sloddervossen

Kunt ge’t u voorstellen? Sloddervos spekvriend moet élke dag zijn bureau op’t werk opruimen. Verplicht.

Enfin, ik werk sinds maandag voor een nieuwe baas. Met clean desk, met gratis soep en met gratis fruit. Met een ergonoom die langskomt en met een ergonomische stoel. En ik vind de job al behoorlijk tof. En ze wordt nog toffer de komende maanden.

Hoera!

Watson. Dat is het merk van de radio op mijn werk. Ik heb het ding gekocht op het Falconplein toen de Russen daar nog met pistolen zwaaiden. Er staan twee knoppen op: suchen en lauter. Stiller en uitzetten kan dus niet. Russische makelij uit een Duitstalig gebied in Korea, denk ik.

Het geheugen van mijn radio onthoudt de laatstgekozen zender gedurende 24 uren. Op maandag is het toestel dus vergeten welk station er op vrijdag stond te spelen. Daarom begin ik mijn werkweek steeds met suchen. Dan schuift Watson per druk op de knop een frequentie verder.

Als ik na veel chhhhhh en kgrrrrrkkksjjjjj een radiostation gevonden heb, dan laat ik dat een hele week spelen. Dat is het spel. Deze week was die zender Joe FM.

Zucht.

Herbert Bruynseels, ik richt me tot jou, omdat ik je diep in mijn hart een toffe kerel vind. Een Herbert heeft sowieso bij mij een streep voor. Flack incluis. Het is mij een raadsel waarom je voor Joe FM werkt. Als een chirurg in de beenhouwerij. Jij bent een kerel bij wie ik mijn hart durf luchten over wat mijn oren deze week te horen kregen en waarbij ze -bij wijze van afweermechanisme- overvloedig prut aanmaakten. Sorry daarvoor.

Zo stel ik bijvoorbeeld vast dat Leen Demaré altijd ROEPT tegen de luisteraars. En in plaats van te lachen, giert ze. Het enthousiasme druipt van Leen, als drie gesmolten bollen ijs in de middagzon. Niemand die dat nog lust. Ik heb zo ook mijn bedenkingen bij het stemgeluid van Bert Geenen. Hoewel die zijn sporen heeft verdiend als radiomaker en daarvoor oneindig veel respect van mij krijgt, klinkt hij in dit tijdperk bijzonder onprettig. In elk geval minder aangenaam dan jou, Herbert.

Toch ligt het niet aan je collega’s dat Joe FM in de soep draait. Goeie muziek, dàt is wat mensen willen horen op de radio. En als het daar misloopt, zit je met een probleem. Ik heb Shakin’ Stevens gehoord en Johnny Guitar Watson, maar helaas ook veel Clouseau, Borsato en Bryan Adams. De muziekselectie van voor 1980 zit dus wel snor, maar al de rest is slappe koek. Flauw. Geen snor.

Eigenlijk is Joe FM over de hele lijn vlees noch vis. En dat is jammer voor jou, Herbert. Daarom dit aanzoek. Heb jij zin om met mij een radiozender op te richten? Herbert FM. Radio met ballen. Jij als boegbeeld, en ik als man achter de schermen. We zouden een bruisend team zijn, met liefde voor vlees, vis en muziek.

Het is maar een gedachte.

Het was verschrikkelijk, de personeelsuitstap naar het Griekse restaurant. Ondefinieerbaar ranzig voedsel en entertainment dat tien keer goedkoper was dan de eindafrekening. En toen ik vroeg welke vis er in de soep zat, gaf de ober mij geen bevredigend antwoord.

En ik eet nog zo graag garnalen.
Djutoch.

*kijkt boos, woest, verschillende gelaatsuitdrukkingen van boos en niet blij*

Om in de sfeer van de vorige posts te blijven:

-Collega: “Wat hebt ge gekocht in den Ikea?”
- Spekvriend: “Een keuken en een hotdog.”
- Collega: “En welke hebben jullie gekozen?”
- Spekvriend: “Die met mayonaise en ketchup.”

Allej vooruit, we zijn nen hoop mdf, twee eiken werkbladen, koelkast, oven en een afwasmachien (jeuj!) rijker. Levering op 3 januari. Ik leg mijn Ikea werktuigenset “Fixa” al klaar.

Kerstgesprek van de dag:

- Collega: Wat krijgt uw vrouw voor Kerstmis?
- Spekman: Een nieuwe keuken.
- Collega: En wat krijgt gij?
- Spekman: Stress.

‘t Is druk in ons hol.

Helemaal alleen in de lift van zeven naar nul, denk je dan. Perfect moment om eindelijk die scheet te laten, denk je dan. Ze stinkt behoorlijk, denk je dan. Je bent een held, denk je dan.

En plots maakt de lift een onverwachte tussenstop op de derde verdieping en stappen er vier collega’s in. Ze kijken zuur.

Geweldig, denk je dan.

In Photoshopland regent het niet.
In Photoshopland maakt niemand ruzie.
In Photoshopland maakt iedereen het altijd goed.

Frituur Falcon is back in town! Vorig jaar was het nog een groot drama in frietland: het frietkot moest noodgedwongen zijn deuren sluiten door de strenge frietpolicy van ‘t Stad. Een spijtige zaak voor de hongerige buurtbewoners en werkmensen in de buurt. Ook voor mij.

Wijnand van de Laar, mister Frituur Falcon, heeft net om de hoek een nieuw stulpje geopend. Helaas geen barak meer, maar wel een proper afgewerkte zaak op de Oude Leeuwenrui.

Vanmiddag de test gedaan (kleine friet – ragouzi – samouraisaus) en goedgekeurd.

Allen daarheen!

Willen de wieters van radio Donna alstublieft Teenage Dirtbag uit de playlist halen? Da’s een hitje uit 2000 en hoeft dus écht niet élke dag gespeeld te worden. En zéker niet vlak voor mijn middagpauze.

Bedankt.

Wat kan je zoal terug vinden in een MacBook Pro?

• Etensresten (kruimeltjes)
• Haar
• Koffie
• Wijn
• andere vloeistoffen
• Stof

en nu voor het eerst ook:

Een lieve spin, gehuisvest op het moederbord. Ongezien naar binnen geslopen op spectaculaire wijze, wellicht langs een Fierewiere poort. Applaus!

By the way: ze was dood. Helaas. Geen rekening gehouden met de hoog oplopende temperaturen in haar huis.

Ik was mijn rosse muntjes aan het tellen voor de snoepautomaat.

“Seg spekvriengt! Lot nog wat geld over veur de kwafeur he!”

Ik was aan’t vertellen dat ik kortingsbonnen had van Mexx en van Esprit.

“Amai spekvriengt! En bonnekes veur de kwafeur? Hedde die ok?”

Ik was aan’t vertellen dat ik een boete had.

“Allez spekvriengt. Omda ge een illegaal biejest oep aave kop hét zitten ofwa?”

De haartooi van jut. Weeral.
Werken in Antwerpen is tof.