sloddervossen

Ik heb het kot voor mij alleen. Vrouwvos zit immers heel ‘t weekend in de Ardennen en ik mocht niet mee. Jawel hoor, ik mocht wel mee. Maar liever niet, want in gezelschap ben ik een dikke klier. Grapje. Meestal ben ik erg aardig. “Da’s pas een aardige jongeman”, zegt men dan. Om een lang verhaal kort te maken: ik ben niet mee, ondanks de smeekbeden van dR!En.

Het moet ongeveer 3 jaar geleden zijn dat ik alleen thuis was. Het gevoel: koud, stil en eenzaam. Brrr. Maar ik ben nu wel de baas thuis. Da’s ook wel eens fijn. Aha! Ik heb zonet een flinke scheet gelaten, de ontbijttafel is niet opgeruimd, de pintjes van gisterenavond staan nog op mijn bureau en heel de gang ligt vol met slijk. En niemand die dat erg vindt. Alle remmen los.

Maar toch, met twee is leuker. Een vos heeft liefde nodig, veel liefde. En aandacht. Bij gebrek aan vrouw, moet ik mij troosten met muziek. Ons Sharon bijvoorbeeld, die kan mij goed troosten. Ik krijg het daar iets warmer van.

Aandacht en liefde. *zucht*
Nog één nachtje koud slapen. *zucht*

Komdenognienaaruis?

Dit is dus de reden waarom wij nog altijd zonder wasmachien zitten:

Onze bauknecht ligt in frut vaneen.

Gisteren was hij bijna even goed.

Ik blijf het een straf nummer vinden: The Architect van dEUS.

En miljaar Mauro, wat een riff. En miljaar Mauro, ge lijkt steeds meer op Jezus.

De live-versie van The Architect vind je trouwens bij Lux.

Mijn stemming van de dag.

Voor wie graag met de kaarten uit het CS3-pakket speelt, heeft Adobe een promowebsite gelanceerd: Adobecards. Woorden zijn schaars, flash is troef.

Dat kan ik ook hoor, zo’n filmpjes maken. Soms. Als niemand kijkt.

Beeld je een volle zaal toeschouwers in en een live uitzending op TV. En dan dit:

…en niet weet wat doen vanavond: meezingen met Stef Bos.

Tranen. In. Ogen. Krop. Sla. In. Keel.

Vroeger vond ik Mik Mak en Mon héél spannend, ik had er zelfs nachtmerries van.

Amai.

Fijne reclame met onverwachte wendingen enzo:

Let op die ene welgemikte slag!