sloddervossen

Een school kiezen. How jom, da’s niet simpel als ge in den 2060 woont. We hebben geen referentie en weinig houvast. En onze dochter is nog maar anderhalf. Maar het moet, nu al. En het is belangrijk. Want ge kiest niet alleen voor een kleuterschool, maar eigenlijk ook al voor een lagere school. En onrechtstreeks dus ook al voor het middelbaar en de universiteit en haar doktersdiploma (cardiothoracale chirurgie zal ze studeren, later). Misschien overdrijf ik lichtjes, maar toch: de basis moet goed zijn.

Een paar jaren geleden waren er in onze buurt alleen maar concentratiescholen te vinden, maar dankzij School in Zicht is de instroom nu iets breder. Om een idee te geven van de huidige situatie: een buurtschool in Antwerpen-Noord heeft 25 à 30 verschillende nationaliteit en streeft naar 30% ‘niet-GOK-leerlingen’, zoals dat dan heet. Dat laatste betekent dat bijvoorbeeld de moeder een diploma secundair onderwijs heeft, of dat er thuis Nederlands gesproken wordt, of dat de kinderen niet in een pleeggezin of instelling wonen, enzovoort, enzoverder. Ge snapt het wel.

Waarom dan een buurtschool? Awel, wij wonen hier. En vrij graag zelfs. Dat wist ge al misschien. Het heeft dan ook weinig zin dat we onze dochter 5 kilometer van ons huis naar school sturen, als we scholen op wandelafstand van de voordeur hebben die hetzelfde bieden. Dat laatste is wel een vereiste.

Als er één ding is dat ge als jonge frisse ouders niet wilt, is dat uw kind iets tekort komt. Ook niet in het onderwijs. Onze dochter moet alle kansen krijgen die ze verdient en ze moet uitgedaagd worden om al haar talenten te ontdekken. We moeten eerlijk zijn: er heerste bij ons wel wat vrees dat het niveau van buurtscholen in den 2060 lager is, dan in andere scholen. Wij moesten een beetje overtuigd worden. Dus: maandag en dinsdag schuimden wij enkele scholen af, samen met vele andere ‘School in zicht’-ouders.

En ja, we zijn overtuigd: onze dochter zal naar een buurtschool gaan. Sommige scholen haalden cijfers boven als garantiebewijs voor succes, andere scholen overtuigden door een positieve mentaliteit, visie en aanpak. Mooi om te zien hoe directies en leerkrachten omgaan met de grote diversiteit, dat moet niet makkelijk zijn. Want het gaat niet alleen om taal of rekenen. Een goed beeld krijgen van diversiteit hoort òòk bij goed onderwijs. Ik was onder de indruk. De scholen bezoeken was een leerrijke en grappige ervaring. Al die kleine rakkers in alle kleuren van de regenboog die zo schoon chaotisch rondlopen op de speelplaats. Geen muziek die zo vrolijk klinkt als kleutergejoel. Lap, ik word plotsklaps melancholisch. Maar ik ben dan ook al 25 jaar niet meer op een kleuterschool geweest.

Eén school van de vijf die we bezochten, overtuigde ons niet. Niet omdat we twijfels hebben bij het niveau van die school, maar omdat er een negatief/repressief sfeertje hing. ‘t Is te zeggen: dat sfeertje ging vooral uit van de directrice. Misschien niet fair om de hele school en het lerarenkorps daarop af te rekenen, maar we stapten met een slecht gevoel buiten. En bij twijfel, moet ge niet twijfelen. Van het lijstje geschrapt dus.

Binnen één maand zullen we klaar zitten aan de computer om onze dochter in te schrijven in een school. Met okselvijvers onder de armen toekijkend hoe de server crasht als iedereen tegelijkertijd inlogt en hopend dat we plaats hebben in één van de scholen in de buurt. Spannend. Toch wel.

Zaterdagochtend, zeven uur. Spelend in de living, zoals gewoonlijk. De dochter komt met haar pluchen hond aandraven, want ‘alles wat het hondje doet, is grappig’. Het knuffeldier is haar grote liefde, haar steun en toeverlaat, haar grapjas, haar held. Want het hondje kan àlles en stelt nooit teleur.

