sloddervossen

En hoe verliepen de voorbije dagen bij u?
Bij ons zo:

Woensdagavond: huisdokterbezoek met Jitse wegens koorts, oorontsteking en antibiotica die niet werkt.
Woensdagavond laat: nieuwe antibiotica komt fonteingewijs uit Jitse, eten van de voorbije drie uur inclusief.
Woensdagnacht: slecht geslapen.
Donderdag: Jitse heeft opnieuw hoge koorts.
Donderdagavond: kinderartsbezoek, en joepie: nieuwe antibiotica gekregen.
Vrijdag: thuis met zieke Jitse. Slaapt niet, eet slecht.
Vrijdagavond: optreden in’t voorprogramma van Raymond van’t Groenewoud. Was tof!
Vrijdagnacht: niet geslapen.
Zaterdag: badkamer verder getegeld. Jitse eet ondertussen bijna niet meer, heeft spetterpoep en wil uiteraard niet slapen.
Zaterdagavond: optreden op een feestje en na zes jaar een oud-kotgenote teruggezien. Was tof! En frietjes gegeten met een kaaskroket, chicken nuggets en een dubbele cheeseburger. Was lekker!
Zaterdagnacht: niet geslapen en Jitse krijgt jeukende uitslag achter haar oren.
Zondagochtend half zes: telefoontje naar’t ziekenhuis om te weten of de kans bestaat dat ze allergisch is aan de antibiotica. De kans is klein, naar’t schijnt. Spekvriend heeft dikke wallen.
Zondagvoormiddag: badkamer verder getegeld.
Zondagmiddag: naar spoed gereden met Jitse, uitslag staat over heel haar lijf. Oorzaak onbekend dus ze moet in’t ziekenhuis blijven. En a ja, ze heeft ook tekenen van uitdroging. Vaderhartbreuk opgelopen toen ze het arme kind een maagsonde staken.
Zondagavond: Döner Kebab met veel samouraisaus gegeten. Was lekker!
Zondagnacht: terug naar huis om een paar uurtjes te slapen want de ziekenhuisstoel is niet comfortabel. dR!En blijft in het ziekenhuis en slaapt niet.
Maandagmiddag: het verdict van de dokter! Oorontsteking is iets beter, de huiduitslag iets erger, oorzaak blijft onbekend. Toch maar stoppen met antibiotica.
Maandagnamiddag: dR!En rijdt naar huis om te slapen. Jitse doet ook een dutje.
Maandagavond: spekvriend rijdt naar huis om te slapen rusten.
Dinsdagochtend:: in de spiegel gekeken en gedacht: how jom, ge hebt precies een ferm pak slaag gehad.
Dinsdagmiddag: Wij mogen naar huis. Jitse in bed, lijf in de zetel, benen op de salontafel. Heerlijk.

Ziekenhuizen zijn niet tof. Oost west enzo. Op dagen zoals hierboven, wou ik dat alles opnieuw was zoals het al tien maanden is. Dat onze fantastische dochter gewoon elke nacht twee tot vier keer wakker wordt in haar eigen bed, naast dat van ons. In het slechtste geval moet ge dan af en toe eens goed vloeken en zijt ge een beetje moe, maar ’s morgens zit er een gezonde en vrolijke dochter aan de ontbijttafel die handjesdraaitkoekebakkevlaait, uw bestek afpakt en boterhammen in uw neus steekt.

Slaapwel.

Ilse vraagt naar onze communiefoto’s. Ze denkt misschien dat ik een schattig schoon kleedje droeg en bekskes in mijn haar had. Ha!

Schattig was ik uiteraard, maar voor de rest moest je niet bij mij zijn. Ik ben nooit een meisje-meisje geweest, altijd een stoere griet! Dus droeg ik een broek. Een zwarte met witte bolletjes en een hemdje met een schoon kraagske. En lakschoentjes. Ik had wel een schoon frulleke, maar geen wafelijzers voor mij, zot!

Nadat alle genodigden mijn verplichte nette outfit hadden mogen aanschouwen, ben ik mij onmiddellijk gaan omkleden naar een tenue waarin ik me helemaal goed voelde: een voetbalshort en mijn sandalen. Hemdje mooi in de broek, zo hoort dat. Ik had van mijn ome Jan een bangelijke cadeau gekregen: een skateboard met knie- en ellebooglappen! Daar heb ik dan ook een hele dag mee rondgelopen.

