sloddervossen

Jeetjemina.

We hebben een ‘f’. We hebben een ‘i’. We hebben een ‘l’. We hebben een ‘m’.
Film. Film. Film. Dus, een film:

Ze hebben alle letters, behalve de ‘e’ en de ‘r’ blijkbaar. Die zijn te moeilijk.
Sintklaas. Sintklaas. Sintklaas.

Hoog tijd dat ik mijn hond introduceer!

Mijn hondje Tex is een beetje gek. Als er hondjes bestaan met een mentale handicap, dan is ons Tex er zo één. Spekvriend vindt haar dan weer hoogbegaafd, het is maar hoe je het bekijkt.

Hier zie je haar gefascineerd surfen op het wereldwijde web. Haar favoriete website is Youtube, om naar de poesjes te kijken:

In elk geval: de schattigste, liefste, grappigste hond van héééél de wereld!

…is meestal jazz of soul. Maar af toe lust ik ook wel iets anders…
Opzwepende meezingers zoals in dit filmpje:

Het danske op 3:00 hebben wij volgens mij op ons trouwfeest ook gedanst. Neutjes?

(fanks Mélanie)

Films van de jaren ‘50 zijn traag en fak. Sinds gisteren weet ik dat.

Dankzij Angela en Sarah van Durga Filmfestival hebben we een verfilming van Devdas gezien uit 1955, de versie van Bimal Roy. Hindi gesproken en Engels ondertiteld. Graaf. En spannend.

Ge hoort die projector draaien en het geluid klinkt krakend door de speakers. Gelukkig heeft de antieke band de volle 160 minuten overleefd. En wij ook. Met zitvlakpijnen, maar toch.

Geniet even mee van een fragment waar de jonge Devdas en zijn vriendinnetje Paro, een nachtegaal bezingen: O Albele Panchhi.

Panchhi! Ik zit er al heel de nacht mee in mijn hoofd.
Zo schoon.

Durga Filmfestival (‘Bollywood aan de Schelde’) loopt nog tot 26 augustus in’t CC in Berchem. Allen daarheen!

Vroeger werd Tien om te Zien uitgezonden op donderdagen. Dat was geen toeval. Mijn moeder poetste die dag immers de living en de keuken in het ouderlijk huis. Met spekvriendje wist ze geen blijf.

En toen hebben Mike en Guido een nieuw programma bedacht met schone teksten en schone muziek, ter mijner entertainment. Ik heb daar veel uit geleerd! Helaas kan ik zo meteen niet op iets komen, maar het was veel. Dat staat vast.

Als ik nu op djoepdjoep snuister en ik zie die clips, dan smelt ik.
Dit was één van mijn favorieten:

Negen andere om te zien zijn:
- Toast – ik schreeuw het van daken (ksal het probere goewd te make!)
- Clouseau – Daar gaat ze
- Sandra Kim & Luc Steeno – Bel me schrijf me
- Salim Seghers – koningin van de nacht
- Ingeborg – ga niet weg (een echte rocker!)
- Willy Sommers – het water is veel te diep
- Sanne en Erik – Veel te mooi
- Danny Fabry & Silvy Melody – De telefoon huilt mee
- Phil Kevin – Baby Blue,

Kippenvel op mijn rug en mijn ogen vol water. Zo schoon jong.
Maar écht he!

Tijd om de living en de keuken te poetsen.

Gezien op appelogen: een fijn filmpje van Jasper Van Gestel.

Hij heeft gelijk over de hele lijn: ‘t is goed wonen in 2060. Het enige wat deze buurt verzuurt, zijn de kortzichtige Vlaams Belangers met hun lompe opmerkingen over onze kleurrijke buren.

Wullie houwen ook van dees buurt, Jasper.

Check ook de andere filmpjes van heer Van Gestel, ‘t is de moeite.

Eddie Cochran en de Heikrekels hebben bijzonder weinig gemeen. Enkel de Hully Gully!

Toen ik voor het eerst op dansles was
Leerde ik de Hully-Gully pas
Tango, twist en ook een vlotte swing
studeerde ik met Josefien weer in

(uit: Samen dansten wij de Hully Gully)

Volgens Wikipedia danst John Belushi de Hully Gully in the Blues Brothers, helaas zonder Josefien. Ook de wereldhit “Wooly Bully” zou oorspronkelijk Hully Gully geheten hebben. Nu was ik toch benieuwd hoe die dans eruit ziet. Zo dus:

Wie deze vlotte swinger onder de knie wil krijgen, koopt best een hele grote vlag en volgt dan de basisstapjes in dit line-dancefilmpje.

Actie, spanning en sensatie!

Even een flashback naar de ’90s: kent u Juliana Hatfield nog?

Zusterliefde kan mooi zijn.

In een band spelen is vet. Niks is beter dan de honderden groupies, kilo’s drugs, liters drank en jutten zakken vol geld die na elk optreden klaarstaan.

Maar er zijn dus ook minder leuke kantjes. Organisatoren zijn bijvoorbeeld steeds bijzonder creatief met de backstage. Een kolenkot, een blokhut (for real), de doucheruimte van een fitnesscentrum; ik schrik nergens meer van.

Gisteren bijvoorbeeld in een schitterende tent gespeeld (zie foto) met een spetterend rommelkot als backstage (zie ook foto). Slijpschijven, verstekzagen, haakse slijpers, rioolbuizen; het was er allemaal.
Prachtig en oncomfortabel. En jammer.

Ook technisch loopt er wel eens wat mis. Fluitende micro’s, rammelend string-reverb, snaren die breken, gordijnen die in brand vliegen; ik schrik nergens meer van.

Gisteren bijvoorbeeld in een schitterende tent gespeeld (zie foto dus) waar de elektriciteit zeven keer is uitgevallen tijdens het optreden. Sfeervol en oncomfortabel. En jammer.

Maar het kan steeds erger. Gejost worden door de manager bijvoorbeeld. The Turtles, still happy together, weten er alles van:

Booker P, we’ll be watching you!

Morgen alweer muzikaal plezier. Hopelijk valt de backstage wat mee.
Ik hoop op een blokhut.

Het is dom, het is blond en …

Phoewwww… Da’s lang geleden: Annie de Rooy.

Uit ‘Filmpje’ (1995).