Vandaag zat dit briefje van ons buurmeisje in de bus:
Ewel dat vind ik nu eens schattig zie.
Beste buurmeisje, trommel jij maar zoveel als je wilt. Ik hoor graag drums. En als je veel oefent, word je misschien wel zo beroemd als Isolde Lasoen. Dan zal ik aan je briefje terugdenken.
Wij verhuizen binnen 4 weken. Hopelijk vindt de nieuwe bewoner van ons appartement het ook leuk.
Ik ben vrolijk want:
Offline is altijd leuker.
Het voelt bijzonder vreemd om je eigen appartement te zien staan op immoweb.
Het voelt ook bijzonder vreemd dat hier morgen mensen zullen rondlopen die hier misschien over enkele maanden onze plaats komen innemen. Andere mensen. Met andere meubelen.
Moest er iemand geïnteresseerd zijn in een bijzonder fijn appartement in een prachtig herenhuis, dan laat je het maar weten. De muizen, het stof, de af-en-toe-koude-douches, de vele trappen en buurgeluiden krijg je er gratis bij. 
Vanmiddag ben ik in het stadsarchief gaan zoeken achter de geschiedenis van ons toekomstig huisje. De goedgekeurde bouwaanvraag uit 1885 heb ik gevonden, de verbouwingsaanvraag uit 1925 ook. Het volledige plan is helaas nergens te bespeuren.
Een stukje poëzie:
Het College van Burgemeester en Schepenen geeft oorlof tot het daarstellen derzelve, onder de volgende voorwaarden: de muren zullen ten minste de dikte hebben van eenen Rupelmondschen steen.
Een beerput heette in 1925 trouwens “beirput” en het huis had vroeger een overdekte pompplaats. Decadent!
Blijkbaar is de woning samen met zeven aanpalende huizen gebouwd. Hoewel de voorgevels in de loop der jaren heel wat veranderingen hebben ondergaan, zijn die huizen identiek van indeling.
Projectontwikkeling in 1885. Cool.
Per ongeluk gekocht op eBay voor 22 euro:
Een echt Antwerps reclamebord uit 1947. Dat krijgt een mooi plaatsje in ons nieuwe vossenhol.
Voor arme vossen die moeten overleven op de eendjes en konijnen uit het Antwerpse stadspark, is een huis kopen niet evident. Voor ons budget is de markt vrij klein, net zoals de huizen trouwens.
Het appartement dat we nu huren is ook klein. Nochtans kost dat spel ons maandelijks heel wat zuurverdiende centen die lenig en gezwind in de geldbuidel van onze huisbaas verdwijnen. Die reist vervolgens op onze kosten naar exotische landen, zoals Pakistan of Duitsland. Ik vind dat niet eerlijk.
Binnen een paar maanden steken wij al ons geld in onze eigen woonst. De kleine rijwoning met vier slaapkamers en een klein koertje, volstaat voor mijn viriliteit. Er is nog wel wat opfriswerk, maar de muren staan al op de juiste plaats. Dat bespaart ons heel wat poutrelles en pneumatisch gehamer.
Ik kijk er trouwens erg naar uit om opnieuw naar Stuivenberg te verhuizen, ookal heeft die buurt niet zo’n goede naam. Dat valt allemaal wel mee hoor, geloof mij. Als er nog wat meer mensen met een frisse kijk komen wonen, dan verandert dat daar in een Nieuw-Zurenborg.
En nu nog al het papierwerk in orde maken en onderhandelen met geldschieters. Tof.
JAAHAA! Want wij hebben een huis gekocht!
JOEHOEW!!
Ons droomhuis blijkt nog niet helemaal verkocht te zijn.
Reeds twee koppels hebben de vraagprijs geboden en zijn nu in onderhandeling met hun bank.
Wij kunnen ook nog de vraagprijs bieden en degene die eerst het geld op tafel kan leggen is de gelukkige.
5% voorschot zou geen probleem zijn, dus da’s in orde.
Het immokantoor weet nog ALTIJD niet of het groot of klein beschrijf is. Ze zeggen dat het “hoogst waarschijnlijk klein beschrijf zal zijn”. Kan best zijn, maar als ze zich vergissen is er weer een ferme hap uit ons onbestaand verbouwingsbudget.
We weten wel zeker dat we een lening kunnen krijgen van de bank, zowel met groot als klein beschrijf.
Dus: als we er gewoon voor gaan kunnen we een bod doen en tekenen zonder opschortende voorwaarden. We kletsen 5% van de vraagprijs op tafel en dan is het huis van ons. Dat kan dus.
What to do????
Sloddervossen.be is de uitlaatklep van spekvriend en dR!En.
Lees meer...
Oorsmeer