De foto’s van spekvriend kunnen dus onmogelijk stoerder zijn dan de mijne. Maar ze zijn wel de moeite, dat kan ik u verzekeren. Als hij onze badkamer heeft afgewerkt mag hij terug internetten, dus ze komen eraan!

(Pendelen als in naar’t werk rijden en in de file staan, niet als in hocus pocus gedoe.)

Normaal gezien rijden wij gezwind met onze fietskes naar’t werk, maar omdat ons huis onbewoonbaar is, logeren we tijdelijk in Turnhout. Dat betekent: pendelen. En how jom, in’t begin valt dat dik tegen. Vroeg opstaan, stilstaan vanaf Ranst of Oelegem of Zoersel, veel gedoe om op het werk en in de crèche te geraken en ’s avonds hetzelfde traject maar omgekeerd. Kortom: lange dagen.

Maarrrrr! Vroeg opstaan en in de file staan, heeft ook voordelen: ge kunt in de auto al eens een muziekske luisteren bijvoorbeeld. Dat gaat niet op de fiets. Als ge toevallig iemand keihard ziet zingen op de E34, dat ben ik.

THUNDER! NAHNAHNAHNAH NAHNAHNAHNAH! THUNDER!
Quality time.

En er is ook veel te zien in de file. Bestuurders die in hun neus peuteren, een vrachtwagen van transportbedrijf D. Speksnijder, Tom Waes in zijn Range Rover, coole nummerplaten, een dood hert op de weg en veel schone auto’s. Tof allemaal.

Awel, na twee weken pendelen durf ik zeggen: het went. Ik zou dat gerust elke dag kunnen doen, denk ik. Misschien moeten we verhuizen. Naar Wallonië ofzo.

‘t Is weer van datte. Voor het derde jaar op rij, hebben wij last van 2 duiven die ons huis de uitverkoren plek vinden om hun nest in te bouwen.

De vorige jaren zijn we er in geslaagd ze buiten te houden, maar volhouders dat ze zijn maakten ze dan maar een nest op ons plat dak. Dus fladderen die ratten hier af en aan, schijten heel onze koer onder, strooien hun vuile veren hier in het rond, roekoeën aan ons slaapkamerraam en vooral: laten zich met geen stokken verjagen. En koekestoem dat die beesten voor de rest zijn: hun nest knutselden ze gewoon midden op ons dak, totaal onbeschut. Dus als dat hier regent dat het giet, zit daar één van die krengen zeiknat te bibberen op een hoop takjes met een ei of twee erin. Na verloop van tijd is dat beest het beu en als de partner plots niet meer wil overnemen (ah nee, zo stoem is dat beest dan ook weer niet) dan is ‘t ambras en moeten de eieren eraan geloven.

Meestal maken ze het één keer terug goed en proberen ze met een tweede nest: zelfde scenario als hierboven. Maar definitief scheiden, nee, ‘t is ware liefde, “volgend jaar proberen we nog eens he schatje”. Zo gaat dat bij die duiven van ons.

Dit jaar zijn ze er dus weer, ons huis wordt al wéken beloerd. En dit jaar nemen ze geen genoegen met het plat dak, zo blijkt. Soms vergeten wij een raam te sluiten waarvoor nog geen gaas gespannen is en dan zitten ze nog geen 10 minuten later eieren te bevruchten in onze zolderkamer. Vetzakken seg.

Deze dierenvriend is het beu, méér dan beu. Dit jaar gaan ze eraan, ik zweer het. Volgende week zitten hier twee duiven bij t vuilnis.

Daar staat ge dan in Carpetright schaamteloos te loeren naar minstens 1000 soorten tapijt. En geen enkele kokosmat te bespeuren.

Dus trekt ge een verkoper aan de mouw die trots vanonder het stof twee lappen kokos tevoorschijn haalt als ware het twee Vlaamse Reuzen uit een tovenaarshoed. Tadah! Achttien millimeter dik en verkrijgbaar in bruin of zwart. (De matten, niet de konijnen.) Kostprijs respectievelijk 36 en 46 euro, aldus de verkoper. Een scherpe prijs voor de natuurlijke klassieker. Dan zijt ge onder de indruk van die zwarte mat, want duur is altijd mooier, en besluit ge dat het goed is; dat ge de zwarte neemt. En als ge uw bankkaart in de terminal steekt en discreet uw code intoetst, meldt de verkoper dat ge de mat moogt afhalen aan het magazijn achteraan in de winkel.

