sloddervossen

Misschien is het niet cool om te zeggen, maar ik kijk elke vrijdag naar Idool. Bewust, ongedwongen en hondstrouw. Ik zal u vertellen waarom.

Lang lang geleden speelde ik in een rockgroepje waarmee mijn muziekmakkers en ik de lokale podia afschuimden. Tijdens deze trektocht doorheen de Kempen, kwamen we wel eens andere rockers tegen die hetzelfde doel hadden als ons: wereldberoemd worden. De zanger van één van die andere groepjes was Kristof, een toffe kerel die verdomd goed kon zingen. En nu, een jaar of zes later, zie ik die mens ineens op mijn tv verschijnen. Wereldberoemd perdoeme.

Het is de eerste keer dat ik Idool volg, en ik kan u vertellen: als je af en toe een oortje toeknijpt, valt het allemaal wel mee. Hier en daar zie ik talent. Zoals bij Kristof en Kevin en Kato en Manuel en Maureen. Maar laat ons eerlijk zijn, een écht groot idool zit er niet tussen. Niemand die fantastisch kan zingen, geweldig kan dansen én er ook nog eens goed uitziet. In België wonen geen Justin Timberlakes.

Het meest ben ik onder de indruk van de jury. Drie muziekkenners en één idoolkenner die allemaal hun ongezouten mening geven, zonder daarbij iemand te kwetsen. Als het vals is, wordt het gezegd én het wordt geapprecieerd door de kandidaten. Respek!

Enfin, Kristof dus. Van mij mag hij winnen. Ook al vind ik de muziekkeuze niet altijd even geslaagd, het blijft een goeie zanger. En wie een spekvriend zover krijgt dat hij Idool volgt, is sowieso al een winner. You twisted flake you.

Op het plein voor ons huis hangt een affiche van VTM met een foto van twee zonnestraaltjes:

Hoe zou Sergio Herman kijken als hij niet blij is om iemand te zien?

Niet dat wij aan politiek willen doen, maar als inwoners van 2060 laat de Lange Wapper ons niet onberoerd. We hopen dat iedereen die in Antwerpen woont, gaat stemmen volgend weekend en vooral heel goed nadenkt over zijn of haar stem.

Meer info over de verschillende tracés en de volksraadpleging over de Oosterweelverbinding vind je in dit pdf-bestand. Lezen, vergelijken en stemmen perdoeme!

En nee, ge kunt hier geen bongobons of citytrips winnen.

Watson. Dat is het merk van de radio op mijn werk. Ik heb het ding gekocht op het Falconplein toen de Russen daar nog met pistolen zwaaiden. Er staan twee knoppen op: suchen en lauter. Stiller en uitzetten kan dus niet. Russische makelij uit een Duitstalig gebied in Korea, denk ik.

Het geheugen van mijn radio onthoudt de laatstgekozen zender gedurende 24 uren. Op maandag is het toestel dus vergeten welk station er op vrijdag stond te spelen. Daarom begin ik mijn werkweek steeds met suchen. Dan schuift Watson per druk op de knop een frequentie verder.

Als ik na veel chhhhhh en kgrrrrrkkksjjjjj een radiostation gevonden heb, dan laat ik dat een hele week spelen. Dat is het spel. Deze week was die zender Joe FM.

Zucht.

Herbert Bruynseels, ik richt me tot jou, omdat ik je diep in mijn hart een toffe kerel vind. Een Herbert heeft sowieso bij mij een streep voor. Flack incluis. Het is mij een raadsel waarom je voor Joe FM werkt. Als een chirurg in de beenhouwerij. Jij bent een kerel bij wie ik mijn hart durf luchten over wat mijn oren deze week te horen kregen en waarbij ze -bij wijze van afweermechanisme- overvloedig prut aanmaakten. Sorry daarvoor.

