sloddervossen

Aan alle bejaarden, tram-leken en …andere:

Eérst de mensen laten uitstappen alvorens ge u via ellenbogenwerk een zitplaats tracht te veroveren!
Ik ga NIET aan de kant, ik maak lelijke opmerkingen in uw gezicht en sinds ik mijn baby met me meedraag moet ik mij inhouden om u geen toek te geven.

Dank u.

Onze dochter is een superbraaf meiske. Ze is goedlachs, stevig en gezond. Het enige dat ze niet goed kan is alleen inslapen, hoe moe ze ook is. Ze dommelt eigenlijk alleen in als ik haar de borst geef, of als we haar wiegen. Dat is voor ons soms heel vermoeiend en het zou leuk zijn als we daar een oplossing voor kunnen vinden.

Wanneer we dit “probleem” uitleggen, krijgen we meestal dezelfde raad: “Laten huilen, om de 5 minuten gaan kijken en dan weer laten huilen. Huilen kan geen kwaad, ze moeten dan leren.” En meteen ook de waarschuwing dat wanneer je dat niet doet, dat slaaptrainen, dat je kindje later ook nooit alleen zal kunnen slapen en voor eens en altijd afhankelijk van je zal blijven. Dit staat ook zo in de meeste boeken en als je op tinternet zoekt naar tips om een baby gemakkelijker te laten inslapen, dan is dit ook telkens weer wat je leest.

Hoewel ik het met het idee alleen al heel moeilijk heb, heb ik deze methode eens een poging gegeven… om in de helft van de tweede blok van 5 minuten op te geven, omdat mijn dochtertje ondertussen hysterisch lag te krijsen en bijna moest overgeven van de inspanning. Toen ik haar terug bij mij nam was ze onmiddellijk gekalmeerd, ik heb haar even terug de borst gegeven als extra troost en 5 minuten later lag ze heerlijk te knorren.

Ik geloof daar dus niet in he, in dat slaaptrainen, dat heb ik nu voor mezelf wel uitgemaakt. En ik geloof ook echt niet dat dat gezond is voor zo’n kleine baby. Ik neem best aan dat dat kind uiteindelijk in slaap gevallen zou zijn, misschien na een half uur, misschien na een uur, misschien pas na enkel uren volhouden. Volgens mij is dat dan echter puur van uitputting en is dat kindje volledig overstressed van al dat onbeantwoord krijsen. Je hoort ook overal dat het als ouder “een moeilijke opgave is, om je kind te laten huilen, maar je moet daar nu eenmaal door”. Nog zoiets. Is het niet een puur instinct dat je je kindje gaat troosten als het begint te huilen? Net zoals je kindje enkel huilt omdat het honger/pijn/angst/ … heeft?Ik snap dus niet waarom we tegen dat instinct zouden moeten ingaan. Is het niet vreemd dat zowel ouders als kind iets zouden moeten doorstaan waar ze zich totaal niet goed bij voelen?

De laatste dagen merk ik aan onze dochter dat ze ’s nachts soms een beetje wakker wordt en na een beetje gekreun en gesteun en een klein beetje gezeur vanzelf terug inslaapt. Gisteren is ze in de wandelwagen in slaap gevallen door zelf een beetje op haar handje te zabberen. Volgens mij leert ze dus stilaan wel degelijk om alleen in te slapen, zonder dat ik haar daarvoor elke keer dat ze tekenen van vermoeidheid toont ga neerleggen om haar vervolgens voor onbepaalde tijd te laten krijsen. En ik geloof echt dat er een dag komt dat ze er helemaal klaar voor is, dat ik haar dan gewoon halfwakker in bed kan leggen en dat ze zonder hysterisch te huilen in slaap zal vallen.

Ondertussen blijf ik zelf liever wat vermoeid, met een kindje dat zelden huilt, content is en zich veilig voelt. Neh.