Terwijl ge via een rode loper naar het magazijn paradeert, weerklinkt een boodschap doorheen de winkel.

“Bericht aan het magazijn. Opgelet. Klant onderweg voor kokosmat. Kleur zwart. Ik herhaal: klant onderweg voor kokosmat kleur zwart. Z – W – A – R – T. Alle hens aan dek.”

Dan voelt ge uw wel vrij belangrijk, moet ik toegeven. Eventjes toch. Want als ge in het magazijn aankomt en de magazijnier aan u vraagt welke mat ge wilt hebben en in welke kleur alstublieft, is het meerderwaardigheidsgevoel snel verdwenen. Weinig hens aan dek.

Enfin, we hebben nu één vierkante meter zwarte kokosmat. Te koop.
Onze tochtborstel loopt vast op achttien millimeter natuurlijke klassieker.

weet je wat ik ook héél vaak droom?

Dat ik ergens (de locatie is altijd anders) koortsachtig op zoek ben naar een proper toilet.

Ik moet dan dringend plassen, maar met elke wc die ik tegenkom is iets helemaal mis. Pipi op de bril, niet-doorgspoelde drollen, verstopt, stank, geen deur om dicht te doen,… Allemaal ongeschikt voor mijn behoefte dus.

Raar hè?

Deze nacht droomde ik dat ik ging bevallen van mijn 2de kind (ja, snel hé!). Toen de geboorte stond te gebeuren stuurde de gynaecologe mij huiswaarts en spekvriend zou mij wel verwittigen als het kind er was (mijn dromen zijn altijd de logica zelve).

Enige tijd later kreeg ik een sms:
“Het is er! Maar het klikt precies niet zoals bij Jitse, het kind is heel luidruchtig. Ik denk dat het zo’n huilbaby gaat zijn”

De droom bleek een nachtmerrie, ik ben maar rap wakker geworden.

voor je zomaar het ritme van je kind verstoort!

Maandag zijn we gaan eten bij vrienden, Jitse ging met ons mee. Het was lekker, gezellig, leutig en Jitse was super braaf en al. Maar slapen op een ander waar veel nieuws te zien is: no way joseej, dat doet onze dochter niet.

En zo is het gekomen dat Jitse, die normaal tussen 19u30 en 21u aan haar nacht begint, pas om 12u in haar beddeke lag.En zo is het gekomen dat ze dinsdag tot 12u ’s middags sliep. Daardoor was ze om 20u nog laaaaang niet moe en sliep ze weer pas om middernacht.Vandaag was ze om 12u30 klaar om op te staan. En zo is het gekomen dat ik om 1u ’s nachts berichtjes schrijf op onze blog, wachtend tot dochterlief moe genoeg is om de nacht in te gaan.

Dat ik nu ook wat heb kunnen uitslapen, dat is zéér fijn. Maar waarom zijn wij niet blij met dit nieuwe uur:
1. Het is héél vroeg donker. Jitse doet ook dutjes ‘overdag’. Vandaag heeft ze in totaal 2 uren daglicht meegemaakt, wat ik eerder beperkt vind.
2. Voor de man-vrouw relatie is het aangenaam als het kind rond 20u slaapt. Dan kan je nog even samen in de zetel hangen, beetje babbelen, rusten én samen in bed kruipen. De man moet immers wél werken dus die blijft niet op tot 2u des nachts.

Morgen mag ze tot 10u slapen, maximum. Terugschroeven, dat ritme!

Maar laat ons wel wezen: dat etentje was zeker de moeite waard.

De kinderopvangramp is hier nog altijd gaande…

Al een tijd terug vonden wij een gloednieuwe, kei nette, toffe en ultramoderne privé-crèche. Super duur (30 euri per dag, wel alles incluis) maar dat zou mits zuinig leven wel een paar maanden te doen zijn. Zo zouden we de wachttijd op de stedelijke opvang wel kunnen overbruggen.