Dus maakt het hondje een grote toren van Duplo, ververst het hondje een kakpamper (zonder daarbij de poten te bevuilen), maakt het hondje een kleurrijke tekening met wasco’s, laadt het hondje het afwasmachien uit, smeert het hondje een boterham met choco, maakt het hondje een puzzel, leest het hondje een boek met flapjes, doet het hondje een paard na en maakt het hondje een kunstwerk met steeknageltjes. Ge leest het goed: een hond die met steeknageltjes speelt op zaterdagochtend tussen zeven en acht. Dàt vindt onze dochter grappig. En als het hondje moe is, dan wordt de dochter boos.

Vandaag heb ik de vraag durven stellen: “Is het hondje daar eigenlijk wel handig genoeg voor?”. Het antwoord kwam zonder aarzelen en was duidelijk: “ja papa, hondje”.

Ik haal diep adem.
Het hondje blaast een ballon op en legt er een knoop in.
De dochter giert van het lachen. Met haar naïeve vader wellicht.

Ah ja, onze dochter had een vakantielief in Italië.

Officieel heette hij David, maar wij mochten hem Deef noemen. Een harde werker, altijd in de weer in de tuin. Hij zag er ook erg betrouwbaar en wijs uit, door die baard waarschijnlijk. Niet erg spraakzaam, maar dat hoeft ook niet. Toffe kerel.

Verbouwingen en kleine kindjes zijn vermoeiend. En ook een lastige combinatie zo blijkt.

We hebben al een schoon verleden als doe-het-zelvers. De voorbije twee jaar is de living, de keuken en een slaapkamer vernieuwd. Uitzicht op kale baksteen, het went. Na de geboorte van onze dochter hebben we niet veel meer gedaan, wegens slaapgebrek. Er ligt een nieuw dak op ons huis, maar behalve betalen moesten we daar niet veel voor doen.

Nu zijn we onze badkamer aan’t vernieuwen en we dachten: Kom jong, we doen zo veel mogelijk zelf om kosten te besparen. Gelijk vroeger: in’t weekend wat werken, en ’s avonds na de uren. Met een strakke planning is dat zo voorbij. Maar zo werkt dat niet meer met kleine kindjes. Blijkbaar. Als kleine kindjes slapen, kunt ge bijvoorbeeld moeilijk met de slijpschijf beginnen werken. Of gaten boren. Of timmeren. Of met een trapladder sukkelen. En a ja, kleine kindjes slapen vanaf acht uur ’s avonds en twee keer overdag. Lap. Dag strakke planning. En dan zwijgen we over verblijven in’t ziekenhuis, repetities, optredens en weekendjes weg. Wij gaan al twee maanden op een werf in bad.

Het werktempo is daarom sinds twee weken flink opgeschroefd want we zijn het onderhand beu. Ons schema ziet er als volgt uit: na’t eten steekt dR!En de dochter in bad en begin ik op de werf aan een hoog tempo lawaai te maken en als ons klein meiske in bed ligt, dan werk ik stilletjes verder tot een uur of tien. Daarna is er nog juist tijd voor één pintje van de nachtwinkel, drie grabbels chips en een snelle blik op de rss-feeds voor ik aan de -nog steeds onderbroken, jawel – nacht kan beginnen. Hoempf.

De mens is muug, maar onze nieuwe badkamer wordt kei fak. Echt de waarheid. Ge moogt allemaal eens komen douchen.

En hoe verliepen de voorbije dagen bij u?
Bij ons zo:

