Dat lachske. Zoooo jaren ‘90 en dus herkenbaar voor papa en mama! Luister:

bumba

De makers van Bumba drinken ook al eens graag een pintje, net als de meeste papa’s. En dan beginnen we heel hard te roepen van blijdschap. Luister eens naar deze live-versie van het Bumba-lied (begin op 1:32). Legendarisch gezongen. Zonder bier, geen plezier! Tenzij je Jannes heet en na Bumba mag optreden in een K3-show.

Zie ook de blitse danspasjes van de aap Poppa op 1:20 in onderstaande aflevering. Man, dàt zijn nog eens moves. Als dR!En en ik ooit nog eens op een fuif geraken, zullen we vet scoren met onze Momma-Poppa-stopdans.

Poppa, zou die genoemd zijn naar Popa Chubby? Ik weet zeker van wel.

Jaja, Bumba, ik vind u tof. Ge moogt blijven.

Toen ik een paar maanden geleden een ukelele in mijn handen kreeg en razend populair werd als Bobby Mark (25 fans op facebook!), heb ik een nummer geschreven: Op reis naar Bobbejaanland (balade van een troubadour). Maar dat wist u al van hieronder.

Bij wijze van eerbetoon aan mijn held zet ik de demo van het nummer vandaag online.

Op reis naar Bobbejaanland

De tekst vind je hier.

Dag cowboy. Forever I love you.
Uw fan, Bobby Mark.

Nu moet ge weten dat ik al een paar dagen aan een ukelelenummer aan het werken ben. Bobby Mark for old times sake. Het nummer heet ‘Ik ga op reis naar Bobbejaanland’ en gaat over mijn grote droom om ooit eens een liedje te zingen voor Bobbejaan Schoepen. Mijn held.

Het refrein van mijn nummer gaat zo:

Ik ga op reis naar Bobbejaanland
en ik neem mee mijn cowboyhoed
mijn schoonste ukelele en een flinke dosis moed
ik hoef geen roem of rijkdom
of honderdduizend fans
voor Bobbejaan gaan zingen
dat is mijn grootste wens

En ja, diep vanbinnen meende ik elk woord. Miljaar.
Droom zacht, Bobbejaan.

Maar kijk, wat Guttlin Guitars oa. maakt:

Wow. Daar gaat mijn hartje sneller van slaan. En niet alleen deze Thin King is een lekker ding, ook de andere gitaren hebben schitterende looks. Check de website.

Een paar maand geleden kreeg ik die pareltjes al in de mot op Youtube en blijkbaar ben ik niet de enige die onder de indruk is. Schitterend design, goede materialen en -als ik de commentaren en de filmpjes mag geloven- ook een fantastisch geluid.

Het beste van al: de bouwer Guttlin Guitars komt uit België. Dat ligt vlak bij Antwerpen. Mijn vingers, perdoeme ze jeuken.

Respek.

Al jarenlang volg ik de avonturen van Jenny op tv. Toen ze nog met Dr. Dre (for real) getrouwd was, vond ik haar al tof. En zelfs toen ze nog Angèle heette en op reis ging naar Benidorm was ik fan. Toch vond ik haar minder sympathiek toen ze mij vanmorgen bijna op de motorkap had liggen. Heel eventjes was ik zelfs boos op Jenny. Heel eventjes maar, want het regende en het was vroeg en ze had stickers van Afrika op de achterruit van haar C3 plakken en ik droeg geen fluovest. En dan nog dat gedoe met Roza en Peggy, ocharme. Allemaal verzachtende omstandigheden.

Jenny, jij blijft voor altijd mijn vriendin. Zelfs in het verkeer.
Er is al genoeg ruzie in de wereld.

Ding dong.
Het was 1989, weet je wel.

Iedereen keek stomverbaasd. “Verwacht jij nog iemand?”, vroeg ik aan papa. Dat bleek niet zo te zijn. Snel keken we of heel de familie wel in de huiskamer zat. Waar zit Stijn? Hier! Waar zit Marieke? Hier! Waar zit Pieter? Hier! Waar zit Thomas? Hier! Waar zit Spekvriend? Hier! Waar zit ons Shaunikaë? Hier!
We waren er allemaal.

Papa zette zijn mok warme chocomelk opzij en ging naar de voordeur. “Wie is het, pap?”, riep Shaunikaë. Lijkbleek kwam papa de huiskamer weer binnen, gevolgd door niemand minder dan de Kerstman zelf. Hemeltjelief, de Kerstman zelf. Eerst wilde ik het niet geloven, want in het dorp waar ik woonde, dwaalden wel vaker gekke mensen rond als het donker was. Na een eenvoudige test met de baard, het haardvuur en een blaasbalg bleek er geen twijfel mogelijk: het was de echte.

