Dag trouwe kilometervreter,
239.123km gereden op super95,
en ook al is je motor nog niet versleten,
en zou je wellicht de 300.000 halen,
ik ga je missen

Dag blutsvrije vroemvroemvriend,
wij hebben nooit gebotst,
(op enkele parkeerkusjes na)
(sorry daarvoor)
want met liefde streelden mijn voeten jouw pedalen.
Bedankt voor de veilige jaren.
Ik ga je missen.

Dag auto met je drankprobleem.
Je zuipt veel te veel en je naftbak lekt.
Aangezien pampers nog niet bestaan,
voor incontintente wagens,
ga ik je missen.
Heel hard.

(Brief aan een Toyota Carina E uit 1995)

Dat intrigeerde mij enorm, want ik herkende dat geluid meteen. Den Brom van Gent zit ook in Antwerpen!

Het is ook hier vrij luid, vind ik. Als ik de verandadeur opentrek, hoor ik het meteen klaar en duidelijk. Wij slapen 80% van de nachten met het raam open en dan is het gebrom dus zeer aanwezig. Maar er van wakker liggen doe ik zeker niet. Eigenlijk dacht ik altijd dat het er gewoon bij hoort, bij het wonen in de stad. Het stoort me dan ook niet echt. Ik denk soms wel dat het toch fijn moet zijn, om écht in stilte te kunnen slapen. En dat ik misschien toch ooit wel terug naar de Kempen wil verhuizen, gewoon al om dat te kunnen.

Maar goed! Den Brom dus. Als iemand weet wat het is, ik hoor het graag. Mhah.

Maar ik heb haar ingeruild voor iets beters: elke week een dagje extra bij mijn dochter. Vijf dagen zonder haar, dat kon ik niet aan, dus wou ik 4/5de gaan werken. Een dag minder werken betekent doorgaans minder geld op de rekening, dus moesten er hier keuzes gemaakt worden.

‘t Was rap beslist: baaj baaj kuisvrouw, koedjiekoedjie mijn lieve baby.

En ooit komt er een dag dat wij alles kunnen betalen, want ik ga de win for life winnen. Ik voel het.

Juist! Een poetsvrouw.

Op deze moment kom ik al niet toe aan opruimen, kuisen en de was doen. Vorig weekend kregen we bezoek, dus toen moest het wel. Dat bracht met zich mee dat wij van zaterdagochtend tot zondagmiddag zijn bezig geweest met het toonbaar maken van ons huis. Ah ja, want àls wij poetsen, dan moet het ineens héél grondig.

Tof weekend dus.

Als ik terug ga werken, moet ik mijn dochter 5 dagen op 7 missen. Als ik dan ’s avonds thuis ben, moet ik zorgen dat er gezond gegeten kan worden, wil ik met mijn kind bezig zijn en moeten we allemaal op een deftig uur in bed geraken. Tijdens het weekend wil ik tijd doorbrengen met mijn man en mijn dochter en liefst ook geregeld met vrienden en familie. Tussendoor moet ook nog de was gebeuren, moet er gewinkeld worden en ik wil ook wel eens gewoon simpelweg op mijn gat zitten.

Hoe anderen dat allemaal gecombineerd krijgen met poetsen, ik versta dat niet. Ik heb ook geen goesting om mij daarvoor in bochten te wringen en er belangrijker dingen voor te laten. Ik krijg wel een Dyson, maar het blijft een rotactiviteit.

Dus komt hier een poetsvrouw, 4 uur om de week. Met dienstencheques. Of ben ik dan een verwend nest?

Echt waar, zijn gezicht straalt het kwaad uit vind ik. Maarmisschienmaggikdaniezegge?

Aha! Dàt noem ik pas waardering.

Vorige week kwam ik Tante Annie en Uw Moeder tegen in een piepkleine circustent met rode fluwelen gordijnen. Zij waren erg aardig en genoten -net zoals dR!En en ik- van de show. Zo was er een baby-olifant die door een brandende hoepel moest springen – misschien wel een verwijzing naar de nakende geboorte van ons kind. De circusdirecteur leek op Django Reinhardt en klapte met een zweep naar tijgers. Op het einde van de show mocht Tante Annie ook een kunstje doen. Ze goochelde met een konijn en speelkaarten. Er was ook iets met een hark, maar toen werd ik wakker. Heel vreemd allemaal. Ik weet niet eens hoe Tante Annie er in’t echt uit ziet.

Deze week ging ik met Bobby (van World of Bobby) een gitaar kopen in de Beatshop in Antwerpen. Een bloedmooie sunburst Fender Jaguar uit 1962 met serienummer 4. Het ding kostte 630 Belgische frank, wat niet veel was voor de tijd van het jaar. Bobby en ik speelden samen in een rockband waarmee we op toernee waren in Vlaanderen: “He-Man and Blacky” . Die avond moesten we spelen in jeugdhuis De Wolf in Kruishoutem. Het was een erg zweterige zaal die stonk naar sigaretten en bier, en er hingen schilderijen van Dali aan de muur. Ze hingen scheef, maar dat mocht wel. We speelden een retestrakke set en in één van de nummers zong ik: “shake your booty, clap your hands” en dan nog iets. Toptekst. Jeugdhuis De Wolf bestaat niet en ik weet ook niet hoe Bobby er in’t echt uit ziet.

Vannacht droomde ik dat twee van mijn collega’s een cursus “broodje omelet-spek” gingen volgen, en ik was hun taxichauffeur. Met mijn gele Subaru E12, zette ik de collega’s af bij een grote loods die ook dienst deed als strijkatelier. Er waren meer dan 100 deelnemers aanwezig, die allemaal persoonlijk begroet werden door de lesgever van dienst: Gène Bervoets. Het was een erg kille bedoening. Gène leek ziek en slap onder het TL-licht. Zelfs zijn kabeltrui kon de zaal niet opfleuren. Na afloop van de cursus kreeg iedereen een diploma en een broodje omelet-spek mee naar huis. Omdat ik taxichauffeur was, mocht ik één van die broodjes opeten. Het was lekker.

Ik droom rare dingen. En altijd in kleur.

Voor de eerste keer in mijn leven ben ik met mijn fiets tegen een wagen gebotst. Of de wagen tegen mij, ‘t is maar hoe je het bekijkt. We hadden elkaar niet gezien. Dat krijgt ge dan als ge met uw stalen ros pijlsnel door de straten vliegt. Zolang de auto’s vooruit blijven rijden, is dat meestal geen probleem. Maar als een auto ineens achteruit begint te rijden in een eenrichtingsstraat en ge komt uit een onverstandige hoek aangesjeesd dan plakt ge vrij snel met uw neus tegen de achterruit.

Fietsers aller lande, weest voorzichtig en gebruikt uw verstand. Auto’s kunnen heus niet alles zien. En gijlie ook niet. Beweegt u traag voort en zorgt dat uw ogen wijd opengesperd zijn, vooral op zonnige dinsdagen.