Er werd ons verzekerd dat we konden rekenen op een plaatsje, we zouden nog nieuws krijgen over de opendeurdag waar we dan het contract zouden kunnen tekenen. Toen we echter vertelden dat we opvang nodig hebben voor 4 dagen ipv 5, meende ik op te merken dat het enthousiasme van hun kant plots minderde en bekroop mij al een gevoel van ongerustheid…

2 weken geleden mail ik hen, wegens nog altijd niets gehoord.
Geen antwoord.
Ik bel haar en spreek voicemail in.
Geen reactie.

Schoon is dat. Heel proper! Maar omdat ik dus al een vaag voorgevoel had, heb ik ondertussen ook nog eens rond gebeld en gemaild in de hoop dat er, wonder boven wonder, toch nog ergens anders een plaatsje zou opduiken. Bij ‘t Stad ook nog eens geïnformeerd: al zeker geen plaats tot eind april!

En dan ineens krijgen we een mailtje terug van een crèche: ze doen net nog een nieuwe open en daar zijn nog enkele plaatsjes vrij. 29 euri per dag (pampers niet incluis), maar wel dichtbij en dus gemakkelijk. Wij dachten dat we gered waren en zijn daarnet gaan kijken in de veronderstelling dat alles nu eindelijk in kannen en kruiken ging zijn.

Het eerste dat mij opviel: sigarettengeur. “Jamaar, dat komt omdat de werkman hier bezig is in de keuken en de deur heeft even open gestaan…” Sorry, maar ik vind dat de werkman buiten moet roken als hij in een crèche iets moet fixen! Dan: de kinderverzorgster die uiteindelijk geen kinderverzorgster blijkt te zijn, maar de schoonmoeder van de eigenaar die overal inspringt als het nodig is, bij wijze van hobby. Vervolgens: een niet-verluchte, veel te warme slaapplaats. Ondertussen was de werkman aan het boren in de kamer ernaast. “Jamaar, dat kindje dat er nu ligt slaapt overal doorheen.” En dan hebben wij eigenlijk al genoeg gezien/gehoord.

Tel hierbij dat ze 29 euro per dag vragen, dat is 445 euro per maand voor 4 dagen…én we moeten een waarborg van 200 euro betalen bij het tekenen van het contract, waarvan 100 euro sowieso wordt ingehouden voor het speelgoed dat mijn dochter daar verslijt! Dat speelgoed kwam trouwens allemaal van Ikea, dus was in totaal misschien maar 100 euro waard, terwijl ze van alle kindjes samen zo maar liefst 700 euro binnenrijven.

De eigenaar heeft volgens ons gewoon het gat in de markt gevonden, profiteert geweldig van de nood die er is om effe zijn zakken te vullen. Awel, slim van hem, maar dus niet op onze rug, no way dat ik onze dochter dààr achterlaat!

Zucht. En zo staan we dus terug bij af: voorlopig hebben wij geen zicht op een plaats in een crèche. Ik heb ondertussen al mijn ouderschapsverlof opgenomen, blijf thuis tot eind januari…en dan hebben wij een groot probleem. Iemand suggesties? Wij weten het alleszins niet meer.

Ik moet eindigen met een vrolijke noot, wordt mij verteld. Dus: Onze dochter is een kei lief, grappig en tof meisje. Ze gibbert en brabbelt. Ik geniet mateloos van de tijd die ik met haar doorbreng, echt waar, ze is mijn allerbeste aanwinst EVER.

Wow. Het zwembad in de Veldstraat is fantastisch.

Erg tuk ben ik nooit geweest op zwembaden. Ik zwem bovendien het soort schoolslag waarbij ge uw hoofd boven water houdt. Zoals een zeehond. Op die manier heb ik altijd de oever in het vizier en dat helpt mij om mijn verdrinkingsangsten te overwinnen.

Dankzij dit geweldige zwemparadijs heb ik besloten om één keer in de week te gaan plonsen. Ontspannend, goed voor de conditie en aangenamer dan joggen. Binnen enkele weken zwem ik iedereen onder tafel.

Lang leve Sportoase de Veldstraat! Lang leve 2060!

Hoewel de gelijkenis treffend is, ben ik NIET de man in bovenstaand filmpje.

Aan alle bejaarden, tram-leken en …andere:

Eérst de mensen laten uitstappen alvorens ge u via ellenbogenwerk een zitplaats tracht te veroveren!
Ik ga NIET aan de kant, ik maak lelijke opmerkingen in uw gezicht en sinds ik mijn baby met me meedraag moet ik mij inhouden om u geen toek te geven.

Dank u.