Woensdagavond: huisdokterbezoek met Jitse wegens koorts, oorontsteking en antibiotica die niet werkt.
Woensdagavond laat: nieuwe antibiotica komt fonteingewijs uit Jitse, eten van de voorbije drie uur inclusief.
Woensdagnacht: slecht geslapen.
Donderdag: Jitse heeft opnieuw hoge koorts.
Donderdagavond: kinderartsbezoek, en joepie: nieuwe antibiotica gekregen.
Vrijdag: thuis met zieke Jitse. Slaapt niet, eet slecht.
Vrijdagavond: optreden in’t voorprogramma van Raymond van’t Groenewoud. Was tof!
Vrijdagnacht: niet geslapen.
Zaterdag: badkamer verder getegeld. Jitse eet ondertussen bijna niet meer, heeft spetterpoep en wil uiteraard niet slapen.
Zaterdagavond: optreden op een feestje en na zes jaar een oud-kotgenote teruggezien. Was tof! En frietjes gegeten met een kaaskroket, chicken nuggets en een dubbele cheeseburger. Was lekker!
Zaterdagnacht: niet geslapen en Jitse krijgt jeukende uitslag achter haar oren.
Zondagochtend half zes: telefoontje naar’t ziekenhuis om te weten of de kans bestaat dat ze allergisch is aan de antibiotica. De kans is klein, naar’t schijnt. Spekvriend heeft dikke wallen.
Zondagvoormiddag: badkamer verder getegeld.
Zondagmiddag: naar spoed gereden met Jitse, uitslag staat over heel haar lijf. Oorzaak onbekend dus ze moet in’t ziekenhuis blijven. En a ja, ze heeft ook tekenen van uitdroging. Vaderhartbreuk opgelopen toen ze het arme kind een maagsonde staken.
Zondagavond: Döner Kebab met veel samouraisaus gegeten. Was lekker!
Zondagnacht: terug naar huis om een paar uurtjes te slapen want de ziekenhuisstoel is niet comfortabel. dR!En blijft in het ziekenhuis en slaapt niet.
Maandagmiddag: het verdict van de dokter! Oorontsteking is iets beter, de huiduitslag iets erger, oorzaak blijft onbekend. Toch maar stoppen met antibiotica.
Maandagnamiddag: dR!En rijdt naar huis om te slapen. Jitse doet ook een dutje.
Maandagavond: spekvriend rijdt naar huis om te slapen rusten.
Dinsdagochtend:: in de spiegel gekeken en gedacht: how jom, ge hebt precies een ferm pak slaag gehad.
Dinsdagmiddag: Wij mogen naar huis. Jitse in bed, lijf in de zetel, benen op de salontafel. Heerlijk.

Ziekenhuizen zijn niet tof. Oost west enzo. Op dagen zoals hierboven, wou ik dat alles opnieuw was zoals het al tien maanden is. Dat onze fantastische dochter gewoon elke nacht twee tot vier keer wakker wordt in haar eigen bed, naast dat van ons. In het slechtste geval moet ge dan af en toe eens goed vloeken en zijt ge een beetje moe, maar ’s morgens zit er een gezonde en vrolijke dochter aan de ontbijttafel die handjesdraaitkoekebakkevlaait, uw bestek afpakt en boterhammen in uw neus steekt.

Slaapwel.

Een mailtje van de kinderopvang:

Goeiemorge,

Ja zal het wel merke maar ik mis ee letter op mij bord.
Heb melk gemorst…

Alles gaat goed met Jitske.
Goed geslape, melk gedroke, mometeel flik aa t spele.

Hihi grappig he… Hopelijk ku je ee beetje volge…

Tot later,
X

Moehaha!

voor je zomaar het ritme van je kind verstoort!

Maandag zijn we gaan eten bij vrienden, Jitse ging met ons mee. Het was lekker, gezellig, leutig en Jitse was super braaf en al. Maar slapen op een ander waar veel nieuws te zien is: no way joseej, dat doet onze dochter niet.

En zo is het gekomen dat Jitse, die normaal tussen 19u30 en 21u aan haar nacht begint, pas om 12u in haar beddeke lag.En zo is het gekomen dat ze dinsdag tot 12u ’s middags sliep. Daardoor was ze om 20u nog laaaaang niet moe en sliep ze weer pas om middernacht.Vandaag was ze om 12u30 klaar om op te staan. En zo is het gekomen dat ik om 1u ’s nachts berichtjes schrijf op onze blog, wachtend tot dochterlief moe genoeg is om de nacht in te gaan.

Dat ik nu ook wat heb kunnen uitslapen, dat is zéér fijn. Maar waarom zijn wij niet blij met dit nieuwe uur:
1. Het is héél vroeg donker. Jitse doet ook dutjes ‘overdag’. Vandaag heeft ze in totaal 2 uren daglicht meegemaakt, wat ik eerder beperkt vind.
2. Voor de man-vrouw relatie is het aangenaam als het kind rond 20u slaapt. Dan kan je nog even samen in de zetel hangen, beetje babbelen, rusten én samen in bed kruipen. De man moet immers wél werken dus die blijft niet op tot 2u des nachts.

Morgen mag ze tot 10u slapen, maximum. Terugschroeven, dat ritme!

Maar laat ons wel wezen: dat etentje was zeker de moeite waard.