Zo stel ik bijvoorbeeld vast dat Leen Demaré altijd ROEPT tegen de luisteraars. En in plaats van te lachen, giert ze. Het enthousiasme druipt van Leen, als drie gesmolten bollen ijs in de middagzon. Niemand die dat nog lust. Ik heb zo ook mijn bedenkingen bij het stemgeluid van Bert Geenen. Hoewel die zijn sporen heeft verdiend als radiomaker en daarvoor oneindig veel respect van mij krijgt, klinkt hij in dit tijdperk bijzonder onprettig. In elk geval minder aangenaam dan jou, Herbert.

Toch ligt het niet aan je collega’s dat Joe FM in de soep draait. Goeie muziek, dàt is wat mensen willen horen op de radio. En als het daar misloopt, zit je met een probleem. Ik heb Shakin’ Stevens gehoord en Johnny Guitar Watson, maar helaas ook veel Clouseau, Borsato en Bryan Adams. De muziekselectie van voor 1980 zit dus wel snor, maar al de rest is slappe koek. Flauw. Geen snor.

Eigenlijk is Joe FM over de hele lijn vlees noch vis. En dat is jammer voor jou, Herbert. Daarom dit aanzoek. Heb jij zin om met mij een radiozender op te richten? Herbert FM. Radio met ballen. Jij als boegbeeld, en ik als man achter de schermen. We zouden een bruisend team zijn, met liefde voor vlees, vis en muziek.

Het is maar een gedachte.

Twee handen op een buik.

Vroeger toen ik jong was en nog in Turnhout op school zat, bestonden er nog geen emo’s. Alti’s, johnny’s, marina’s, gabbers en ronny’s des te meer. In elk geval was een pet met ‘cunt’ op, redelijk uit den boze. Ik was een alti, zonder pet.

De laatste tijd bestaat er in T-Town naar’t schijnt een nieuw type youngsters. Een type zonder naam. Jongeren die ‘niet hard hun best doen om er zo uit te zien’. Jongeren die dus vermoedelijk geboren worden met gaten in hun oren. Types die ‘zichzelf’ zijn, zogezegd.

Kijkt u even mee:

Waren alti’s eigenlijk ook ‘zichzelf’, zogezegd?

Cool!

Da boy George W. Bush geeft een hiphop handshake aan Gordon Brown. Die laatste was naar verluidt (woeps) even van de kaart.

Wassup bro?

Enkele bedenkingen voor het slapengaan:

• Lien Van De Kelder krijgt de prijs voor slechtste presentatrice
• Tim Van Hamel heeft een dijk van een song geschreven die hij helaas niet live kan brengen. Zijn teelballen laten de hoge noten niet toe. Erg jammer.
• Axelle Red mag geen gitaar meer spelen, behalve op scoutskamp
• Saaie bedoening op’t middenplein. Vermoedelijk zat het enthousiaste publiek in frituur Barry om de hoek
• The Sheila Divine was de max. De zanger ziet eruit als Ronny van de fruitafdeling in den Tecno in Poppel, maar hij kan wél serieus zingen. Automatic Buffalo. Hum. Like a criminal.
• De Schuur was … bedroevend
• Hooverphonic was Hooverphonic. Geike zag er moe uit, maar wat wil je met zo’n bassist.
• Monza was Monza
• Kamagurka was goed, maar pijnlijk
• Herman Brusselmans was goed
• Guy Verhofstadt was goed
• Wim Helsen was goed
• Clement Peerens was luid. Eén tip voor Sylvain: Strap Locks. Dan blijft uwe Musicvox waar hij hoort.

Kort samengevat:

The Sheila Divine. The Sheila Divine. The Sheila Divine.
En meer moet dat niet zijn.

Hij heeft de baard in de keel gekregen.

Zo heel plots.

Applaus!!

HAHAHAHAHA!!

Daar heb ik jullie bij jullie tetten / pietje / neus!

Nee, ik ben wel degelijk in verwachting.

Van Debby en Nancy nog wel.

Ik zit me al een tijdje af te vragen waar ze blijven? Tis een gemis.

Deze vind ik echt goed: