sloddervossen

Daar staat ge dan in Carpetright schaamteloos te loeren naar minstens 1000 soorten tapijt. En geen enkele kokosmat te bespeuren.

Dus trekt ge een verkoper aan de mouw die trots vanonder het stof twee lappen kokos tevoorschijn haalt als ware het twee Vlaamse Reuzen uit een tovenaarshoed. Tadah! Achttien millimeter dik en verkrijgbaar in bruin of zwart. (De matten, niet de konijnen.) Kostprijs respectievelijk 36 en 46 euro, aldus de verkoper. Een scherpe prijs voor de natuurlijke klassieker. Dan zijt ge onder de indruk van die zwarte mat, want duur is altijd mooier, en besluit ge dat het goed is; dat ge de zwarte neemt. En als ge uw bankkaart in de terminal steekt en discreet uw code intoetst, meldt de verkoper dat ge de mat moogt afhalen aan het magazijn achteraan in de winkel.

Terwijl ge via een rode loper naar het magazijn paradeert, weerklinkt een boodschap doorheen de winkel.

“Bericht aan het magazijn. Opgelet. Klant onderweg voor kokosmat. Kleur zwart. Ik herhaal: klant onderweg voor kokosmat kleur zwart. Z – W – A – R – T. Alle hens aan dek.”

Dan voelt ge uw wel vrij belangrijk, moet ik toegeven. Eventjes toch. Want als ge in het magazijn aankomt en de magazijnier aan u vraagt welke mat ge wilt hebben en in welke kleur alstublieft, is het meerderwaardigheidsgevoel snel verdwenen. Weinig hens aan dek.

Enfin, we hebben nu één vierkante meter zwarte kokosmat. Te koop.
Onze tochtborstel loopt vast op achttien millimeter natuurlijke klassieker.

weet je wat ik ook héél vaak droom?

Dat ik ergens (de locatie is altijd anders) koortsachtig op zoek ben naar een proper toilet.

Ik moet dan dringend plassen, maar met elke wc die ik tegenkom is iets helemaal mis. Pipi op de bril, niet-doorgspoelde drollen, verstopt, stank, geen deur om dicht te doen,… Allemaal ongeschikt voor mijn behoefte dus.

Raar hè?

Deze nacht droomde ik dat ik ging bevallen van mijn 2de kind (ja, snel hé!). Toen de geboorte stond te gebeuren stuurde de gynaecologe mij huiswaarts en spekvriend zou mij wel verwittigen als het kind er was (mijn dromen zijn altijd de logica zelve).

Enige tijd later kreeg ik een sms:
“Het is er! Maar het klikt precies niet zoals bij Jitse, het kind is heel luidruchtig. Ik denk dat het zo’n huilbaby gaat zijn”

De droom bleek een nachtmerrie, ik ben maar rap wakker geworden.

voor je zomaar het ritme van je kind verstoort!

Maandag zijn we gaan eten bij vrienden, Jitse ging met ons mee. Het was lekker, gezellig, leutig en Jitse was super braaf en al. Maar slapen op een ander waar veel nieuws te zien is: no way joseej, dat doet onze dochter niet.

En zo is het gekomen dat Jitse, die normaal tussen 19u30 en 21u aan haar nacht begint, pas om 12u in haar beddeke lag.En zo is het gekomen dat ze dinsdag tot 12u ’s middags sliep. Daardoor was ze om 20u nog laaaaang niet moe en sliep ze weer pas om middernacht.Vandaag was ze om 12u30 klaar om op te staan. En zo is het gekomen dat ik om 1u ’s nachts berichtjes schrijf op onze blog, wachtend tot dochterlief moe genoeg is om de nacht in te gaan.

Dat ik nu ook wat heb kunnen uitslapen, dat is zéér fijn. Maar waarom zijn wij niet blij met dit nieuwe uur:
1. Het is héél vroeg donker. Jitse doet ook dutjes ‘overdag’. Vandaag heeft ze in totaal 2 uren daglicht meegemaakt, wat ik eerder beperkt vind.
2. Voor de man-vrouw relatie is het aangenaam als het kind rond 20u slaapt. Dan kan je nog even samen in de zetel hangen, beetje babbelen, rusten én samen in bed kruipen. De man moet immers wél werken dus die blijft niet op tot 2u des nachts.