Op 8 januari dit jaar, toen een kleine 3 maanden zwanger, zijn wij ons gaan inschrijven op de wachtlijst voor de stedelijke kinderopvang (Antwerpen). Ondertussen, bijna 9 maanden later is er nog altijd geen plaatsje vrij voor ons. Net nog eens gecheckt: alle plaatsen zijn bezet tot eind februari.

We zijn ook ingeschreven op de wachtlijsten voor onthaalmoeders en ook daar: net hetzelfde.

Toen ik begin januari een privé-crèche belde, wilden ze mij zelfs niet op de wachtlijst zetten, want alle plaatsen waren al voor héle lange tijd bezet. Andere privé-crèches die “mogelijk wel plaats zouden hebben”, zijn zo duur dat ik beter zelf thuis blijf.

Momenteel heb ik dus geen andere keuze dan al mijn ouderschapsverlof ineens op te nemen, aansluitend op mijn bevallingsverlof. Zo kunnen we voort tot eind januari. Als er dan nog geen plaats is, zal Spekvriend ook zijn ouderschapsverlof moeten aanspreken, in de hoop dat we daarmee dan zeker zullen toekomen. Zo niet zal ik mijn job opgeven om zelf op mijn dochtertje te passen. Dan doe ik wel 10 dagen interim en ga ik doppen. Profiteren uit noodzaak, neh.

Ik vind dat niet normaal, echt niet.

ben ik verbaasd over hoe intens je liefde voor een ander mens op zo’n korte tijd kan zijn.

ben ik verslaafd aan haar geur.

laat ik haar dus zo veel mogelijk bij mij slapen zodat ik heel de tijd aan haar hoofdje en adem kan snuffelen.

kan ik bijgevolg niet veel actiefs doen tussendoor, maar daarvoor ben ik toch te moe.

ben ik stomverbaasd over de chaos die zo’n minimens in je leven kan brengen.

ben ik ervan overtuigd dat ze al naar mij gelachen heeft, écht gelachen, ook al zeggen de boekskes dat dat nog niet kan.

heb ik al geleerd hoe ik kan voorkomen dat ze alles onder schijt en plast als ik haar ververs. Snelheid is troef.

heb ik nog niet geleerd hoe ik haar kan voeden zonder te smossen. Ze laat graag los wanneer de druk het hoogst is. Wederom: snelheid is troef.

ben ik bijgevolg heel blij dat wij een leren salon hebben gekocht.

zou ik clichégewijs nog wel eens een nachtje willen doorslapen.

zweer ik voortaan bij vroedvrouwen, de gynaecoloog is te vermijden in de toekomst.

kan ik mij geen leven meer voorstellen zonder haar.

kan ik mij ook nog geen dagelijks leven voorstellen mét haar in combinatie met werken en het huishouden. Gelukkig is dat nog veraf… oefening baart kunst.

vrees ik dat ik kanshebber ben op een zwangerschapsverslaving. Ik mis het enorm. Of is dat normaal? Tot overmaat van ramp vond ik de bevalling leuk, best een aangename gebeurtenis.

ben ik oneindig dankbaar dat ik dit wezentje in mijn leven heb gekregen.

moet ik hiermee stoppen, want ik krijg er prompt een toeschietreflex van. Waar heb ik nog een proper t-shirt?

Vanaf nu wordt het ernstig: ik heb daarjuist … de strijk gedaan!

Mensen die mij kennen weten dat dit hoogst vreemd is, want strijken druist zwaar in tegen mijn principes. In dit huis wordt NIET gestreken!

Als je enkele fakke, simpele truukjes kent, besef je namelijk dat het vreselijk tijdverspillend is en absoluut overbodig. Alleen hemden, die repasseert spekvriend netjes voor zichzelf.

Maar goed. Daarnet stond ik hier. Met plank en ijzer.

En mijn besluit?

Strijken is k u t. The gear kan terug worden opgeborgen voor het komende jaar, misschien doe ik dan nog eens een poging. Zwaar onder invloed van hormonen weliswaar.

Jajaja, ik heb vandaag meisjesdeodorant op. So what? Mijn Axe is leeg, dus ik moest wel. Doeme.

