacky noemen. En genieten van elkaars putlucht.
Ik heb er oprecht van genoten. Daarom dit dankwoordje:
Dank.
6 dagen zonder nieuw bericht op Sloddervossen!
Onze nieuwe wasmachine is namelijk gearriveerd en we hebben nog wat was in te halen…
Toedeloe!
Euhm…problemen in ons hol!
Vorige week merkte in tijdens het haardrogen en vreemde geur op, die mijn aandacht vestigde op een rokend stopcontact… dus direct de elektriciteit uitgezet in de badkamer. We gingen ervan uit dat dit een plaatselijk probleempje was, dus verder niet veel erg in gehad.
Tot ik net de gang in kom en direct weer die geur herken, maar dit keer véél erger. Spekvriend en ik dus direct naarstig op zoek naar het brandende stopcontact. Net als we bezoek krijgen dan nog: ‘Welkom, maar kan je even wachten? We zoeken even een brandje.” Het is eens iets anders.
Soit. Het wasmachine bleek ineens niet meer te draaien, dus daar had je de boosdoener… tweede stopcontact down.
Morgen den ellentrikker laten komen, want ik ben echt niet meer gerust! We weten ook totaal niet hoe dit ineens kan komen.
*stressssssed*
Henco, pluggen van zes, Makita, condenspomp, collector, houtvijs, flexibele darmen, onluchten, press fitting, speedboor van 19, stopkes, Junkers, Henrad, kebab en cola.
Ons hol heeft een nieuwe condensatieketel, verwarming in elke kamer en warm water zonder lucifers. En een vermoeide vos.
Twee weken (bouw)verlof!
En die gaan….NU in!!
Amai, hoe hard hebben we hier naar uitgekeken!
Yvette, de vorige eigenaar van ons vossenhol was een fan van Coca-Cola.
Eigenlijk is dat behangpapier wel cool, dus voorlopig laten we het zo. En het plafond is ook cool. Tegels, for real.
De colakamer wordt trouwens onze voorlopige slaapkamer.
Dat worden zoete dromen!
Aaaaight… Het huis is officieel van ons! Fleske champagne staat al koud.
Zoals gezegd kan het hier wel eens stilletjes worden. Online nonsens is geen prioriteit.
Als u ons toch mist, dan zitten we misschien wel hier.
Bittere ernst is ook lollig.
Binnen een half uurtje wordt ons huis beschreven. Daar wachten we al meer dan 3 maanden op en dat kost stukken van mensen. En zo moeilijk is dat nu ook weer niet he?
Het huis heeft een living, keuken, badkamer en vier slaapkamers.
Voilà , there you have it!
Misschien was ik maar beter notaris geworden.
Vandaag lekker uitgeslapen en in ‘t warme zonnetje naar de In-Wonen beurs gefietst.
Het viel daar dik tegen, een afrader zelfs!
Dus zijn we maar terug op onze fietsen gekropen en hebben we nogmaals ontdekt wat een fantastische stad Antwerpen is. Zelfs op zondag. Overal mensen, overal marktjes, overvolle terrasjes, heerlijke sfeer.
Ons eerste biertje op het terras van het Zeezicht is geconsumeerd… op 10 februari astemblift!
Een zondag uit de duizend.
We leven ondertussen tussen de dozen en I LOVE IT!
Want dat betekent dat we bijna kunnen verhuizen!
Als Spekvriend me niet tegenhield was alles al ingepakt. Ik ben nogal ongeduldig van aard.