Morgen mag ze tot 10u slapen, maximum. Terugschroeven, dat ritme!

Maar laat ons wel wezen: dat etentje was zeker de moeite waard.

De kinderopvangramp is hier nog altijd gaande…

Al een tijd terug vonden wij een gloednieuwe, kei nette, toffe en ultramoderne privé-crèche. Super duur (30 euri per dag, wel alles incluis) maar dat zou mits zuinig leven wel een paar maanden te doen zijn. Zo zouden we de wachttijd op de stedelijke opvang wel kunnen overbruggen.

Er werd ons verzekerd dat we konden rekenen op een plaatsje, we zouden nog nieuws krijgen over de opendeurdag waar we dan het contract zouden kunnen tekenen. Toen we echter vertelden dat we opvang nodig hebben voor 4 dagen ipv 5, meende ik op te merken dat het enthousiasme van hun kant plots minderde en bekroop mij al een gevoel van ongerustheid…

2 weken geleden mail ik hen, wegens nog altijd niets gehoord.
Geen antwoord.
Ik bel haar en spreek voicemail in.
Geen reactie.

Schoon is dat. Heel proper! Maar omdat ik dus al een vaag voorgevoel had, heb ik ondertussen ook nog eens rond gebeld en gemaild in de hoop dat er, wonder boven wonder, toch nog ergens anders een plaatsje zou opduiken. Bij ‘t Stad ook nog eens geïnformeerd: al zeker geen plaats tot eind april!

En dan ineens krijgen we een mailtje terug van een crèche: ze doen net nog een nieuwe open en daar zijn nog enkele plaatsjes vrij. 29 euri per dag (pampers niet incluis), maar wel dichtbij en dus gemakkelijk. Wij dachten dat we gered waren en zijn daarnet gaan kijken in de veronderstelling dat alles nu eindelijk in kannen en kruiken ging zijn.

Het eerste dat mij opviel: sigarettengeur. “Jamaar, dat komt omdat de werkman hier bezig is in de keuken en de deur heeft even open gestaan…” Sorry, maar ik vind dat de werkman buiten moet roken als hij in een crèche iets moet fixen! Dan: de kinderverzorgster die uiteindelijk geen kinderverzorgster blijkt te zijn, maar de schoonmoeder van de eigenaar die overal inspringt als het nodig is, bij wijze van hobby. Vervolgens: een niet-verluchte, veel te warme slaapplaats. Ondertussen was de werkman aan het boren in de kamer ernaast. “Jamaar, dat kindje dat er nu ligt slaapt overal doorheen.” En dan hebben wij eigenlijk al genoeg gezien/gehoord.

Tel hierbij dat ze 29 euro per dag vragen, dat is 445 euro per maand voor 4 dagen…én we moeten een waarborg van 200 euro betalen bij het tekenen van het contract, waarvan 100 euro sowieso wordt ingehouden voor het speelgoed dat mijn dochter daar verslijt! Dat speelgoed kwam trouwens allemaal van Ikea, dus was in totaal misschien maar 100 euro waard, terwijl ze van alle kindjes samen zo maar liefst 700 euro binnenrijven.

De eigenaar heeft volgens ons gewoon het gat in de markt gevonden, profiteert geweldig van de nood die er is om effe zijn zakken te vullen. Awel, slim van hem, maar dus niet op onze rug, no way dat ik onze dochter dààr achterlaat!

Zucht. En zo staan we dus terug bij af: voorlopig hebben wij geen zicht op een plaats in een crèche. Ik heb ondertussen al mijn ouderschapsverlof opgenomen, blijf thuis tot eind januari…en dan hebben wij een groot probleem. Iemand suggesties? Wij weten het alleszins niet meer.

Ik moet eindigen met een vrolijke noot, wordt mij verteld. Dus: Onze dochter is een kei lief, grappig en tof meisje. Ze gibbert en brabbelt. Ik geniet mateloos van de tijd die ik met haar doorbreng, echt waar, ze is mijn allerbeste aanwinst EVER.

Wow. Het zwembad in de Veldstraat is fantastisch.