In zijn dolle rit rond de wereld was de brave man uitgerekend voor ons huis in de gracht gereden met zijn slee. Hoogstwaarschijnlijk had de Kerstman een glaasje te veel op en reed hij te snel, maar we zwegen. Toekomstgericht denken, had papa ooit gezegd. De Kerstman zelf was ongeschonden uit de gracht gekomen, maar Rudolf, het arme dier, had bij het ongeval zijn poot gebroken en kon de tocht niet meer verder zetten. Een ramp, dat spreekt voor zich. De Kerstman was overstuur en huilde tranen met tuiten. “Wat moet ik nu doen?”, snikte hij.

In het Land van Verdriet, was de Kerstman koning.

Behulpzaam als ik ben, haalde ik Rudolf uit de gracht en spalkte zijn poot. Mama maakte een lekkere kop chocomelk voor de Kerstman en de rest van de familie hield zich ondertussen vooral bezig met de slee. Eén voor allen en allen voor één. De materiële schade viel nogal mee: de cardanas had het begeven en er zat sneeuw in de roetfilter, maar gelukkig had Shaunikaë een workshop vervoersmechaniek gevolgd op school. In een wip was de slee hersteld.

Omdat Rudolf defect was en heel de wereld op pakjes zat te wachten, stelde papa voor om onze hond Pukkie te wisselen tegen het rendier. Het was een windhond, dus dat kwam goed uit. Pukkie vond het ook prima en blafte luid. Zelden in mijn leven heb ik zo’n blije Kerstman gezien.

Als blijk van dank kreeg iedereen een pakje. Ik koos voor de cd Hitbox 1989. Daarop stond bijvoorbeeld Pump Up the Jam van Technotronic en Bring Me Edelweiss van Edelweiss. Omdat de Kerstman in een vrijgevige bui was, gaf hij me ook een single van Brenda Lee: Rockin’ Around the Christmas Tree.

Nu zijn we bijna 20 jaar later en durf ik toegeven dat Hitbox 1989 niet de beste keuze aller tijden was. Bovendien mis ik mijn hond, want hoewel we Rudolf hebben opgestuurd naar Lapland, hebben we Pukkie nooit meer terug gezien. Nochtans was het mijn lievelingsdier. Eigenlijk is de enige goeie herinnering die ik overhoud aan deze historie de single van Brenda Lee.

Het is nooit te laat voor een nieuwe hond, Kerstman.

In het begin van het concert dacht ik bij mezelf dat Wilco toch een goede liveband was. Dat ze het wel goed kunnen, dat truukje van ‘een schoon melodietje laten verdrinken in totale chaos’. Dat die spastische gitarist waarschijnlijk een onuitstaanbare kwal moet zijn, maar dat zijn talent alles goed maakt. Dat Jeff Tweedy er slecht uit zag, maar die stem, jongens toch, die stem. Dat die rechtse gitarist/toetsenist precies nog een jong gastje was. Dat het geluid goed was. En die drummer, en die bassist en die toetsenist; ik heb ze allemaal goed bestudeerd.

En dan ineens zong Tweedy een paar zinnetjes die mij recht in het hart raakten. Vanaf toen dacht ik niks meer. Gewoon ogen toe en meezingen.

Heerlijk.

(Op djoebdjoeb zijn al een paar filmpjes opgedoken van het concert. Bijvoorbeeld: Impossible Germany. Miljaar, weeral kippenvel. )

Eérst de mensen laten uitstappen alvorens ge u via ellenbogenwerk een zitplaats tracht te veroveren!
Ik ga NIET aan de kant, ik maak lelijke opmerkingen in uw gezicht en sinds ik mijn baby met me meedraag moet ik mij inhouden om u geen toek te geven.

Dank u.

Cheng en Miao bakken volgens de Oosterse traditie: goudgeel en met een laag vetgehalte. Zoals het hoort dus. Licht verteerbaar en knapperig snelvoedsel; de perfectie nabij. Hun bakwijze van curryworsten tart alle verbeelding en daar kan elke friturist wat van leren. Alleen de kaaskroketten van Frituur Peking kunnen krokanter, maar dat zien we door de vingers. Een kaaskroket wordt wel vaker onderschat.

Mooi om te zien hoe Cheng en Miao vliegensvlug hun bakjes friet inpakken. Als ware het een stijloefening, of een origamiwedstrijd. Eerst enkele horizontale handbewegingen, dan enkele verticale en diagonale vouwlijnen, om te eindigen met de twee handen loodrecht op de tafel en daartussen de bakjes friet. “Neejen eujo dejti astublie”, rond ik dan met veel graagte af naar boven. Voor het spektakel.

Eat that Miranda, Danny en Gust.

(klikken om te vergroten)

Straks krijg ik nog grootheidswaanzin. Dan koop ik een hond die Pekkie heet, dan knutsel ik een teletijdsmachine, dan bouw ik een auto die rijdt op gras en dan noem ik mijn kinderen Constantinopel en Fanny en na 100 avonturen wil ik mijn eigen musical. En daar knelt het schoentje: ik kan helemaal niet zingen.

Gaat gij mij dan vervangen op het podium? Ik denk het niet.
Dat zou opvallen.

Heeft er iemand het telefoonnummer van Jelle Cleymans?