En ge moet zo niet knipogen, vriend.

De Fietsenfikser heeft mijn Achielle onder de loep genomen, na mijn bumperbotsing van vorige week.

Het voorwiel is om zeep, dat spreekt voor zich. Dat zag eruit als een platgedrukt blikje cola. Mijn trommelrem heeft het wel overleefd. Na vakkundig meetwerk blijkt helaas ook het frame lichtjes geplooid te zijn.

“Uw kader staat 8 millimeter banaan”, klinkt dat in vaktaal, “maar ge zult er niet doorzakken”.

Dus: ofwel beschouw ik mijn fiets als perte totale en wordt dit een verzekeringsgeval (papierwerk, franchise, gedoe… jakkes), ofwel rijd ik een paar jaar op een kromme fiets.

Toch maar dat laatste denk ik. Bananen zijn zo slecht nog niet.

Ik voel mij op dit moment intens gelukkig en dat wou ik toch wel even delen!

Ik lig hier in de zetel in onze nieuwe living, genietend van de rust en mijn favoriete TV programma. Genietend van de dolle bewegingen van de liefste baby in mijn buik.

Nagenietend van de overheerlijke spaghetti die wij net hebben klaargemaakt in onze nieuwe keuken. Onze eerste zelfgemaakte maaltijd in 12 weken tijd.

Kzen content. Effenaf.

Als gij tegen uw vrouw vertelt dat ge bijna met uw fiets verpletterd werd door bus 501, en dat ge op het raamke van de chauffeur hebt geklopt en gebaarde van ‘zijt ge van lotje getikt’ waarop die man zijn bus in’t midden van de Paardenmarkt parkeerde en ruzie met u zocht, zodat ge met moeite uw beste scheldwoorden (deem, reetkever, deb) kon inslikken en ge het bij een braaf ‘ge moet godverdoeme in uw spiegels leren kijken’ hield, waarna de tegenpartij uiteindelijk zijn excuses aanbood –wat ik overigens ten zeerste apprecieer-, geeft zij je dan ook zo’n goeie tips zoals mijn vrouwken dat doet?

Begin dan een actiecomité en draag een fluovest en een helm en monteer een vlag op je fiets.

Ik krijg echt stress van mensen die minder lang zwanger zijn als mij en die vertellen dat ze bezig zijn met de inrichting van de babykamer en het aanschaffen van alle babyspulletjes, “want dat begint toch dringend te worden”.

Wij hebben nog geen keuken. Binnenkort tijdelijk geen badkamer meer. Eindelijk wel bijna een living. En als het meezit, hebben we vanaf midden mei (ik ben dan al meer dan 30 weken zwanger) tijd om aan onze slaapkamers te beginnen. Daarna heb ik dan eindelijk plaats om babyspullen te stockeren.

Als onze baby niet te vroeg geboren wordt, moet dat juist lukken denk ik. Ofnieofwa?

Heb ik al eens verteld wat voor een schitterende man ik heb?
Gezien ik nu, bezwangerd als ik ben, minder en minder kan / mag doen is Spekvriend zijn vaste verbouwingspartner kwijt. Dat terwijl het huis nu juist héél snel klaar moet zijn.

En hij gaat er kei hard voor: zo goed als al zijn vrije tijd kruipt in ons huis. Hij werkt van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat om de planning te halen. De planning die ik op stel, want plannen kan ik nog héél goed. Ik hou van een strakke planning. Ik bekijk het wat en het wanneer en hij doet dat allemaal, zo goed als hij maar kan. Ik voel mij daar wel wat “ambetant” over, want gezegd is meestal gemakkelijker dan gedaan… maar veel keuze is er niet.

Uiteraard en gelukkig zijn er een aantal lieve mensen die ons geregeld en graag komen helpen, maar de stress blijft toch vooral op zijn schouder rusten.

Dus moest ik het nog niet gezegd hebben: ik heb een Schitterende man!!
Denbestedatteris! Enkzienemgere.