Erg tuk ben ik nooit geweest op zwembaden. Ik zwem bovendien het soort schoolslag waarbij ge uw hoofd boven water houdt. Zoals een zeehond. Op die manier heb ik altijd de oever in het vizier en dat helpt mij om mijn verdrinkingsangsten te overwinnen.

Dankzij dit geweldige zwemparadijs heb ik besloten om één keer in de week te gaan plonsen. Ontspannend, goed voor de conditie en aangenamer dan joggen. Binnen enkele weken zwem ik iedereen onder tafel.

Lang leve Sportoase de Veldstraat! Lang leve 2060!

Hoewel de gelijkenis treffend is, ben ik NIET de man in bovenstaand filmpje.

Aan alle bejaarden, tram-leken en …andere:

Eérst de mensen laten uitstappen alvorens ge u via ellenbogenwerk een zitplaats tracht te veroveren!
Ik ga NIET aan de kant, ik maak lelijke opmerkingen in uw gezicht en sinds ik mijn baby met me meedraag moet ik mij inhouden om u geen toek te geven.

Dank u.

Onze dochter is een superbraaf meiske. Ze is goedlachs, stevig en gezond. Het enige dat ze niet goed kan is alleen inslapen, hoe moe ze ook is. Ze dommelt eigenlijk alleen in als ik haar de borst geef, of als we haar wiegen. Dat is voor ons soms heel vermoeiend en het zou leuk zijn als we daar een oplossing voor kunnen vinden.

Wanneer we dit “probleem” uitleggen, krijgen we meestal dezelfde raad: “Laten huilen, om de 5 minuten gaan kijken en dan weer laten huilen. Huilen kan geen kwaad, ze moeten dan leren.” En meteen ook de waarschuwing dat wanneer je dat niet doet, dat slaaptrainen, dat je kindje later ook nooit alleen zal kunnen slapen en voor eens en altijd afhankelijk van je zal blijven. Dit staat ook zo in de meeste boeken en als je op tinternet zoekt naar tips om een baby gemakkelijker te laten inslapen, dan is dit ook telkens weer wat je leest.

Hoewel ik het met het idee alleen al heel moeilijk heb, heb ik deze methode eens een poging gegeven… om in de helft van de tweede blok van 5 minuten op te geven, omdat mijn dochtertje ondertussen hysterisch lag te krijsen en bijna moest overgeven van de inspanning. Toen ik haar terug bij mij nam was ze onmiddellijk gekalmeerd, ik heb haar even terug de borst gegeven als extra troost en 5 minuten later lag ze heerlijk te knorren.

Ik geloof daar dus niet in he, in dat slaaptrainen, dat heb ik nu voor mezelf wel uitgemaakt. En ik geloof ook echt niet dat dat gezond is voor zo’n kleine baby. Ik neem best aan dat dat kind uiteindelijk in slaap gevallen zou zijn, misschien na een half uur, misschien na een uur, misschien pas na enkel uren volhouden. Volgens mij is dat dan echter puur van uitputting en is dat kindje volledig overstressed van al dat onbeantwoord krijsen. Je hoort ook overal dat het als ouder “een moeilijke opgave is, om je kind te laten huilen, maar je moet daar nu eenmaal door”. Nog zoiets. Is het niet een puur instinct dat je je kindje gaat troosten als het begint te huilen? Net zoals je kindje enkel huilt omdat het honger/pijn/angst/ … heeft?Ik snap dus niet waarom we tegen dat instinct zouden moeten ingaan. Is het niet vreemd dat zowel ouders als kind iets zouden moeten doorstaan waar ze zich totaal niet goed bij voelen?

De laatste dagen merk ik aan onze dochter dat ze ’s nachts soms een beetje wakker wordt en na een beetje gekreun en gesteun en een klein beetje gezeur vanzelf terug inslaapt. Gisteren is ze in de wandelwagen in slaap gevallen door zelf een beetje op haar handje te zabberen. Volgens mij leert ze dus stilaan wel degelijk om alleen in te slapen, zonder dat ik haar daarvoor elke keer dat ze tekenen van vermoeidheid toont ga neerleggen om haar vervolgens voor onbepaalde tijd te laten krijsen. En ik geloof echt dat er een dag komt dat ze er helemaal klaar voor is, dat ik haar dan gewoon halfwakker in bed kan leggen en dat ze zonder hysterisch te huilen in slaap zal vallen.

