I’m impressed. Het moet toch heerlijk zijn als ge van luchtgitaarspelen uw beroep kunt maken en heel de wereld kunt rondreizen in een spanbroek. En dat ge uzelf dan op youtube bezig ziet en fier kunt zijn op uw prestatie. En als de leerkracht van uw kind heeft geïnformeerd naar het beroep van papa, dat ge dan een rode opmerking in de klasagenda te lezen krijgt: “uw dochter heeft te veel fantasie”. Het moet toch heerlijk zijn.

Nog een filmpje van vorig jaar, omdat Günter Love het verdiend heeft:

Dat lachske. Zoooo jaren ‘90 en dus herkenbaar voor papa en mama! Luister:

bumba

De makers van Bumba drinken ook al eens graag een pintje, net als de meeste papa’s. En dan beginnen we heel hard te roepen van blijdschap. Luister eens naar deze live-versie van het Bumba-lied (begin op 1:32). Legendarisch gezongen. Zonder bier, geen plezier! Tenzij je Jannes heet en na Bumba mag optreden in een K3-show.

Zie ook de blitse danspasjes van de aap Poppa op 1:20 in onderstaande aflevering. Man, dàt zijn nog eens moves. Als dR!En en ik ooit nog eens op een fuif geraken, zullen we vet scoren met onze Momma-Poppa-stopdans.

Poppa, zou die genoemd zijn naar Popa Chubby? Ik weet zeker van wel.

Jaja, Bumba, ik vind u tof. Ge moogt blijven.

Awel, een paar filmpkes om de dag mee te beginnen:

Eerst een live-fragmentje uit 1938: j’attendrai. Let ook op de montage van het filmpje: ge ziet en hoort het knip- en plakwerk. Zeer charmant.

Dan nog twee luisterliedjes: Sweet Georgia Brown en Minor Swing, allebei klassiekers.

Met twee vingers in de neus, de beste gitarist aller tijden.
Django leeft.

Elke keer als ik alleen op mijn slaapkamer zat, landde Petrus op de vensterbank en tikte met zijn snavel tegen de ruit. “Kijk dan spekvriend! Kijk dan! Hier zit ik! Ik ben een vogel!”. Ik ken niks van vogels, maar het was er echt één. Het dier sprak de waarheid. Dus legde ik broodkorstjes op de vensterbank en elke dag kwam Petrus langs. Speciaal voor mij en de korsten.

Ik weet zeker dat E. ook een zwerfvogel had.

Ik heb er tranen voor gelaten. Van ‘t lachen welteverstaan.

De laatste tijd bestaat er in T-Town naar’t schijnt een nieuw type youngsters. Een type zonder naam. Jongeren die ‘niet hard hun best doen om er zo uit te zien’. Jongeren die dus vermoedelijk geboren worden met gaten in hun oren. Types die ‘zichzelf’ zijn, zogezegd.

Kijkt u even mee:

Waren alti’s eigenlijk ook ‘zichzelf’, zogezegd?

Deze week zag ik hun versie van Duffy’s “Mercy” met Selah Sue op TV. Waarschijnlijk lacht ge mij nu vierkant uit en waarschijnlijk loop ik hopeloos achter en ben ik niet mee, maar ik had dat dus nog niet gezien. Ik kijk normaal gezien alleen maar naar Witse. Vandaar.

Eén ding kan ik u zeggen: ik kreeg er prompt klamme handjes van.
Al wat goed is, staat uiteraard op djoebdjoeb:

Miljaar. Een poert van cover. Love it.

“Jarenlang heb ik met HTML en Flash leren werken.” Mwahahahaha.
Bijna zo goed als de versie van LuckyTV.

Ze werd geen astronaut.

We hebben een ‘f’. We hebben een ‘i’. We hebben een ‘l’. We hebben een ‘m’.
Film. Film. Film. Dus, een film:

Ze hebben alle letters, behalve de ‘e’ en de ‘r’ blijkbaar. Die zijn te moeilijk.
Sintklaas. Sintklaas. Sintklaas.