Ondertussen blijf ik zelf liever wat vermoeid, met een kindje dat zelden huilt, content is en zich veilig voelt. Neh.

Op 8 januari dit jaar, toen een kleine 3 maanden zwanger, zijn wij ons gaan inschrijven op de wachtlijst voor de stedelijke kinderopvang (Antwerpen). Ondertussen, bijna 9 maanden later is er nog altijd geen plaatsje vrij voor ons. Net nog eens gecheckt: alle plaatsen zijn bezet tot eind februari.

We zijn ook ingeschreven op de wachtlijsten voor onthaalmoeders en ook daar: net hetzelfde.

Toen ik begin januari een privé-crèche belde, wilden ze mij zelfs niet op de wachtlijst zetten, want alle plaatsen waren al voor héle lange tijd bezet. Andere privé-crèches die “mogelijk wel plaats zouden hebben”, zijn zo duur dat ik beter zelf thuis blijf.

Momenteel heb ik dus geen andere keuze dan al mijn ouderschapsverlof ineens op te nemen, aansluitend op mijn bevallingsverlof. Zo kunnen we voort tot eind januari. Als er dan nog geen plaats is, zal Spekvriend ook zijn ouderschapsverlof moeten aanspreken, in de hoop dat we daarmee dan zeker zullen toekomen. Zo niet zal ik mijn job opgeven om zelf op mijn dochtertje te passen. Dan doe ik wel 10 dagen interim en ga ik doppen. Profiteren uit noodzaak, neh.

Ik vind dat niet normaal, echt niet.

ben ik verbaasd over hoe intens je liefde voor een ander mens op zo’n korte tijd kan zijn.

ben ik verslaafd aan haar geur.

laat ik haar dus zo veel mogelijk bij mij slapen zodat ik heel de tijd aan haar hoofdje en adem kan snuffelen.

kan ik bijgevolg niet veel actiefs doen tussendoor, maar daarvoor ben ik toch te moe.

ben ik stomverbaasd over de chaos die zo’n minimens in je leven kan brengen.

ben ik ervan overtuigd dat ze al naar mij gelachen heeft, écht gelachen, ook al zeggen de boekskes dat dat nog niet kan.

heb ik al geleerd hoe ik kan voorkomen dat ze alles onder schijt en plast als ik haar ververs. Snelheid is troef.

heb ik nog niet geleerd hoe ik haar kan voeden zonder te smossen. Ze laat graag los wanneer de druk het hoogst is. Wederom: snelheid is troef.

ben ik bijgevolg heel blij dat wij een leren salon hebben gekocht.

zou ik clichégewijs nog wel eens een nachtje willen doorslapen.

zweer ik voortaan bij vroedvrouwen, de gynaecoloog is te vermijden in de toekomst.

kan ik mij geen leven meer voorstellen zonder haar.

kan ik mij ook nog geen dagelijks leven voorstellen mét haar in combinatie met werken en het huishouden. Gelukkig is dat nog veraf… oefening baart kunst.

vrees ik dat ik kanshebber ben op een zwangerschapsverslaving. Ik mis het enorm. Of is dat normaal? Tot overmaat van ramp vond ik de bevalling leuk, best een aangename gebeurtenis.

ben ik oneindig dankbaar dat ik dit wezentje in mijn leven heb gekregen.

moet ik hiermee stoppen, want ik krijg er prompt een toeschietreflex van. Waar heb ik nog een proper t-shirt?

Vanaf nu wordt het ernstig: ik heb daarjuist … de strijk gedaan!

Mensen die mij kennen weten dat dit hoogst vreemd is, want strijken druist zwaar in tegen mijn principes. In dit huis wordt NIET gestreken!

Als je enkele fakke, simpele truukjes kent, besef je namelijk dat het vreselijk tijdverspillend is en absoluut overbodig. Alleen hemden, die repasseert spekvriend netjes voor zichzelf.

Maar goed. Daarnet stond ik hier. Met plank en ijzer.

En mijn besluit?

Strijken is k u t. The gear kan terug worden opgeborgen voor het komende jaar, misschien doe ik dan nog eens een poging. Zwaar onder invloed van hormonen weliswaar.